Diſiſ. XXXVI.

iiꝫ

N. EinOſt p̄dicta querit̉: cū oīa dicātur eēin deo nō ꝑ eſſentiā nature: ſꝫ per cognitionē ſciētie: ⁊ deus ſciat bona ⁊mala: vtrū cōcedendū ſit ſimpl̓r mala eē in deo: ſiue eſſe ī deo ꝑ cognitionē? Scitenī deꝰ: ⁊ ſciuit ſemꝑ oīa: taꝫ bona qͣꝫ mala: ētanteqͣꝫ fierent: ⁊ preſciuit ab eterno ea futura.Ideoqꝫ cū oīa bona diximus eē in deo ꝓpterpſentia cognitiōis: eadē rōne videt̉ dicēdū oīamala eſſe in eo: cū ea ſemꝑ nouerit: ⁊ ꝑ cognitionē ei p̄ſentia fuerīt. Precognouit .n. deusab eterno quoſdā futuros malos: ⁊ eoꝝ maliciam: vt ait Auguſt. p̄ſciuit: ſꝫ nō preparauit.Cū ergo peccata omniū ſciat: nunꝗd ītelligendū eſt ea īcludi ī illa gn̄alitate locutionis: quadixit apl̓us oīa eſſe in deo. Ex ipſo īquit ⁊ peripſum ⁊ in ipſo ſunt oīa. Sꝫ ꝗs niſi īſanus dixerit mala eē in deo? Illa .n. eſſe in deo ītelligūtur: q̄ ex ipſo ⁊ ꝑ ipſum ſunt. Ea ꝟo ꝑ ipſumſunt ⁊ ex ipſo quoꝝ auctor eſt: ſꝫ nō eſt aucͣtorniſi bonoꝝ. Nō gͦ ex ipſo ⁊ ꝑ ipſuꝫ ſunt niſi bona: ita gͦ nō ī ipſo ſunt niſi bona. Non gͦ mala īdeo ſunt: qꝛ licꝫ ea noſcat: nō tn̄ ita oīno noſcitvt bona. mala quaſi de longe cognoſcit: vt aitppheta. Et alta a lōge cognoſcit .i. ſuꝑbiam.Et alibi ad deū loquēs de malis ait. De abſcōditis tuis adimpletus eſt vēter eoꝝ. Qd̓ exponēs Augu. Abſcōdita inꝗt pctā ſunt: q̄ a lumine tue ꝟitatis abſcōdunt̉. Sꝫ qūo pct̄a a lumine veritatis dīne abſcōdunt̉ cuꝫ a deo ſciātur?Si .n. nō ſciret: qūo de illis iudicaret: ⁊ ꝓ illismalos dānaret? Alibi ꝓpheta. Quia neqꝫ aboriēte neqꝫ ab occidēte deeſt. Quod exponēsCaſſiod. inꝗt. Neqꝫ a bōis neqꝫ a malis deeſtdeꝰ: ſꝫ oībꝰ pn̄s ⁊ cognitor ē. Cognoſcit gͦ d̓s⁊ bona ⁊ mala ꝑ ſcīam: ſꝫ bona cognoſcit ētapprobatiōeꝫ ⁊ ꝑ bn̄placitū: mala ꝟo nō. Un̄Caſſiodo. ſuꝑ pſal. dicit. Pctā abſcōdita deoſunt: qꝛ nō nouit .i. non approbat. Et ex eo ſenſu Augu. dixit ea abſcōdita a lumine dei. Quiēt ī lib. ad Heluidiū inſinuat cognitōeꝫ dei varijs modis accipiēdā īquiēs. Si ad ſcīam referas nō ignorat deꝰ aliquos vel aliqua: ꝗ tn̄ ī iudicio ꝗbuſdā dicet. Nō noui vos: ſꝫ eoꝝ īprobatio hoc ꝟbo īſinuata ē. Ecce nō cognoſceredr̄ deꝰ q̄ nō approbat: q̄ ei nō placēt. Apparetitaqꝫ veꝝ eſſe qd̓ diximus .ſ. qꝛ quodaꝫ mō cognoſcit deꝰ bona quo nō cogͦſcit mala. Parit̓quidem vtraqꝫ eodēqꝫ mō noſcit qͣꝫtū ad noticiā: ſꝫ bona ēt approbatōe ⁊ bn̄placito cogͦſcit.¶ Hic aperit quare bona tantum dicantur eſſein deo ⁊ non mala.

T ide eſt ꝙ bona tm̄ dn̄r eſſe in deonō mala: ⁊ illa ꝓpe: hec lōge: quia licet ī deo aliqua dicātur eē ꝓpter coIgnitōis pn̄tiam: ⁊ deꝰ bona ⁊ malacogͦſcat: mala tn̄ nō cognoſcit niſi ꝑnoticiā: bona ꝟo nō ſolū ꝑ ſcīam: ſꝫ ēt ꝑ approbatōeꝫ ⁊ bn̄placitū. Et ob talē cognitiōeꝫ aliqͣdn̄r eſſe in deo .ſ. qꝛ ita ea ſcit vt ēt approbet ⁊placeāt .i. ita ſcit vt eoꝝ ſit auctor.¶ Ꝙ idē eſt oīa eē ex deo: ⁊ ꝑ ip̄m ⁊ in ipſo.Roīde ſi diligēter īſpiciamus: idemvidet̉ eē: oīa eſſe ex deo: ⁊ ꝑ ip̄m ⁊ inipſo. Un̄ Amb̓. in. ij. lib. de ſpū ſcō.Hec tria ex ip̄o ⁊ ꝑ ip̄ꝫ ⁊ ī ipſo ſunt:oīa vnū eē ſupra diximus. Cuꝫ dicitꝑ ip̄ꝫ eē oīa nō negauit ī ipſo eē oīa. Eādē viꝫhn̄t oīa h̓ .ſ. cū ipſo ⁊ ī ipſo ⁊ ꝑ ip̄ꝫ: ⁊ vnū ī hisatqꝫ ꝯſil̓e: nō ꝯͣriū ītelligit̉. Ecce hēs: qꝛ ex eadeꝫ ītelligētia ſcriptura dicit oīa eē in ipſo: ⁊ ꝑip̄ꝫ ⁊ ex ipſo vel cū ipſo. Cū gͦ ex eadē rōne oīadicātur eē ex deo vel ꝑ ip̄ꝫ: nō ſoluꝫ qꝛ ſcit: ſꝫ ētqꝛ eoꝝ auctor ē: ꝯſeꝗt vt eadē rōne ita eē ī deodicant̉ .ſ. qꝛ ſcit ⁊ eoꝝ auctor eē dr̄: qꝛ in illo viuimus ⁊ mouemur ⁊ ſūmus: qꝛ eo auctore ſumus: mouemur: ⁊ viuimꝰ. Cū gͦ nō ſit aucͣtorniſi bonoꝝ: merito ſola bōa ī eo eē dn̄r ſicut exipſo ⁊ ꝑ ip̄ꝫ. Cū gͦ in eiꝰ cognitōe vel pn̄tia ſintoīa .ſ. bona ⁊ mala: ī eo tn̄ nō dn̄r eē niſi bonaquoꝝ auctor eſt. Un̄ Augu. ī lib. de natura boni. Cū audimus īquit ex deo ⁊ ꝑ ip̄m ⁊ in ipſoeē oīa: oēs vtiqꝫ naturas ītelligere debemus:⁊ oīa q̄ natural̓r ſunt. Neqꝫ .n. ex ipſo ſunt peccata q̄ naturā nō ſeruāt ſꝫ viciāt: qͥ ex volūtatepeccātiū naſcūtur oīa. Hic aꝑte dr̄ ꝙ ī illa gnͣalitate locutiōis bona tm̄ cōtinentur.¶ Ꝙ omnia ex patre ⁊ ꝑ patrē ⁊ in patre ſuntita de filio ⁊ de ſpiritu ſcō eſt dicendū: licet ꝓpter perſonas fiat diſtinctio.¶Reterea ſciēdū eſt: ꝙ licet ibi indicet̉diſtīctio ꝑſonarū cū dicit̉ ex ipſo ⁊ ꝑip̄m ⁊ in ipſo: oīatamē ex pr̄e: ⁊ perApatrē ⁊ in patre ſunt. Simil̓r de filio⁊ ſpiritu ſcō accipiēdū eſt. Vn̄ Augu. in. i. lib.de trini. Nō cōfuſe īquit accipiēdum eſt qd̓ aitapl̓us: ex ipſo ⁊ per ip̄m ⁊ in ipſo. Ex ipſo dicens ꝓpter patrē: per ipſuꝫ ꝓpter filiū: in ipſoꝓpter ſpūm ſcūm. Uigilāter aūt attēde: ne ꝗapatrē volens intelligi dixit ex ipſo: ſic ītelligasoīa eſſe ex patre: vt neges oīa eſſe ex filio vel exſpiritu ſcō. cum ex patre ⁊ per patrē ⁊ in patreomnia eē ſane dici poſſint. Similiter ⁊ de filio ⁊ de ſpiritu ſcō dicendum eſt.