Diſtin. XXXVIII.

euenire cū p̄ſcita ſint: qꝛ ſi nō euenirēt cū p̄ſcitaſint: falleretur dei p̄ſciētia. At dei p̄ſciētia falli nō pōt. Impoſſibile eſt gͦ ea nō euenire cū p̄ſcita ſunt. Sic gͦ p̄ſcientia cauſa eoꝝ eē videt̉ q̄p̄ſcita ſunt. Hoc ideꝫ ⁊ de ſciētia dr̄ .ſ. ꝙ qꝛ deꝰantiqua nouit ideo ſint. Cui ſentētie Augu. atteſtari videt̉ in. xv. lib. de tri. ſic di. Nō iſta exaliquo tempore cognouit deꝰ: ſed futura oīatēporalia atqꝫ ī eis etiā ꝗd ⁊ quādo ab illo petituri fueramus: ⁊ quos: ⁊ de ꝗbus rebus velexauditurus vel nō exauditurus eēt: ſine initioante p̄ſciuit. Uniuerſas aūt creaturas ⁊ ſpūales ⁊ corporales: nō qꝛ ſunt ideo nouit: ſed iōſunt qꝛ nouit: nō .n. neſciuit que fuerat creaturus: qꝛ gͦ ſciuit: creauit: nō quia creauit: ſciuit.Nec aliter ſciuit creata qͣꝫ creāda. Nō .n. eiꝰ ſapiētie aliꝗd acceſſit ex eis: ſꝫ illis exiſtētibus ſicut oportebat ille: ⁊ quādo oportebat: manſitvt erat. Un̄ in eccleſiaſtico. Anteqͣꝫ crearent̉:oīa nota ſunt illi: ſic ⁊ poſtqͣꝫ ꝯſumata ſūt. Ecce his verbis videt̉ Augu. inuere ſciētiam velp̄ſciētiā dei cauſaꝫ eſſe eoꝝ que fiūt: cū dicit iōea eē: qꝛ deus nouit. Idē quoqꝫ in. vi. lib. dicere videt̉. Cū inꝗt decedāt ⁊ ſuccedant tēpora:nō decedit aliꝗd vl̓ ſuccedit ſcīe dei: in qua nouit oīa que fecit ꝑ ipſam. Nō .n. hec que creataſunt ideo ſciūtur a deo qꝛ facta ſunt: ſꝫ potiꝰ iōfacta ſunt: qꝛ īmutabil̓r ab eo ſciuntur. Et hicēt ſignificare videt̉ dei ſciētiā cauſaꝫ eoꝝ eſſe q̄fiūt: dicēs nō iō deū ea nouiſſe: qꝛ ſacta ſunt: ſꝫiō facta ſunt: qꝛ nouit ea deꝰ. Iōqꝫ vr̄ dei ſcientia vel p̄ſcīa cauſa eē eoꝝ que nouit.¶ Incōueniētia on̄dit q̄ ſeq̄rent̉ ſi diceret̉ ſcientia vel p̄ſcīa cā oīum reꝝ q̄ ei ſubſunt.Uod ſi ita eſt: eſt ergo cauſa omniūmaloꝝ: cū oīa mala ſciant̉ ⁊ p̄ſciant̉a deo: qd̓ longe eſt a veritate. Si .n.dei ſcīa vel p̄ſciētia cauſa eſſet malorum: eēt vtiqꝫ deꝰ auctor maloꝝ: qd̓penitꝰ falſuꝫ ē. Nō ergo ſcīa vel p̄ſciētia dei cāeſt omnium que ei ſubſunt.¶ Ꝙ res future nō ſunt eā ſcīe vel p̄ſcīe dei.Eqꝫ etiam res future cauſa ſunt deip̄ſciētie: licet .n. nō eēt future niſi p̄ſcirētur a deo: nō tamē ideo p̄ſciuntur: quia future ſunt. Si .n. hoc eēt:tūc eius qd̓ eternū eſt aliꝗd exiſteretcauſa ab eo alienū: ab eo diuerſuꝫ: ⁊ ex creaturis pēderet̉ ſciētia creatoris: ⁊ creatum cauſaeēt īcreati. O rigenes tamē ſuꝑ epl̓am ad Romanos ait. Nō ꝓpterea aliꝗd erit: quia id ſcitdeus futurū: ſꝫ qꝛ futuruꝫ eſt: ideo ſcitur a deo

anteqͣꝫ fiat. Hoc videt̉ premiſſis verbis Augobuiare. Hic enim ſignificari videtur ꝙ res future cauſa ſint preſciētie. Ibi ꝟo ꝙ preſciētiacauſa ſit rerum futurarum.¶ Quid ex predictis tenēdum ſit cum determinatione auctoritatum.AAnc igit̉: que videt̉: repugnantiā demedio tollere cupiētes: dicimus resFfuturas nullatenus cauſam eē p̄ſciēIIItie vel ſcīe dei: nec iō preſciri vel ſciri: qꝛ future vel facte ſunt: ita exponētes qd̓ aiOrig. qꝛ futurū eſt: ideo ſcit̉ a deo anteqͣꝫ fiat.i. qd̓ futurū ē ſcit̉ a deo anteqͣꝫ fiat: neqꝫ ſciret̉niſi futurū eēt: vt nō notet̉ ibi cauſa: niſi ſinenō fieret. Ita etiaꝫ dicimus ſcīam vel p̄ſcīamdei nō eē cauſaꝫ eorū q̄ fiunt: niſi talē ſine quanō fiunt: ſi tamē ſcīam ad noticiam tm̄ referamus. Si ꝟo noīe ſcīe īcludit̉ etiā bn̄placitumatqꝫ diſpoſitio: tūc recte pōt dici cauſa eorūdeus facit. His .n. duobus modis: vt ſuꝑiꝰ ītaxatū eſt: accipit̉ cognitio vel ſcīa dei .ſ. ꝓnticia ſola: vl̓ ꝓ noticia ſimul ⁊ bn̄placito. Hocmodo forte accepit Auguſt. dicēs. Iō ſuntonouit .i. qꝛ ſciēti placuit. ⁊ qꝛ ſciens diſpoſuit.Et hic ſenſus ex eo adiuuat̉: qꝛ d̓ bonis ibi tātū agit Augu .ſ. de creaturis. de his q̄ deus facit: q̄ oīa nouit: nō ſolum ſcīa: ſꝫ etiā bn̄placitoac diſpoſitōe. Sic gͦ ibi accipit̉ dei cognitio vtnō mō noticiā: ſꝫ etiaꝫ bn̄placitū dei ſignificetMala ꝟo ſcit deus ⁊ p̄ſcit anteqͣꝫ fiant: ſed ſola noticia: nō bn̄placito. Preſcit .n. deus ⁊ p̄dicit etiā que nō eſt ipſe facturus: ſicut p̄ſciuit⁊ p̄dixit īfidelitatē iudeorū: ſꝫ nō fecit. Nec iōqꝛ p̄ſciuit: ad pctūꝫ īfidelitatis eos coegit: necpſciſſꝫ: vl̓ pre dixiſſꝫ eorū mala: niſi eēnt ea habituri. Un̄ Augu. ſuꝑ Ioan. Deus īquit futirorū p̄ſcius ꝑ ꝓpheta ꝑdixit īfidelitatē iudeorū: ſꝫ nō fecit: neqꝫ p̄ſciſſꝫ mala eorū niſi ea haberēt. Nō .n. iō quēqͣꝫ ad peccādū cogit: qꝛ futura hoīum peccata prenouit. Illorū .n. preſciuit peccata nō ſua. Ideoqꝫ ſi ea q̄ ille preſciuitipſorū nō ſunt: nō vera ille preſciuit. Sꝫ qꝛ ſtlius preſcīa falli nō pōt: ſine dubio nō alius: ſipſi peccāt quos deus pctōres eē preſciuit. Eiō ſi nō malū ſꝫ bonū facere voluiſſent: non melū facturi p̄uiderētur ab eo ꝗ nouit ꝗd ſit ꝗſqꝫfacturus. His ꝟbis aꝑte on̄dit̉: ſi diligēter altendamus preſcīaꝫ dei nō eē cām malorū quepreſcit: qꝛ nō ea preſcit tāqͣꝫ facturus: nec taſiqͣꝫ ſua: ſꝫ etiā illorū ꝗ ſunt ea facturi vel habitūri. Preſciuit gͦ illa ſola noticia: nō beneplacitoauctoritatis. Vnde dat̉ ītelligi ꝙ deus econei