Diſtin. XXXVI.Queſtio. I.

ii 4

Diſtin. XXXVI.ꝗbus mediātibus ab eo alie ꝓducūtur. ⁊ iō nō poterantīuenire: qͣliter cognoſceret res q̄ ſunt h̓: niſi ī pͥmis cauſisvl̓ibꝰ. ¶ Scd̓o. qꝛ ꝗdā eoꝝ nō ponebāt maͣm eē factā: ſꝫdeū agere tm̄ īducendo formā. Et iō cū maͣ ſit pͥnᵐ īdiuiduatiōis nō poterat īueniri apud eos qūo deꝰ ſingulariaīquātū hō cognoſcat. Sꝫ qꝛ nos ponimus deū īmediateoperātē in rebꝰ oībus: ⁊ ab ipſo eē nō ſolū pͥncipia formalia: ſꝫ ēt maͣm rei. iō ꝑ eēntiā ſuā ſicut ꝑ cām totū qd̓ eſt īre cognoſcit: ⁊ formalia ⁊ maͣlia. vn̄ nō tm̄ cogͦſcit res ẜmnaͣs vl̓es: ſꝫ ẜm ꝙ ſunt īdiuiduate ꝑ maͣꝫ: ſic̄ edificator ſiꝑ formā artis ꝯceptā poſſet ꝓducere totā domū qͣꝫtū admaͣm ⁊ formā ꝑ formā artis quā hꝫ apud ſe: cognoſceretdomū hāc ⁊ illā: ſꝫ qꝛ ꝑ artē ſuā nō īducit niſi formaꝫ. Iōars ſua eſt ſolū ſil̓itudo forme domus. vn̄ nō pōt ꝑ eā cognoſcere hāc domū vl̓ illā niſi ꝑ aliꝗd acceptū a ſenſu.Ad primumᵍ ooᵐ: ꝙ ſicut ex p̄dictis pꝫ formaꝑ quā ītellectꝰ dīnus ītelligit: neqꝫeſt vl̓is: qꝛ additiōes nō recipit: neqꝫ ſingularis: qꝛ a materia ⁊ a diſpoſitiōibꝰ eius īmunis ē: ſꝫ tn̄ eſt pͥnᵐ ⁊ ſimilitudo ꝑfecta totiꝰ qd̓ in re ē: ⁊ maͣe ⁊ forme: vt dcm̄ eſt. Etiō hͦ qd̓ dr̄ ꝙ vl̓e dū ītelligit̉ ⁊cͣ. referēdū eſt ad cognitionē nr̄am q̄ in ſenſu ē ꝑ formā maͣlē ⁊ ī ītellectu ꝑ formaꝫvl̓em. ⁊ iō ꝑticularia nō cognoſcimus niſi ꝑ v̓tutē ī qua ēaliꝗd ꝑticulariter: ſꝫ deꝰ particularia cognoſcit: neqꝫ vniuerſaliter: neqꝫ ꝑticulariter ex ꝑte cogͦſcentis: ſꝫ vl̓r ⁊ ꝑticulariter ex ꝑte rei cognite. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m ꝙ in cāis vl̓ibus q̄ nō ſunt tota cā rei nō pōt ꝑticulare ꝑfecte ſciri: ſeddeus ē cā oīuꝫ vl̓is: ita ꝙ ē ꝑfecta cā vniuſcuiuſqꝫ. ⁊ iō ſecognoſcēs oīa ꝑfecte cognoſcit. ¶ Ad 3ᵐ dd̓m: ꝙ qͣꝫuis īdeo nō ſit aliꝗd maͣle: ſꝫ eēntia eiꝰ ſit actꝰ tm̄: tn̄ ille actꝰeſt cā oīum q̄ ſunt ī re ⁊ maͣliū ⁊ formaliū: quē actū imitatur qͣꝫtū pōt oīs res ⁊ ꝗcꝗd ī re ē. ⁊ iō eēntia diuīa ē ſil̓itudo nō tm̄ formaliuꝫ: ſꝫ ēt maͣliū rei. ⁊ iō ꝑ ip̄m pn̄t cogͦſcſingularia ēt īquātuꝫ ho. ¶ Ad 4ᵐ dd̓m: ꝙ oīa exēplaoadducūtur a creaturis ī deū deficiētia ſunt: vt ideꝫ Dio.dicit. nō .n. īuenit̉ in creaturis aliqͣ cā cōis: q̄ ſit cā totiusqd̓ in re ē: ſicut ſigilluꝫ eſt cā figure ī cera: ⁊ nō ipſiꝰ cere: ⁊iō ꝑ cognitiōeꝫ ſigilli nō pōt cognoſci figura impreſſa inquātū eſt hec vel illa: qꝛ h̓ hꝫ ex materia.II¶ Utrum deus cognoſcat mala.D ſecunduꝫ fcʰcedit̉: vr̄ ꝙ deusnō cognoſcat mala: ſicut .n. dicit Cōmē. in. 3. de aīa. Si aliꝗs ītelleIctꝰ ſit ſemꝑ ī actu nō cognoſcit pͥuatōeꝫ oīno:ſꝫ ītellectꝰ dīnꝰ ſemꝑ ē ī actu: cū igit̉ malū ſitpͥuatio: vt Aug. dicit: vr̄ ꝙ deꝰ nō cognoſcat malū. ¶ Pͣoīs ſcīa vel eſt cā ſcitoꝝ vel cāta ab eis: ſꝫ dei ſciētia cātanō ē: cū gͦ maloꝝ cā nō ſit: vr̄ ꝙ deus mala neſciat. ¶ Pͣſcīa ē aſſil̓atio ſciētis ad rē ſcitā: cū igit̉ malū īquātuꝫ hnō aſſimilet̉ deo: īmo ip̄e receſſus a ſil̓itudīe ē malū: vr̄ gͦꝙ d̓s malū nō cogͦſcat. ¶ Si dicas. ꝙ cogͦſcit malū ꝑ bonu. ¶ Cōtra. cognoſcere aliꝗd nō ꝑ ſe: ſꝫ ꝑ aliud ē imꝑfecte cognitiōis: nihil aūt imꝑfectū deo eſt attribuendū. gͦSed contra. ęqd̓ in ps. or. Deus tuſcis īſipiētiā(d̓s nō cognoſcit mala ꝑ bona.meā ⁊cͣ. ¶ Pͣ. ph̓s dicit in 2º. de aīa ꝙ rectū eſt iudex ſuiipſius ⁊ obliꝗ: cū igr̄ malū ſit obliqͣtio a rectitudīe boni:vr̄ ꝙ deo ꝗ oīa bona ꝑfecte cogͦſcit noticia boni nō deſit.Reſponde C metaphotᵗ ad ſil̓itudinē neſciētis ſedd̓ꝫ: ꝙ neſcire dr̄ dupl̓r. Uno modohr̄e: ⁊ ſic ip̄m reprobare dei neſcire dr̄: qꝛ malos a gloriaſua excludit: ſic̄ aliꝗs ignotos a ſecretis ſuis excludit: ⁊ ꝑoppoᵐ d̓s dr̄ ſcire q̄ approbat: ⁊ ſic verū ē ꝙ d̓s dr̄ neſciremala. Alioº. dr̄ neſcire ꝓpͥe noticia rei carere: ⁊ ꝑ oppoſitu ſcire noticiā rei hr̄e ⁊ ita deus nouit ⁊ bona ⁊ mala co

gnoſcēdo eſſentiā ſuā: ſicut tenebre cognoſcūtur ꝑ cognitiōeꝫ lucis: vt dicit Dio. 7º. cap. de di. no. Sꝫ ſciēdū eſt ꝙpͥuatio nō cognoſcit̉ niſi ꝑ habitū oppoſituꝫ: nec habituiopponit̉ pͥuatio niſi circa idē ſub̓m ꝯſiderata. Cuꝫ aūt lucem dīne eſſentie īpoſſibile ſit deficere non opponit̉ ſibip̓uatio aliqͣ. Un̄ malū nō opponit̉ bono ꝓut in deo ē determinate: ſꝫ forte opponit̉ ſibi ẜm cōem ītentiōeꝫ boni.Opponit̉ aūt determīate bono qd̓ eſt participatū ī creaturis: cui pōt admiſceri defectꝰ. Un̄ ꝑ hͦ ꝙ deꝰ cognoſciteēntiā ſuaꝫ cognoſcit ea q̄ ab ipſo ſūt ⁊ ꝑ ea cognoſcit defectꝰ ipſoꝝ. Si aūt eēntiā ſuā cognoſceret tm̄: nullū malū vel pͥuatōeꝫ cognoſceret niſi in cōmuni.Et ideo patet ponit ꝙ nihil niſi eēntiā ſuam corn̄ſio ad pͥᵐ: qꝛ ex hoc ꝙ Cōmen.gnoſcit ſequit̉ ꝙ mala neſcit. vnde ibidē ſubdit ꝙ neſcitalia eē. vn̄ eode modo quo alia a ſe cognoſcit ⁊ p̓uatiōesipſoꝝ nouit nō ſicut pͥmū cognitū: qꝛ ī ītellectu ſuo nō poteſt eē aliqͣ pͥuatio: ſꝫ ſunt ſecūda intellecta: vt ex p̄dictispꝫ. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m: ꝙ ſcīa dei nullo mō a re cāta eſt: nec tamē eſt cā oīum q̄ cognoſcit: ſed hoꝝ tm̄ quoꝝ ē ꝑ ſe cognitio .ſ. bonoꝝ. mala aūt cognoſcit ꝑ bona: vt dcm̄ ē. ¶ Ad3ᵐ dd̓m ꝙ malū nō cognoſcit̉ a deo ꝑ ſil̓itudineꝫ ſuā: ſꝫ ꝑſil̓itudinē boni. ẜm .n. ꝙ deꝰ cognoſcit eēntiā ſuaꝫ cognoſcit vnāquāqꝫ rē qͣꝫtū de ſua bonitate ꝑticipat ⁊ ī quo deficiat: ⁊ ita cognoſcit malū: cū in defectu rō mali ꝯſiſtat.¶ Ad 4ᵐ dd̓m ꝙ cognoſcere ꝑ aliud id qd̓ ꝑ ſe natū eſtcognoſci ē imꝑfecte cogͦnis: ſꝫ malū ꝑ ſe nec cām nec volūtatē nec cognē hꝫ: ſꝫ ꝑ bonū: vt dicit Dio. 4. cap. de di.no. ⁊ iō h̓ ē ꝑfecta cognitio mali vt ꝑ bonū cognoſcat̉.¶ Utꝝ res q̄ cognoſcunt̉ a deo ſint in deo. III.O tertluꝫ cognoſcunt̉ ī deo nō ſint.ſic ꝓcedit̉: vr̄ ꝙ res q̄ a d̓oIRoē illud ī quo ē aliꝗd diuerſum ab eo cōpoſitū ē: cū igit̉ deꝰ ſit ſimpliciſſimus: vr̄ ꝙ res q̄ſunt diuerſe ab eo ī ipſo nō ſint. ¶ Si dicasꝙ nō ſunt ī eo ꝑ eēntiā: ſꝫ ꝑ ſui ſil̓itudinē. ¶ Cōtra. vnaqueqꝫ res verius ē vbi eſt ꝑ ſuā eēntiā qͣꝫ vbi eſt ꝑ ſuā ſimilitudinē: qꝛ ibi nō vr̄ eſſe niſi ẜm ꝗd. Si igit̉ res ī deonō ſunt niſi ẜm ſui ſil̓itudineꝫ vr̄ ꝙ veriꝰ ⁊ melius ſint inſeipſis qͣꝫ in deo: qd̓ eſt ꝯͣ Aug. ⁊ Anſ. ¶ Pͣ. ſil̓itudo reſpōdet ei cuiꝰ ē ſil̓itudo: ſꝫ res oēs nō hn̄t in ſe lucē ⁊ vitā: cūigit̉ in deo ſint vita ⁊ lux vr̄ ꝙ nō ſint in deo ꝑ ſil̓itudinē.¶ Pͣ. vbi eſt res ẜm ſui ſil̓itudinem ibi nō attribuit̉ ſibioꝑatio ꝓpͥa ſua. lapis .n. ī oculo nō mouet̉ deorſuꝫ: ſꝫ act.17. dr̄ ꝙ ī ip̄o deo viuimus mouemur ⁊ ſumus. gͦ vr̄ ꝙ nōſumus ī deo ꝑ ſil̓itudinē tm̄. ¶ Pͣ. ſil̓itudines reꝝ in deiſcīa exn̄tes cū ad ſcīaꝫ ꝑtineāt filio appropͥant̉: ſꝫ in ipſoappropriat̉ ī lr̄a ſpi. ſancto: ꝑ ip̄ꝫ filio: ⁊ ex ipſo pr̄i. gͦ vr̄ ꝙnō dicat̉ res eſſe in deo ẜm ſimilitudinem.quod dicitur Ioā. i. Qd̓ factūSed contra eſt eſt in ipſo vita erat ⁊cͣ.Reſpondeo iāgit: diuerſas habitudīes notat: vtdd̓ꝫ: ꝙ hec p̄pō ī. ẜm ꝙ diuerſis adcū dr̄ eſſe in toto: vel eē ī loco: ⁊ ho. Et iō ſciēdū ꝙ aliud ēeſſe in ſcīa dei: ⁊ aliud in deo eē: ⁊ aliud eē in eēntia dīna.Scīa .n. nominat cognitiōeꝫ quādā. Un̄ eſſe in ſcīa nihilaliud eſt qͣꝫ ꝑ ſcīam cognoſci. ⁊ iō oīa q̄ deus ſcit ⁊ bona ⁊mala ī ſcīa eiꝰ eē dn̄r. Sꝫ eſſentia ſignificat̉ ꝑ modū forme vel naͣe. vn̄ eē in eēntia diuīa nihil aliud ē qͣꝫ ſubſiſtere ī naͣ dīna vel eē idē naͣe dīne. ⁊ iō creature nō pn̄t diciin eēntia dīna eſſe: ſꝫ tm̄ ꝑſone dīne ⁊ ꝓpͥetates ⁊ attributa. Sꝫ hͦ nomē d̓s ſign̄at rē ſubſiſtētē cꝰ ē eē ⁊ oꝑari. Un̄eē ī deo pōt ītelligi dupl̓r. Uel ꝙ ē in eē ipſiꝰ: ⁊ ſic creature nō ſunt in deo. Uel ꝙ ſubiacet oꝑi eiꝰ ſic̄ dicimus oꝑa:quoꝝ dn̄i ſumus ī nobis eē: ⁊ ꝑ modū iſtū oīa q̄eo ſūt

2