Diſtin. XXXV.
iio
Diſtin. X.Umqꝫ ſupra diſſeruerimꝰ ac pl̓adixerimꝰ d̓ his cōiter q̄ ẜm ſub̓amde d̓o dn̄r: eoꝝ tn̄ q̄dā ſpālē efflagitāt tractatū: de ꝗbꝰ āmodo tractāduꝫ ē .i. de ſcīa: p̄ſcia: ꝓuidētia:diſpōne: p̄deſtīatōe: volūtate: ⁊ potētia. Sciēdū gͦ ē: ꝙ ſapīa vl̓ ſcīa dei: cū ſit vna ⁊ ſimplex:tn̄ ꝑꝑ varios rerū ſtatꝰ ⁊ diuerſos effectꝰ: pl̓aac diuerſa ſortit̉ noīa. Dr̄ .n. nō tātū ſcīa: ſꝫ etiāp̄ſcīa vel ꝓuidētia: diſpō: p̄deſtīatio: ⁊ potentia. Et ē p̄ſcīa ſiue ꝓuidētia nō de futuris tātū:ſꝫ de oībꝰ: de bonis .ſ. ⁊ d̓ malis. Diſpō ꝟo defaciēdis. Predeſtīatio de oībꝰ ſaluādis: ⁊ deoībꝰ bonis: ꝗbꝰ ⁊ hic liberant̉ ⁊ ī futuro coronabunt̉. Predeſtīauit .n. deꝰ ab eterno hoīesad bona eligēdo: ⁊ p̄deſtīauit eis bona p̄parādo. Ꝙ homīes p̄deſtīauit: apl̓us on̄dit dicēs.Predeſtīauit quos p̄ſciuit fieri ꝯformes imaginis filij ſui: ⁊ alibi. Elegit nos an̄ mūdi cōſtitutionē: vt eſſemꝰ ſcī ⁊ īmaculati. Ꝙ aūt bonaeis p̄parauerit: ꝓpheta Eſaias oſtēdit dicēs.Oculus nō vidit d̓s abs te q̄ p̄paraſti diligētibus vl̓ expectātibꝰ te. Ergo ab eterno p̄deſtīauit quoſdam futuros bonos ⁊ btōs .i. elegit vteēt boni ⁊ btī: ⁊ bōa eis p̄deſt inauit .i. p̄parauit. Prouidētia āt ē gubernādoꝝ: q̄ vtiqꝫ eodē mō vr̄ accipi quo diſpō. Interdū tn̄ ꝓuidētia accipit̉ ꝓ p̄ſcīa. Sapia ꝟo vl̓ ſcīa q̄ de oībꝰē .ſ. bonis ⁊ malis: ⁊ de pn̄tibꝰ: p̄teritis: ⁊ futuris: ⁊ nō tātū de tꝑalibꝰ: ſed ēt de eternis. Nōeniꝫ ita ſcit deꝰ iſta tꝑalia vt ſeip̄m neſciat. ſedipſe ſolus ſeip̄m ꝑfecte nouit: cuiꝰ ſcīe cōparatione oīs creature ſcientia īperfecta eſt.¶ Utꝝ ſcīa vel p̄ſcīa: vel diſpō: vl̓ p̄deſtinatiopotuerit eſſe in deo ſi nulla fuiſſent futura.Ic ꝯſiderari oꝫ: vtrū ſcīa vel p̄ſcīa velldipō vel p̄deſtīatio potuerit eē in d̓oſi nulla fuiſſent futura. Cū .n. p̄ſcīa ſitfuturoꝝ: ⁊ diſpō faciēdoꝝ: ⁊ p̄deſtīatio ſaluādoꝝ: ſi nulla eēt futura: ſi nihil eēt facturus d̓s: vl̓ aliquos ſaluaturꝰ: nō vr̄ potuiſſe ī deo eē p̄ſcīa vel diſpō vel p̄deſtinatio. Potuit aūt deꝰ nulla p̄ſcire futura: potuit nō creare aliꝗd vel nō ſaluare aliquos. Potuit gͦ ī d̓onō eē p̄ſcīa vel diſpō vl̓ p̄deſtīatio. Ad hoc ātita a ꝗbuſdā opponit̉. Si inꝗunt potuit p̄ſcīadei nō eē ī deo ab eterno: ⁊ potuit n̄ eē. Si ꝟopotuit nō eē: cū p̄ſcīa dei ſit eiꝰ ſcīa: ⁊ ſcīa ſit eiꝰeēntia. potuit gͦ nō eē ab eterno: id qd̓ ē dīnaeēntia. Ita ⁊ de diſpōne ⁊ p̄deſtinatiōe q̄ ē diuina eēntia obijciūt. Addūt quoqꝫ ⁊ alia ita loquētes. Si potuit deꝰ nō p̄ſcire aliqͣ: cū idē ſit
Xdeo p̄ſcire qd̓ ſcire: ⁊ ſcire qd̓ eē: potuit gͦ noneſſe. Itē cū idē ſit deū preſciū eē: ⁊ deū eē: ſi potuit nō eē preſciꝰ: potuit nō eē d̓s. Potuit aūtnō eē preſciꝰ: ſi potuit nulla preſcire. At potuitnulla preſcire: qꝛ potuit nulla facere.¶ Rn̄ſio ꝙ p̄ſcīa ⁊ diſpō ⁊ predeſtinatio quaſirelatiue dicunt̉ ad futuras res vel faciendas.D hoc iuxta modulū nr̄e ītelligentieita dicimꝰ. Preſcīa ⁊ diſpō vel p̄deſtinatio ad aliꝗd dici vident̉. SicutPIenī creator ad creaturaꝫ relatiue dr̄:ita p̄ſcia vel p̄ſciꝰ ad futura referri vr̄: ⁊ diſpōad faciēda: ac p̄deſtinatio ad ſaluāda. Verū tn̄creator ita relatiue dr̄: vt eēntiaꝫ nō ſignificet.Preſcīa ꝟo vel p̄ſciꝰ: ⁊ in reſpectu futurorūdr̄: ⁊ eēntiā deſignat. Ita ēt diſpō ⁊ p̄deſtinatio. Iōqꝫ cū dr̄. Si nulla eēt futura: nō eēt indeo p̄ſcia: vel nō eēt d̓s preſciꝰ. Quia varia ēibi cā dicēdi: diſtīgui opꝫ rōnē dicti. Cuꝫ gͦ dicis. Si nulla eēt futura: nō eēt in d̓o p̄ſcīa: vl̓nō eēt preſciꝰ. Si in dicēdo hāc cām attēdis .ſ.qꝛ nulla eēt ſub̓a eiꝰ preſcīe. vn̄ ipſa poſſit dici preſcīa vel ipſe preſciꝰ: qd̓ vtrūqꝫ dr̄ ꝑꝑ futura: verus eſt ītellectꝰ. Sin aūt ea rōne id dicisꝙ non ſit in eo ſcientia qua p̄ſcit futura: vel ꝙipſe non ſit deus qui eſt futurorū preſcius: falſa eſt ītelligētia. Similiter ⁊ ille locutiōes determināde ſunt. Potuit nō eſſe p̄ſcientia dei:vel potuit nō eſſe preſciꝰ: ⁊ potuit deꝰ nō preſcire aliqua .i. potuit eſſe ꝙ nulla futura ſubiecta eſſent eius ſcientie: ⁊ ita nō poſſet dici preſcius vel preſcire: vel ſcīa eius preſciētia: nō tamen eo minus ipſe eſſet: vel eius ſcīa. Sed nōpoſſet dici p̄ſcius vel p̄ſcire vel preſciētia: ſi eiꝰſcientie futura nulla forēt ſubiecta. Similiterde diſpoſitione ⁊ p̄deſtinatione vel ꝓuidētia.Hec .n. vt dictum eſt ad tēporalia referunt̉: ⁊de temporalibus tantum ſunt.¶ Ꝙ ſcientia dei non tantum eſt de temporalibus: ſed etiam de eternis.Cientia vero vel ſapientia nō tātumde temporalibꝰ: ſed etiaꝫ de eterniseſt. Ideoqꝫ ⁊ ſi nulla fuiſſent futura:Aeſſet tn̄ in deo ſcīa eadeꝫ que mō eſt:IInec mīor eēt qͣꝫ mō: nec maior ē qͣꝫ eēt. Sciuitergo deꝰ ab eterno eternū: ⁊ omne qd̓ futurūerat ⁊ ſciuit īmutabiliter. Scit quoqꝫ nō minꝰpreterita ⁊ futura qͣꝫ preſentia: ⁊ ſua eterna ſapiētia ⁊ immutabili ſcit ipſe oīa que ſciuntur.Omnis .n. ratio ſuperne ⁊ eterne ſapientie: vtait Ambroſius: in eo eſt: qꝛ oēm ſapientiam ⁊ſcientiam capit ſua immenſa ſapientia.