Queſtio. I.Datin. XXXVIII.

12 2

iſtūſo p̄ſcit bona tanqͣꝫ ſua: tanqͣꝫ ea que facturuseſt vt illa preſcienda ſimul fuerint ipſius noticia ⁊ auctoritatis bn̄placitum.¶ Contra hoc quod dictum eſt preſcientiā deinon poſſe falli oppoſitio.D hͦ aūt qd̓ ſupra dcm̄ ē p̄ſcīam deifalli n̄ poſſe: ſolet a ꝗbuſdā ita opponi. Deꝰ p̄ſciuit hūc lecturū vel aliꝗdhuiuſmodi: ſꝫ pōt eē vt iſte nō legat:pōt aliter eſſe qͣꝫ deꝰ p̄ſciuit: ergo pōt falli deip̄ſcīa: qd̓ oīno falſuꝫ eſt. Pōt eꝗdē nō fieri aliꝗd: ⁊ illud tn̄ p̄ſcitū ē fieri. Nō iō tamē pōt falli dei p̄ſcīa: qꝛ ſi illud nō fieret: nec a deo p̄ſcitūeēt fieri. Sꝫ adhuc vrgēt qōnem dicētes. Autaliter pōt fieri qͣꝫ deus p̄ſciuit: aut nō aliter. Sinō aliter: ergo necͣio cūcta eueniūt. Si ꝟo al̓r:pōt ergo dei p̄ſcīa falli vel mutari. Sꝫ pōt al̓rfieri: qꝛ pōt aliter fieri qͣꝫ fiat. Ita autē fit vt p̄ſcitū eſt: aliter gͦ pōt fieri qͣꝫ p̄ſcitū ē. Ad qd̓ dicimus illā locutōeꝫ multiplicē facere ītelligentiā .ſ. aliter pōt fieri qͣꝫ deus p̄ſciuit: ⁊ huiuſmodi: vt pōt nō eſſe qd̓ deus p̄ſciuit: ⁊ īpol̓e ē nōeſſe qd̓ deꝰ preſciuit: ⁊ īpol̓e eſt nō eē preſcitaoīa q̄ fiūt. ⁊ huiuſmodi. Pn̄t .n. hec ꝯiunctiꝫītelligi: vt ꝯditio ſit īplicita: ⁊ diſiūctiꝫ. Si enīita intelligas nō pōt aliter fieri qͣꝫ deꝰ p̄ſciuit .i.nō pōt vtrūqꝫ ſimul eē .ſ. ꝙ deꝰ ita p̄ſciuerit fieri ⁊ al̓r fiat: veꝝ ītelligis. Si aūt ꝑ diſiunctōeꝫītelligas: vt dicas hoc aliter nō poſſe euenireqͣꝫ euenit: qūo futurū deus p̄ſciuit: falſum eſt.Hoc .n. aliter pōt euenire qͣꝫ euenit: ⁊ tn̄ deꝰ hͦmō futurū preſciuit. Sil̓r ⁊ alia determinatio.ſ. impol̓e eſt illud nō euenire qd̓ d̓s preſciuit:vel cū deꝰ preſcierit. Si ꝯiunctim ītelligas: verū dicis. Si diſiunctim: falſuꝫ. Ita ēt ⁊ illud.Impol̓e eſt nō eſſe preſcituꝫ omne qd̓ fit .i. nōpōt eſſe vtrūqꝫ ſil̓ .ſ. vt fiat ⁊ nō ſit preſcitū: hicſenſus verus eſt. Si ꝟo dicis deū nō potuiſſenō p̄ſcire omne qd̓ fit: falſum ē. Potuit .n. facere vt nō fieret: ⁊ ita nō eſſe preſcitū.¶ Diuiſio textus.quoꝝ ſit dei ſcīa. Hic d̓termiSIeNO pat de ſcīa ꝑ comparationē adpſa ſcita: ⁊ dīdit̉ ī ꝑtes duas. In pͥma inꝗritIvtꝝ ſcīa ſit dei ſcitoꝝ cā. In 2ª on̄dit qͣlis cāſit. ibi. 39. di. (Pͣ. ſolet q̄ri ⁊cͣ.) Prīa in duas.In pͥª inꝗrit de cālitate diuine ſcīe. In 2ª de īeffabilitateipſiꝰ. ibi. (Ad hͦ aūt qd̓ ſupra dcm̄ ē ⁊cͣ.) Prima in duas.In pͥª mouet qōnē. In 2ª determīat eā. ibi. (Hanc igit̉vr̄ ⁊cͣ.) Circa pͥᵐ tria facit. Primo oſtēdit ꝙ ſcīa dei ſit cāſcitoꝝ rōne ⁊ aucͣte. Scd̓o on̄dit ꝙ neqꝫ eſt cā eoꝝ: neqꝫcāta ab eis q̄ duo duabus rōnibꝰ oſtendit. ibi. (Qd̓ ſi itaeſt ⁊cͣ.) Tertio on̄dit aucͣte Orige. ſcīaꝫ dei creatā eſſe aſcitis. ibi. (Orige. tn̄ ⁊cͣ.) (Ad hͦ aūt qd̓ ſupra dcm̄ ē ⁊cͣ.)Hic inꝗrit de īeffabilitate dīne ſcīe: ⁊ ſuppoſito ꝙ ſit īef-

fabilis ex p̄dictis. h̓ ſoluit obiectiōes in ꝯͣriuꝫ factas. vn̄dīdit̉ ī duas ꝑtes. In pͥª ponit obiectōeꝫ ⁊ ſoluit eā. In 2ªobijcit ꝯͣ ſol̓onē ⁊ iteꝝ ſoluit. ibi (Sꝫ adhuc vrget.)¶ Queſtio.Aq̄runt̉. Primo vtꝝ ſcienIc̄ quinq) tia dei ſit cā reꝝ. Secūdovtꝝ oīa vniformiter cogͦſcat. Tertio vtrū ſitenūciabiliū. Quarto vtrū earuꝫ que nō ſunt.Quinto vtrum ſit contingentium.I.¶ Utꝝ ſcīa dei ſit cauſa reꝝ.ſic ꝓcedit̉: videt̉ ꝙ ſcien¶ O primuꝰ) tia dei ſit cā reꝝ. Scīa .n.dei tā a ſcīs qͣꝫ a ꝓph̓is ſcīe artificis ꝯꝑat̉: ſꝫSſcīa artificis cā ē ſcitoꝝ ꝑ artē ꝓducēdoꝝ. gͦvr̄ ꝙ ſcīā dei ſit cā reꝝ. ¶ Pͣ. cū ſil̓itudo ſit q̄dā vnitas īforma oꝫ ꝙ ī omni aſſimilatōe vel vnū ſil̓ium ſit cā alterius: vel vtrūqꝫ ab vna cā deducatur: qꝛ vnitas ī effectudeſignat vnitatē cāe: ſꝫ ſcīa ē aſſimilatio q̄dā. gͦ opꝫ ſemꝑꝙ ſcīā ſit cā ſciti ſic̄ eſt ī ſcīa practica: vel ſcitu cā ſcīe: ſic̄eſt ī nr̄a ſcīa ſpeculatiua: vl̓ vtriuſqꝫ ſit cā vna: ſic̄ eſt ī cognitiōe quā angeli de rebꝰ hn̄t: qꝛ ab eodē .ſ. deo īprimūtur ſpēs reꝝ ī mēte angeli ad cogͦſcēdū: ⁊ ī maͣ ad eēndū:ſꝫ ſcīe dei qͥ ē ipſe d̓s nihil ē cā neqꝫ ſcitū neqꝫ aliꝗd alid̓.relinquit̉ gͦ ꝙ ipſa ſcīa dei ſit cā ſciti. ¶ Pͣ. mēſura ſemꝑhꝫ rōnē pͥncipij reſpectu mēſurati: vt pꝫ ex. io. metaphy.qͣꝫtitas .n. mēſurat̉ ꝑ pͥncipiuꝫ qͣꝫtitatis vt ſub̓e oēs ꝑ pͥnᵏſub̓e: ſꝫ ſcīa dei mēſura ē rerū. vn̄ dicit Anſ. ꝙ vnaqueqꝫres v̓itatē hꝫ qn̄ īplet illud ad qd̓ ī mēte diuīa ordīata ē.gͦ ſcīa dei ē cā ſcitoꝝ. ¶ Pͣ. ſic̄ voluntas dei ē ip̄e d̓s: ita ⁊ſcīa eiꝰ: ſꝫ volūtas dei abſolute dr̄ cā oīuꝫ volitoꝝ ⁊ bonitas oīum bonoꝝ. gͦ ſcīa eiꝰ dꝫ dici cā oīuꝫ ſcitoꝝ.cuiuſcūqꝫ cā ē dei ſcīa: cā eſt d̓s: ſꝫ nōSed contra pium ſcitoꝝ adeo cā ē d̓s: qꝛ mala q̄ſunta deo ſcita: nō ſunt ab ipſo: gͦ nec ſcīa dei cā ē oīuꝫ ſcitoꝝ. ¶ Pͣ. poſita cā ponit̉ effectus: ſꝫ ſcīa dei fuit ab eternō: res aūt ab eterno nō fuerūt. gͦ ſcīa dei nō ē cā rerū.Reſponde̓ C attēdēda e attributoꝝ ratiorā qꝛ didd̓ꝫ: ꝙ loquēdo de attributis dīnisuerſa ē diuerſoꝝ. iō aliꝗd attribuit̉ vni qd̓ nō attribuit̉alteri: qͣꝫuis oīa ſint vna res: ⁊ īde ē ꝙ bonitas dīna dr̄ cābonoꝝ: ⁊ vita cā viuētiū: ⁊ ſic de alijs. Si gͦ accipiamꝰ diuerſas attributoꝝ rōnes īuenient̉ aliqͣ hr̄e cōparationēnō tm̄ ad hn̄tē: ſꝫ ēt ad aliꝗd ſic̄ ad ob̓m: vt potētia ⁊ volūtas ⁊ ſcīa. Quedā āt ad hn̄teꝫ tm̄: vt vita bonitas ⁊ ho.Et h̓ oīa hn̄t vnū modū cālitatis .ſ. ꝑ modū cōem efficiētis exēplaris: vt dicimus ꝙ a pͦ bono ſunt oīa bona: ⁊ a pͥºviuēte oīa viuētia. Sꝫ illa q̄ dn̄r ꝑ ꝯparatōeꝫ ad ob̓ꝫ hn̄tēt aliū modū cālitatis reſꝑcū .ſ. obiectoꝝ vt voluntas reſpectu volitoruꝫ: ⁊ ſic querit̉ hic de cālitate ſcīe. Conſtat.n. ꝙ ſcīa ſua ē cā ꝑ modū efficiētis ⁊ exēplaris oīuꝫ ſciētiaꝝ: ſꝫ dubiū ē vtꝝ ſit cā ſcitoꝝ. Sciēdū ē gͦ ꝙ ſcīa ẜꝫ rationē ſcīe nō dicit aliqͣꝫ cālitate: al̓s oīs ſcīa cā eſſet: ſꝫ inquātū ē ſcīa artificis oꝑātis res ſic hꝫ rōnē cāe reſpecturei oꝑate ꝑ artē. Un̄ ſic̄ eſt cālitas artificis ꝑ artē ſuā itaꝯſiderāda eſt cālitas dīne ſcīe. Eſt gͦ iſte ꝓceſſus in ꝓductiōe artificiati. pͥmo ſcīa artificialis on̄dit finē. ſcd̓o volūtas eiꝰ ītēdit finē illū. tertio volūtas imꝑat actū: ꝑ quēeducat̉ opꝰ: circa qd̓ opꝰ ſcīa artificis ponit formā conceptā. Un̄ ſcīa ſe hꝫ vt oſtendēs fineꝫ ⁊ volūtas vt dirigēsactū ⁊ īformās opꝰ oꝑatū. ⁊ iō ꝯſtat ꝙ ꝗcꝗd accidit ī effectu ꝑ defectū a forma artis vel a fine nō reducit̉ ī ſcīamartificis ſicut ī cām. Pꝫ ēt ꝙ pͥncipalitas cālitatis ꝯſiſtitpenes volūtatē q̄ imꝑat actū. Un̄ pꝫ ꝙ malū qd̓ ē deuiatio a forma ⁊ a fine nō cauſat̉ a ſcīa dei: ſꝫ tm̄ cālitatē hꝫreſpectu bonoꝝ ẜꝫ ꝙ ꝯſequunt̉ formā dīne artis ⁊ finē:

Q 2