Diſtin. XXXVII.

i16

ſpūs ſcūs ī quo nō hītet pr̄ ⁊ filiꝰ. Fatēduꝫ ē gͦvbiqꝫ eē deū ꝑ dīnitatis pn̄tiā: ſꝫ nō vbiqꝫ ꝑ inhītatiōis gr̄am. Propter hāc .n. hītatiōeꝫ gratie nō dicimus pater noſter qui es vbiqꝫ: cū ⁊hoc veꝝ ſit: ſꝫ qui es in celis .i. in ſanctis: in ꝗbꝰeſt quodam excellentiori modo.¶ Ꝙ deus hītator eſt quorūdā nōdū cognoſcētium deū: ⁊ nō quorūdā cognoſcentium.Llud quoqꝫ mirabile ē: quia vt aitAug. ī eodē: d̓s ē īhītator quorūdaꝫnōdū cogͦſcentiū deū: ⁊ nō quorūdāIcogͦſcētiū deū. Illi .n. ad tēplū dei nōꝑtinēt: ꝗ cogͦſcētes deū n̄ ſic̄ deū glorificāt. Ad tēplū dei ꝑtinēt paruuli ſcīficati ſacramēto xp̄i ⁊ remūerati ſpū ſcō: ꝗ nōdū valētcognoſce̓ deū. Ergo quē potuer̄t illi noſſe nechr̄e: iſti potuerūt hr̄e an̄qͣꝫ noſſe. Btīſſimi aūtſunt illi ꝗbꝰ ē deū hr̄e qd̓ noſſe. Hic aliqͣtennsaꝑit Aug. qūo d̓s hītet ī aliquo .i. hēat̉: cū. vꝫ.ita ē ī aliquo vt ab eo cognoſcat̉ ⁊ diligatur.¶ Qūo deꝰ totꝰ vbiqꝫ ſit ꝑ eēntiā: nō pōt ītelliXp̄dictis pꝫ ꝙ d̓s vbiqꝫ totꝰ ē ꝑ eēngi ab humano ſenſu.tiā: ⁊ ī ſcīs hītat ꝑ gr̄am. Cūqꝫ ſuꝑilicet tenuiter on̄ſum ſit qͣ rōne dicat̉hītare ī ꝗbuſdā: efflagitaret ordīs rō id ēt aſſignari quo vbiqꝫ ꝑ eēntiā ⁊ totꝰ ſit: niſi hꝰ ꝯſideratōis ſublimitas atqꝫ īmēſitas humane mētisſenſum oīno excederet. Vt .n. ait Chryſo. ſuepl̓aꝫ ad Heb̓. Sic̄ multa de deo ītelligimꝰ q̄loꝗ penitꝰ nō valemus: ita ml̓ta loꝗmur q̄ ītelligere n̄ ſumus idonei. ꝟbi gr̄a. Ꝙ vbiqꝫ d̓s ē:ſcimꝰ ⁊ dicimꝰ: qūo āt vbiqꝫ ſit: ītellcū nō capimus. Itē ꝙ ē īcoꝑea q̄dā ꝟtꝰ: q̄ oīuꝫ ē cā bonorū ſcimꝰ: quo āt vel q̄ iſta ſit: penitꝰ ignoramꝰ.¶ Quorūdā opīo ꝗ p̄ſumūt on̄dere qūo deusvbiqꝫ ſit ꝑ eſſentiā: potentiā: p̄ſentiam.Uidaꝫ tn̄ īmēſa īgenio ſuo mētiri p̄ſum̄tes: hͦ ita fore ītelligēdū tradiderunt: ꝙ d̓s vbiqꝫ ꝑ eēntiā eē dr̄: nō ꝙ1Adei eēntia ꝓprie ſit in oī loco ⁊ omnicreatura: ſꝫ qꝛ oīs naͣ atqꝫ oē qḋ naͣl̓r ē: in quocūqꝫ loco ſit: ꝑ eū hꝫ eē: ⁊ oīs locꝰ in quo illudeſt. Idē ēt dicūt iō deū vbiqꝫ dici eē ꝑ pn̄tiā vl̓ꝑ potētiā: qꝛ cūcta loca ſunt ei pn̄tia: ⁊ q̄ in eisſūt: nec ī eis aliꝗd oꝑari ceſſat. Nā ⁊ ip̄a loca:⁊ ꝗcꝗd ī eis ē: niſi ip̄e ꝯſeruet manere nō pn̄t.In eis gͦ ꝑ ſub̓aꝫ d̓s eē dr̄ vt aiūt: qꝛ ꝑ ꝟtutē ꝓprie ſub̓e ſue facit: vt ēt loca ſint ⁊ oīa q̄ in eisſunt: Sꝫ licet hec vera ſint que aſſerūt ī explanādis ītelligētijs p̄dictoꝝ. In illis tn̄ ꝟbis ꝗbdr̄ deꝰ vbiqꝫ eſſe ꝑ eſſentiā: plus ꝯtineri credē-

dum eſt: qd̓ homo viuēs capere nō valet.¶ Ꝙ deus cū ſit in oībꝰ rebus: nō tn̄ ſordibꝰ rerum inquinatur.Olet ēt ab eiſdē q̄ri qūo d̓s ſub̓aliterinſit oībꝰ rebus: ⁊ corporaliū ſordiūA īquinatiōibus nō ꝯtingat̉? qd̓ taꝫ friuolū eſt: vt nec reſpōſiōe ſit dignū: cū etiā ſpūscreatꝰ ſordibꝰ corporeis ēt leproſi vl̓ qͣꝫtūcūqꝫpolluti inꝗnari non poſſit. Sol quoqꝫ radiosſuos ſine ſui pollutōe effūdit ſuꝑ loca ⁊ corꝑa:nō ſolū mūda: ſꝫ ēt īmunda: ac ſordibꝰ fetētia:quoꝝ ꝯtactu hoīes ⁊ alie q̄dā res īficiunt̉. Solis ꝟo radij īpolluti ⁊ īcōtamīati ea ꝯtingētesexiſtūt. Nō ē ergo mirādū: ſi eēntia dīna oīnoſimplex ⁊ īcōmutabilis oīa replet loca: ⁊ oībꝰcreaturis eēntialiter īeſt: nec tn̄ cuiuſqͣꝫ rei ſordibꝰ ꝯtaminat̉ vel ꝯtingit̉. Vn̄ Aug. in lib. denaͣ boni. Cū ī deo inꝗt ſint oīa q̄ cōdidit: nō tn̄īquināt eū illi ꝗ peccat. De cuiꝰ ēt ſapīa q̄ attingit a fine vſqꝫ ad fineꝫ fortiter dr̄. Attingit oīaꝑꝑ ſuā munditiā: ⁊ nihil īquinatū in eam īcurrit. Poſtremo reſpōdeant: ꝗd potiꝰ de deo reſpondēdū exiſtimēt: vel ꝙ nuſqͣꝫ ꝑ eſſentiā ſit:vel vbiqꝫ: vel ꝙ alicubi ita ꝙ nō vbiqꝫ. Sꝫ ꝗsaudeat dicere ꝙ nuſqͣꝫ diuīa eſſentia ſit: vel ꝙalicubi ⁊ nō vbiqꝫ ſit? Si .n. ita eſt alicubi ꝙ n̄vbiqꝫ: gͦ localis eſt. Eſt ergo vbiqꝫ tota q̄ cōtinet totū: ⁊ penetrat totū: que nec ꝓ ſui ſimplicitate dīdi: nec ꝓ ſui puritate maculari: nec ꝓſui īmēſitate vllo mō cōprehendi pōt. Un̄ Auguſti. Deus vbiqꝫ eſt: cui nō locis ſed actionibus propinquamus.¶ Diuiſio textus.qūo res ſint in deo. Hic ex inciStenſo gēti on̄dit qūo deus ſit ī rebꝰ:⁊ diuidit̉ in partes duas. In pͥma on̄dit deūAeſſe vbiqꝫ ⁊ in oībꝰ rebus. In ſcd̓a ꝑte remouet a deo quedaꝫ: q̄ creature in loco exiſtentes ꝯſequunt̉. ibi. Cū natura dīna ⁊cͣ.) Prima in duas.In pͥma ponit modos ꝗbꝰ deus ī rebꝰ eē dr̄. In 2ª inꝗritrōnes illoꝝ modoꝝ. ibi. (Qūo āt d̓s hītet ī bōis ⁊cͣ.) Circa pͥᵐ duo fac̄. Prīo enūerat modos. 2º aucͣtibꝰ ꝯfirmat.ibi. (Nūc āt iſta ⁊cͣ.) Et pͦ ꝯfirmat modū qͦ ē cōiter ī oībꝰcreaturis. 2º modū q̄ ſpāl̓r eſt ī ſcīs. ibi (In ſcīs v̓o ⁊cͣ.)Modꝰ āt qͦ ſpāliſſime ē ī hoīe xp̄o ꝑtinet ad 3ᵐ libꝝ. ⁊ iōeū p̄termittit (Qūo āt d̓s ⁊cͣ.) hic on̄dit rōnes dcōꝝ modoꝝ. Et pͦ qͣꝫtū ad modū qͦ ſpāl̓r ī ſcīs eſt. 2º. qͣꝫtū ad modū cōeꝫ qͦ ē ī oībꝰ creaturis. ibi (Ex p̄dictis pꝫ ⁊cͣ.) Et circa pͥᵐ duo fac̄. Prīo on̄dit v̓itate. 2º. excludit qͣſdā dubitatōes. ibi Si āt q̄ris ⁊cͣ.) Et ſūt tres ꝑ ordinē īducte: vtpꝫ ī lr̄a. (Ex p̄dictꝭ pꝫ ⁊cͣ.) Hic inꝗrit ronē qͣꝫtū ad modūcōeꝫ. Et circa hͦ tria fac̄. Prīo on̄dit modi illiꝰ īcōprehēſibilitatē. 2º. redarguit quorūdā īſufficiētē aſſignatōeꝫ.ibi. (Quidā tn̄ immēſa ⁊cͣ.) 3º. excludit erroneā q̄ſtionē.ibi. ¶ Solet etiā ab eiſdeꝫ q̄ri ⁊cͣ.) Ubi duo facit. Primoexcludit obiectionē. Scd̓o deſtruit poſitioneꝫ. ibi. (Poſtremo reſpōdeant ⁊cͣ.)Ceſtio. I.

P 4