Diſtin. XXXVI.

¶ Quibus modis dicatur deus eſſe in rebus.¶ Diſtinctio. XXXVII.Tqm̄ demr̄atū eſt ex ꝑte: qūo oīadicant̉ eē in deo: addēdū vr̄ h̓: ꝗbꝰmodis dicat̉ deꝰ eē in rebꝰ: ſi tn̄ idIhūana mēs vl̓ ex ꝑte digne valeatcogitare: vel līgua ſufficit eloꝗ. Sciēdū gͦ ē ꝙdeꝰ īcōmutabil̓r ſemꝑ in ſe exiſtēs: pn̄tial̓r: potential̓r: eēntial̓r eſt in oī naͣ ſiue eēntia ſine ſuidiffōne: ⁊ in oī loco ſine circūſcriptiōe: ⁊ in oītꝑe ſine mutabilitatē. Et p̄terea ī ſcīs ſpiritibꝰ⁊ aīabꝰ eſt excellētiꝰ .ſ. ꝑ gr̄am īhabitās: ⁊ ī homīe xp̄o excellētiſſime: ī quo plenitudo dīnitatis corꝑaliter hītat: vt ait apl̓s. In eo .n. d̓s habitauit nō ꝑ gr̄am adoptōis: ſꝫ ꝑ gr̄aꝫ vnionis.Ne aūt iſta qꝛ capacitatē hūane ītelligētie excedūt: falſitatis arguere aliꝗ p̄ſumāt: ſanctoꝝ auctoritatibꝰ muniēda mihi vn̄r. Btūs Grego.ſuꝑ cantica cāticoꝝ inꝗt. Licet d̓s cōi mō oībꝰrebꝰ īſit pn̄tia: potētia: ſub̓a. tn̄ familiariori mōꝑ gr̄am dr̄ eē in illis ꝗ mirificētiā opeꝝ dei acutius ⁊ fideliꝰ ꝯſiderat. De hͦ .n. eodē Augu. adDardanū ī li. d̓ pn̄tia dei ait. Cū d̓s ſit naͣ īcorporea ⁊ īcōmutabil̓r viua: eterna ſtabilitate inſeip̄o manēs: totꝰ adeſt rebꝰ oībꝰ: ⁊ ſingulis totus. Sꝫ ī ꝗbꝰ hītat: hn̄t eū ꝓ ſue capacitatis diuerſitate: alij ampliꝰ: alij minꝰ: quos ip̄e ſibi dilectiſſimū tēplū gr̄a ſue bonitatis edificat. Hlariꝰ quoqꝫ ī. viij. li. de tri. aꝑtiſſime docet deūvbiqꝫ eē. Deꝰ inꝗt īmēſe virtutis viuēs ptās q̄nuſqͣꝫ nō aſſit: non deſit vſqꝫ: ſe oēm ꝑ ſua edocet vt vbi ſua ſint ip̄e eē ītelligat̉. Nō at corꝑali mō cū alicubi ſit: nō ēt vbiqꝫ eē credat̉: cū ⁊ īoībꝰ eē nō deſinat. Amb̓. ī li. i. de ſpū ſcō. Spiritū ſcm̄ ꝓbat nō eē creaturā: qꝛ vbiqꝫ ē: qd̓ eſtꝓpriū dīnitatis ita dicēs. Cuꝫ oīs creatura certis naͣe ſue ſit circūſcripta limitibꝰ: qūo ꝗs audeat creaturā appellare ſpm̄ ſcm̄: ꝗ nō habeatcircūſcriptā determīata virtutē: ꝗ ⁊ ī oībus ⁊vbiqꝫ ſemꝑ ē: qd̓ vtiqꝫ dīnitatis ⁊ dn̄atiōis eſtꝓpriū. Idē in eodē. Dn̄i ē oīa cōplere: ꝗ dicit.Celū ⁊ terrā ego cōpleo. Si gͦ dn̄s ē ꝗ celū cōplet ⁊ terra: ꝗs gͦ p̄t ſpm̄ ſcm̄ iudicare dn̄atōis⁊ dīne ptātis exortē ꝗ repleuit orbem. Et qd̓plus ē repleuit ⁊ Ieſuꝫ totiꝰ mūdi redēptorē.Ex his alijſqꝫ pl̓ibꝰ aucͣtibꝰ aꝑte mōſtrat: ꝙ d̓svbiqꝫ ⁊ ī oī creatura eēntial̓r: pn̄tial̓r: poͣlit̓ ē.¶ Ꝙ in ſcīs nō mō eſt: ſꝫ ēt hītat̉: ꝗ nō vbicūqꝫeſt habitat.N ſcīs ꝟo ēt hītat ī ꝗbꝰ ē ꝑ gr̄aꝫ: nō.n. vbicūqꝫ eſt ibi hītat: vbi ꝟo hītatibi ē. In ſolis bonis hītat: ꝗ ſūt tem-

plū eiꝰ ⁊ ſedes eiꝰ. Un̄ ꝑ Eſaiā dn̄s alt. Celuꝫmihi ſedes ē: terra aūt ſcabellū pedū meoꝝ: qꝛin electis ꝗ ſunt celū hītat d̓s ⁊ regnat: ꝗ eiꝰ volūtati deuoti obtēperāt. Malos ꝟo ꝗ ſunt terra: iudicij diſtrictōe calcat. Un̄ ⁊ ī lib. Sap̄. diThronꝰ ſapīe aīa iuſti: qꝛ ī iuſtis ſpāliꝰ eſt qͣꝫ ialijs rebus: ī ꝗbꝰ tn̄ oībus totꝰ ē: quēadmodūaīa: vt ait Aug. ī epl̓a ad Hiero. de origīe aīe:ꝑ oēs ꝑticulas corꝑis tota adeſt ſil̓: nec minorin minoribꝰ: nec maior ī maioribꝰ: ſꝫ tn̄ in alijsītēſiꝰ: ī alijs remiſſiꝰ oꝑat̉ cū ī ſingulis ꝑticuliscorꝑis eēntial̓r tota ſit: Ita ⁊ deꝰ cū ſit ī oībuseēntial̓r ac totꝰ: ī illis tn̄ pleniꝰ eē dr̄ quos īhabitat .i. ī ꝗbꝰ ita eſt vt faciat eos tēplū ſuū: ⁊ hitales cū eo ſunt iā ex ꝑte: ſꝫ ī beatitudīe ꝑfecte.Mali ꝟo ⁊ ſi ibi ſint vbi ip̄e eſt ꝗ nuſqͣꝫ deeſt:nō tn̄ ſunt cuꝫ eo. Un̄ Aug. ſuꝑ Ioā. Nō ſatisfuit dice̓ vbi ego ſuꝫ ⁊ illi ſūt: ſꝫ addidit mecūqꝛ ⁊ miſeri pn̄t eē vbi ⁊ ille eſt: ꝗ nuſqͣꝫ deeſt.Sꝫ btī ſunt cū illo: qꝛ nō ſunt beati niſi ex eo ꝙcū illo ſunt: ꝗ fruunt̉ eo: ⁊ vidēt illū ſic̄ ē. Mali ꝟo nō ſunt cū illo vt ceci ī luce nō ſunt cū luce: nec boni ita nūc ſūt cū eo vt videāt ꝑ ſpēmꝫ⁊ ſi ſunt aliquo mō cū eo ꝑ fideꝫ. Qūo aūt deꝰhītet in bonis: ex illis aliqͣtenus ītelligere valebis q̄ ſupra dicta ſunt: cū de ſpūs ſcī ꝓceſſionetꝑali ageret̉: vbi licꝫ ex ꝑte expōit̉: ex ꝑte .n. cognoſcimus ⁊ ex ꝑte ꝓphetamꝰ qūo ſpūs ſcūshītet in nob̓: ꝗ nō ſine pr̄e ⁊ filio inhabitat.¶ Ubi erat vel hītabat deꝰ an̄ qͣꝫ eēt creatura.I aūt q̄ris vbi habitabat d̓s an̄qͣꝫ ſcieēnt? Dicimꝰ qꝛ ī ſe hītabat. vn̄ Auguſ. ī li. ꝯͣ Maximi. In tēplo īꝗt ſuoihītat d̓s .ſ. ī ſcīs ꝗ ſūt tēplū dei mō ẜꝫfidē ābulātes: ⁊ tēplū dei erūt aliqn̄ ẜm ſpēm:qͣl̓r ēt nūc tēplū dei ſūt angeli. Sꝫ dicet aliꝗsan̄qͣꝫ faceret d̓s celuꝫ ⁊ terrā: an̄qͣꝫ faceret ſcōsvbi habitabat? In ſe habitabat deus: apud ſehītat: ⁊ apud ſe eſt. Non gͦ ſcī ſic ſunt domusdei: vt ea ſubtracta cadat deus. Immo ſic habitat deus ī ſcīs: vt ſi ipſe diſceſſerit: cadat.¶ Multa h̓ breuiter docet q̄ ꝯfir māt p̄dicta.Ciēdū ē ēt: qꝛ vt ait aug. ī li. ad Dar.Idanū. Dici niſi ſtultiſſime neꝗt: ſp̄m̄ſcm̄ n̄ hr̄e locū ī nr̄o corꝑe: qd̓ totuꝫaīa nr̄a impleuerit. Stultiꝰ ēt dr̄ āguiiſtijs alicubi īpediri trinitatē: vt pr̄ ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūsſcūs alicubi ſil̓ eē n̄ pn̄t. Ueꝝ illud ē multū mirabiliꝰ: ꝙ cū d̓s vbiqꝫ ſit totꝰ: n̄ tn̄ ī oībꝰ hītat.Quis porro audeat oꝑinari: niſi īſeꝑabilitatetrinitatis penitꝰ ignoret: ꝙ ī aliquo poſſit hiare pr̄ ⁊ filiꝰ ī quo n̄ hītet ſpūs ſcūs. Aut ī aliquo