Druckschrift 
Scriptum super primo libro sententiarum : Mit Textanfängen
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Diſtin. XXXVI. Ꝙ nō omnia q̄ ex deo ſunt etiā de ipſo ſunt:ſed ecōuerſo.Llud etiā hic ānectēdū eſt: ꝙ nō oīaque dicūtur eſſe ex deo: etiaꝫ de ipſoeſſe dici debeant. Quia vt ait Auguſtinus ī lib. de natura boni. Nō hocſignificat penitus ex ipſo qd̓ de ipſo. Qd̓ eniꝫde ipſo eſt pōt dici eſſe ex ip̄o: ſed nō omne qd̓ex ipſo eſt: pōt dici eſſe de ipſo: qꝛ nō eſt de ſuaſubſtātia. Ex ipſo .n. ſunt celū ⁊ terra: qꝛ ip̄e fecit ea: nō aūt de ipſo: qꝛ nō de ſubſtātia ſua: ſicut aliꝗs hō generat filiū vel facit domuꝫ. Exipſo eſt filiꝰ: ex ipſo eſt ⁊ domus: ſꝫ filiꝰ de ip̄o:domus vero de terra ⁊ ligno nō de ipſo. Que dicta ſunt ſummatim colligit.X p̄miſſis apertuꝫ eſt ꝙ in dei cogniItiōe ſiue preſentia ſunt oīa .ſ. bona ⁊mala: ſed nō omni mō ſunt ibi malaMA quo bona. Et ꝙ in deo bona tantuꝫſunt ſicut ex ipſo ⁊ ꝑ ip̄m: nō mala. Et ex quoſenſu hec accipiēda ſint: aſſignatū eſt. Et ꝙ deipſo nō dr̄ eſſe ꝓprie qd̓ aliud ē ab ip̄o. Ex ip̄oaūt eſſe dn̄r omnia que eo auctore ſunt. Diuiſio textus. Oſtqua eſt oīum ⁊ exide dn̄r res ī deomagiſter on̄dit ꝙ ſcīa dei vl̓eē. h̓ inꝗrit qūo cognita ſint ī ipſo deo cogͦſcente: ⁊ dīdit̉ ī ꝑtes duas. In pͥª on̄dit qūo res qͣscogͦſcit ſint ī deo. In 2º. qūo deꝰ ſit ī rebꝰ. 37. diſt. Et qm̄demr̄atū eſt ⁊cͣ.) Prima ī duas. In pͥª inꝗrit vtꝝ oīa qued̓s ſcit pn̄t dici ī eēntia eiꝰ eē: ⁊ on̄dit ꝙ nō. In 2ª inquiritvtꝝ oīa poſſint eē in deo. ibi. (Poſt p̄dicta ⁊cͣ.) Et circahoc tria facit. Primo mouet qonē ⁊ determīat eā. Scd̓oꝯfirmat determīatiōeꝫ. ibi. (Proīde ſi diligēter īſpiciamus.) Tertio īducit epilogādo ꝯcl̓onē ī tota diſtinctiōeītentā. ibi. (Ex p̄miſſis aꝑtu ⁊cͣ.) Circa 2ᵐ tria facit. Primo ꝓbat mala nō eē ī deo: cū nō ſint ex ip̄o vel ꝑ ip̄ꝫ. Secūdo on̄dit qūo h̓ tria diſtīguēda ſunt: ex ipſo: ⁊ ꝑ ip̄m: ⁊ īipſo: ẜm ꝙ ad ꝑſonas diſtīctas referūtur. ibi. (Pretereaſciēdū eſt ⁊cͣ.) Tertio diſtīguit īter eē de ipſo ⁊ eē ex ip̄o.ibi. Illud ēt hic ⁊cͣ.) Queſtio. IDqō. Primo de his q̄Ic eſt duplex. adeo cogͦſcunt̉. Secūdo de ideis ꝑ qͣs res cognoſcit. Circa pͥmūq̄runt̉ tria. Primo vtꝝ deꝰ cognoſcat ſingularia. Scd̓o vtꝝ cogͦſcat mala. Tertio qual̓reaue cognoſcit in ipſo eſſe dicūtur.Utrum deus cognoſcat ſingularia.D primuꝫ ſic ꝑcedit̉: vr̄ ꝙ deꝰ nō cognoſcat ſingularia. dic̄ .n.Boetiꝰ ꝙ vl̓e ē dū ītelligit̉ ꝑticulare dū ſentit̉: ſꝫ ī deo nō ē potētia ſenſitiua cuꝫ ſit virtꝰA impreſſa organo corꝑali: niſi forte metaᵉᵉ ſumēdo. gͦ vr̄ ꝙ cognitio ſingulariū deo nō ꝯueniat. Pͣ.nihil cognoſcit̉ ab aliquo niſi ẜm ꝙ ē ī cogͦſcēte: ſꝫ ꝑticulares effectus nō ſunt ī cāis vniuerſalibꝰ niſi ī potētia. gͦvr̄ cū eēntia dīna ſit vl̓is cā oīum ī qͣ oīa cogͦſcit ꝙ ſingulariū ꝓpriā cognitōeꝫ nō hēat. Pͣ. oīs cognitio ē ꝑ aſſimilatōeꝫ cogͦſcētis ad cognitū: ſꝫ ſingulare nō ē ſingl̓are

niſi ꝑ maͣm. gͦ nulla v̓tus q̄ abſtrahit a maͣ ⁊ ab oībꝰ apenditijs eiꝰ: pōt cogͦſcere ſingl̓are īquātū ē ſingulare: ſꝫ īterlectꝰ dīnꝰ ē maxime a maͣ ⁊ a cōditiōibꝰ maͣlibꝰ ſeꝑatꝰ cp̓s ſingl̓aria nō cogͦſcit. Pͣ. ſic̄ dic̄ Dio. ī. 2. ca. de di. no.eodē mō creature ꝑticipāt: qͣꝫuis ſūt diuerſe: vnā dei honitatē: ſicut pl̓es linee egrediunt̉ ab vno cētro: ⁊ ſic̄ pl̓esfiguratōes fiūt ab vno ſigillo: ſꝫ ꝗ cogͦſcit cētruꝫ nō ex hͦcognoſcit lineas ꝓductas a cētro īquātū eſt h̓ ⁊ illa: ſꝫ incōi tm̄: ⁊ ſil̓r eſt ī alio exēplo īducto. gͦ vr̄ ꝙ deꝰ cognoſcēdo ſeip̄m nō cognoſcat ſingularia īquātū ho.ad Heb̓. xi. Accedētē ad deū oꝑꝫ credere:Contra. qꝛ ē: ⁊ ꝙ diligētibꝰ ſe remūerator ſit: ſꝫ nōpōt remunerare oꝑa hoīuꝫ ſingulariū niſi cogͦſcat oꝑantes ⁊ ipſoꝝ oꝑa. gͦ opꝫ credere ꝙ ſingl̓aria deꝰ cognoſcat. Pͣ. d̓s hꝫ de rebꝰ ſcīam practicā q̄ ē oꝑatōis pͥncipiū: ſꝫoꝑatio ē circa ſingl̓aria. gͦ vr̄ ꝙ ſua ſcīa ſit ēt ſingulariū.Reſponde Q uerſaliū ⁊ ſingulariū cognitiōeꝫ ba.dd̓m: ꝙ deꝰ abſqꝫ dubio oīum ⁊ vnSciēdū tn̄ ꝙ circa hāc qōnē diuerſi diuerſimode ſenſerūt. Cōmētator .n. in. xi. metaph̓. vr̄ exp̄ſſe negare a deoꝑticulariū cognitōeꝫ: niſi īquātū cogͦſcit eēntiā ſuā que epnᵐ oīs eē: ſꝫ cū d̓s nō tm̄ ſit cā eē reꝝ: ſꝫ oīum q̄ in rebusſunt: oꝫ vt cognitiōeꝫ reꝝ nō tm̄ ī eo ꝙ ſunt hēat: ſꝫ ēt ineo ꝙ ſunt talia vel talia. Et iō alij dixerūt .ſ. Aui. ⁊ Algacel ⁊ ſeqͣces eoꝝ ꝙ d̓s cogͦſcit ſingularia vl̓r: qd̓ ſic exponūt ꝑ exēplū. Si aliꝗs ſciret oēs diſtātias orbiū ⁊ plantaꝝ ⁊ tp̄s motuū ipſoꝝ ipſe p̄uideret oēm eclipſim q̄ poſſet ꝯtīgere: nō tn̄ ſciret hāc eclipſiꝫ: īqͣꝫtū ē h̓ eclipſis niſiꝑ aliꝗd a ſenſu acceptū: ſꝫ ſciret eclipſiꝫ q̄ cras ꝯtingeretvl̓r .ſ. ẜm ſuas cās vl̓es. Ita ēt dn̄t ꝙ cū oēs cāe reducantur ī ipſuꝫ deū ſicut in cām: ipſe cognoſcēdo ſe cognoſcitoēs cas ſcd̓as: ⁊ cognoſcēdo cās illas cogͦſcit omne qd̓ eſteffectū ex illis cāis: nō tn̄ niſi vl̓r. Et iō dn̄t ꝙ deꝰ non cegnoſcit ꝑticularia niſi vl̓r. Ita vt ẜm eos determīatio accipiat̉ ex ꝑte cogniti: ⁊ nō ſolū ex ꝑte cognoſcētis: qꝛ ſi ſolū ex ꝑte cognoſcētis illa determīatio acciꝑet̉: veꝝ indibitater eēt: ꝙ deꝰ ꝑticularia nō ꝑticulari ſcīa cognoſcit:vt ſupra ꝓbatū ē. Cognoſcit tn̄ ꝑticularia ẜm ꝑticularitatē ipſoꝝ. Un̄ dcm̄ illud ēt ē īſufficiēs. Cognoſcere .n. hocmō ſingulare ī vl̓i: nō ē cogͦſcere ꝓpriā naͣꝫ hꝰ ſingularisvel illiꝰ: eo ꝙ quocūqꝫ mō vl̓ia aggregētur nunqͣꝫ ex eisfiat ſingulare: niſi ꝑ hoc ꝙ indiuiduant̉ ꝑ maͣm. Et iō exhac ēt via ſeq̄ret̉ ꝙ d̓s nō ꝑfectā cognitōeꝫ de ſingularibus hēret. Uniuerſales .n. cāe nō ducūt in cognitōeꝫ ꝑticulariū niſi ẜm ꝙ ꝑticularia ꝑticipāt naͣm cōem: ⁊ ſic excāis vl̓ibꝰ nō ſciret de ꝑticulari niſi ꝙ hꝫ talē vl̓ talē naꝫcōem: vel accn̄taliter vel ſub̓aliter. Iō aūt alij dixerūt ſicut Raby moyſes ꝙ deus ſcit ꝑfectiſſime ſingularia. Etoēs ratiōes q̄ in ꝯͣriū īducunt̉ ſoluit ꝑ hͦ qd̓ dicit ſciētiaꝫdei eē equocā ſcīe nr̄e. vn̄ ꝑ ꝯditiōes ſcīe nr̄e nō poſſumaliꝗd de ſcīa dei arguere. ſic̄ .n. eē dei nō cōprehēdit̉ a nobis: ita nec ſua ſcīa. Hoc ꝯfirmat ꝑ id qd̓ hr̄ ꝑ Yſa. 55. Sicexaltati ſunt celi a terra ⁊cͣ. Sꝫ iſtud qͣꝫuis ſit veꝝ: tn̄ oꝫaliꝗd plus dicere. vꝫ. ꝙ quāuis ſcīa dei ſit alteriꝰ modi aſcīa nr̄a: tn̄ ꝑ ſcīaꝫ nr̄am aliqͣliter deuenimus ī ſcīaꝫ dei:⁊ ſic ſcīa nr̄a nō ē penitꝰ vniuoca ſcīe dei: ſꝫ potiꝰ analogica vt ī p̄cedēti diſtīctiōe dcm̄ eſt. Et iō oꝫ dr̄e ẜm ꝗd ſcianr̄a imitat̉ ſcīam dei: ⁊ ī quo deficit: ⁊ qͣre: ⁊ ita ratōes diſoluere. Un̄ ꝓcedēdū ē ꝑ viā qͣꝫtū docet Dio. 7. ca. de di.no. Dicit .n. ꝙ cū d̓s cognoſcit res ꝑ eēntiā ſuā q̄ eſt cauſareꝝ: eodē mō cognoſcit res qūo eē rebꝰ tradidit. vn̄ ſi auquid eſt in rebꝰ nō cognitū ab ipſo oꝫ ꝙ circa illud vacetdīna oꝑatio .i. ꝙ nō ſit oꝑatuꝫ ab ipſo: ⁊ ex hͦ accidit dimicultas ph̓is ꝑꝑ duo. Prīo. qꝛ ꝗdā ipſoꝝ nō ponebantdeū operari īmediate ī rebꝰ oībꝰ: ſꝫ ab ipſo eſſe pͥmas res