Diſtin. XXXIIII.Queſtio. III.
i0 9
Diſtin. XXXIIII.ueniens eſt iſta appropriatio. Si enim cōſiderent̉ rōneshoruꝫ noīum ẜm modū quo īueniunt̉ in creaturis inuenit̉ per ꝯͣriuꝫ facta: qꝛ apud nos īuenit̉ īfirmitas in patribus ꝓpter ſenectutem. vn̄ patri celeſti potētia attribuitur. Inuenit̉ īperitia in filijs ꝓpter iuuētutis motꝰ ⁊ ꝓpter inexperientiā: ⁊ iō filio dei ſapiētia attribuit̉. Sꝫ nomen ſpūs apud nos ꝑtinere ſolet ad quādā rigiditateꝫ ⁊inflationem vel īpetuoſitateꝫ. vn̄ dr̄ Eſa. 2. Quieſcite abhomīe: cuiꝰ ſpūs in naribꝰ eius. ⁊ iō ſpi. ſcō bonitas attribuit̉. ⁊ h̓ modus tangit̉ in lr̄a. Si aūt accipiantur rōnesnominū ꝓut in dīnis ſunt: ſic etiā poterit fieri per aſſimilationē ad ꝓpria vt patri ꝗ eſt fontale pͥnᵐ totius dīnitatis potētia aſcribat̉ q̄ in rōne ſua pͥnᵐ īcludit. ē .n. potētiapͥncipiū trāſmutationis. vt in. 5. meta. dr̄: ⁊ qꝛ filiꝰ ꝓceditper modū intellectꝰ ꝗ ſapiētia ꝑficit̉ attribuit̉ ſibi ſapiētia: ⁊ qꝛ ſpi. ſcūs ꝓcedit per modū volūtatis cuiꝰ ob̓ꝫ ē bonitas: ideo ſibi appropriat̉ bonitas.igit̉ dd̓m ꝙ virtus nō noīat potētiaꝫAd primū) abſolute: ſed ꝑfectionē potētie. vn̄ dicit ph̓us .i. celi ⁊ mūdi. ꝙ v̓tus eſt vltimū in re de potētia.Sic ergo pōt tripliciter v̓tus cōſiderari. Uel ẜm ꝙ in potentia radicat̉: ⁊ ſic patri pōt appropriari: ſicut ⁊ potētia.Uel inqͣꝫtū eſt id ꝑ qd̓ potētia in actuꝫ exit. ⁊ ita filio appropriat: per quē pr̄ operari dicit̉. vn̄ ⁊ filius brachiū patris dr̄. Iob. 40. Si habes brachiū ſicut deꝰ. vt Greg. expoſuit. Uel inqͣꝫtū circa opus bonitatem īponit. vn̄ dr̄. 2.ethi. ꝙ v̓tus eſt q̄ bonū facit hn̄tē ⁊ opus eius bonū reddit ⁊ ita appropriat̉ ſpiri. ſcō: ſicut ⁊ bonitas. ¶ Ad ſcd̓mdd̓m ꝙ ſapīa ad v̓bum pōt cōparari tripl̓r. Uel ſic̄ idem.Uel ſic̄ pͥus vel ſic̄ poſteriꝰ: ita in dīnis: ſic̄ in hūanis. Cuꝫ.n. v̓bū dicat quādā cōceptionē ītell̓us: iſta ꝯceptio apudnos oꝑꝫ ꝙ cōſequat̉ aliqd̓ lumē ītellectuale ⁊ ſaltē lumēītell̓s agētis ⁊ pͥmoꝝ pͥncipioꝝ ex ꝗbus cōcipit̉ cōcluſio.Un̄ ſi cōſideret̉ ſapīa apud nos ẜm ꝙ cōſiſtit in cognitione cōcluſiōis q̄ mente cōcipit̉ ſic eſt ideꝫ qd̓ v̓bū mentis.Si aūt cōſideret̉ ſapīa ẜm ꝙ ꝯſiſtit in lumīe ītell̓s agentis ⁊ cognitiōe pͥmoꝝ pͥncipioꝝ: ſic p̄cedit v̓bū: qd̓ eſt conceptio cōcluſiōis. Si aūt accipiat̉ ſapīa que eſt ad gnaͣtain mente diſcipuli per v̓bū magr̄i ſic ſequit̉ v̓bū. Ita etiāeſt in dīnis: qꝛ ip̄a ſapīa genita eſt idē qd̓ verbū. vt ex p̄dictis pꝫ. Ipſe aūt ītellectus pr̄nus ſe hꝫ in ꝓductōe v̓bi ſicut lumē ītell̓s agētis cū pͥncipijs in ꝓductiōe ꝯcluſiōis.⁊ ſic ẜm ordinē naͣe ſapīa eſt pͥnᵐ v̓bi: ſicut dicimꝰ ſapientiam īgenitaꝫ eſſe pͥnᵐ ſapīe genite. Ipſa aūt ſapīa creataſequit verbuꝫ qͣſi effecta per ip̄m. vn̄ eccl̓ici .i. fons ſapīev̓buꝫ dei in excelſis. ⁊ iō ſapīa eēntialis q̄ īgenita eſt neqꝫgenerās filio appropriari pōt ꝓpter ſil̓itudinē ipſiꝰ ad ꝓpriuꝫ filij inqͣꝫtū eſt v̓bū quā ſil̓itudinē nō hꝫ ad aliqd̓ ꝓpriuꝫ patris. ¶ Ad 3ᵐ dd̓ꝫ ꝙ naͣ ſemꝑ hꝫ rōnē pͥncipij: eſtenim pͥnᵐ motꝰ ⁊ quietis in eo in quo ē per ſe ⁊ nō ẜm accidens: vt in. 2. phy. dr̄. ⁊ iō nō pōt appropriari filio ꝗ eſt apͥncipio ẜm originē naͣe: ⁊ nō pͥnᵐ in illa origine: ſed ſapiētia nō hꝫ tm̄ rōnē pͥncipij: ſꝫ etiaꝫ eiꝰ qd̓ eſt a pͥnº. ⁊ ēt magis: inquātū ꝓprie ſapīa ⁊ ſcīa de concluſionibꝰ eſt: qͣꝫuisetiaꝫ ſapīa pͥncipioꝝ ſit. vt in. 6. ethi. dr̄. ⁊ ideo filio appropriari pōt. ¶ Ad quartuꝫ dd̓m ꝙ bonū dr̄ diffuſiuū permoduꝫ finis ẜm qd̓ dicit̉ ꝙ finis mouet efficientem: nonaūt ſic pater eſt pͥncipiū dīnitatis: ſed magis ꝑ modū effiIII.cientis vt dictum eſt. Queſtio.Einde querit deo dn̄r. ¶ Et cirde his q̄ trāſlatīe d̓ca hͦ q̄runt̉ duo. pͦ vtꝝ aliꝗd de deo trāſlatiue dd̓m ſit. 2º. a quibus rebus deus tranſAlatiue nominandus ſit.¶ Utꝝ aliꝗd debeat dici trāſlatiue de deo. I
ſic ꝓcedit̉. vr̄ ꝙ de d̓o niO primū hi trāſlatiue dicidebeat.Sicut .n. dic̄ Boe. lib. de tri. In dīnis intellectual̓r verſari oꝫ neqꝫ ad imagīatiōes d̓duci:Fſꝫ ho trāſūptiue locutiōes ſūt ſūpte ex imaginatiōibꝰ ſenſibiliū. gͦ nō ē eis vtēdū in diuinis. ¶ Pͣ. ẜmph̓m. 6. top. oēs trāſferētes ẜm aliquā ſil̓itudineꝫ trāſferūt: ſꝫ ẜm Boe. ſil̓itudo eſt reꝝ differētiū eadem qͣlitas.cū igit̉ qͣlitates rerū corporaliuꝫ nō īueniant̉ in dīnis vr̄ꝙ nulla ſil̓itudo vel metaphora poſſit ſumi ex rebꝰ ſenſibilibꝰ vt aliꝗd de deo trāſlatiue dicat̉. ¶ Itē oīs doctrina eſt ad manifeſtatōeꝫ v̓itatis: ⁊ p̄cipue ſacra ſcriptura:ſed ho metaphore vel ſymbolice locutiōes ſunt qͣſi q̄dāvelamina veritatis. vt dicit Diony. gͦ eis nō videt̉ vtēdūin theologia. ¶ Pͣ. ẜm ph̓os ſcīa fit per aſſimilationē intellectus ad re ſcitā. Intellectꝰ aūt nr̄ cū ſit īcorporeꝰ ⁊ īmaͣlis maiorē ſil̓itudinē hꝫ cū rebꝰ dīnis qͣꝫ cuꝫ rebꝰ corporalibꝰ q̄ maͣles ſunt. gͦ magis ſe hꝫ ad cognoſcēdū diuina qͣꝫ ho corporalia: ⁊ ita vr̄ ꝙ per ſil̓itudinē corporaliuꝫnobis diuina manifeſtari nō debeant.eſt qd̓ dicit Diony. i. cel̓. hierar. neqꝫ poſſibiCONITA le eſt nobis aliter ſuꝑ lucere diuinū radiuꝫniſi varietate ſimilitudinū circūuelatuꝫ: diuinꝰ radiꝰ aūteſt veritas dīnoꝝ. gͦ oꝫ ꝙ ſub ſimilitudinibꝰ corporalibꝰnobis diuinorum veritas ꝓponat̉.Reſpondeo ſlitudibꝰ corporalibꝰ d̓ſignari: cꝰ rōdd̓ꝫ ꝙ ꝯueniētiſſimū eſt dīna nobispōt aſſignari qͣdruplex. pͥª ⁊ pͥncipal̓ ꝑꝑ maͣe altitudinēq̄ nr̄i ītell̓s capacitatē excedit. vn̄ nō poſſumꝰ v̓itatē diuinoꝝ ẜꝫ mōꝫ ſuū caꝑe: ⁊ iō oꝫ ꝙ nob̓ ẜꝫ modū nr̄ꝫ ꝓponatur. Eſt aūt nobis ꝯnaͣle a ſenſibilibꝰ in ītelligibilia venire ⁊ a poſterioribꝰ in pͥora. ⁊ iō ſub figura ſenſibiliū ītelligibilia nobis ꝓponunt̉: vt ex his q̄ nouimus ad īcognitaanimꝰ ſurgat. 2ª rō ē: qꝛ cū in nob̓ ſit duplex ꝑs cogͦſcitiua .ſ. ītellectiua ⁊ ſenſitiua: ꝓuidit diuina ſapīa: vt vtraqꝫpars ẜm ꝙ pol̓e eēt in dīna reduceret̉: ⁊ iō figuras corporaliū adhibuit q̄ ſenſitiua ꝑte capi pn̄t: qꝛ ipſa ītellectualia dīnoꝝ nō poterat attīgere. 3ª rō ē: qꝛ de d̓o veriꝰ cognoſcimꝰ ꝗd nō ē qͣꝫ ꝗd ē. vn̄ Dio. dic̄ ꝙ in dīnis affirmatiōes ſunt īcōpacte: negatiōes v̓e: ⁊ iō cū de oībꝰ q̄ de deodicimꝰ ītelligēdū ſit ꝙ nō eodē mō ſibi ꝯueniūt: ſicut increaturis īueniunt̉: ſꝫ per aliquē modū imitatiōis ⁊ ſil̓itudinis. expreſſius on̄debat̉ ho eminētia dei per ea queſunt magis manifeſta ab ipſo remoueri. h̓ autē ſunt corporalia. ⁊ ideo cōueniētius fuit ſpēbus corporalibꝰ dīnaſignificari vt his aſſuefactis hūanꝰ animꝰ diſceret nihileoꝝ q̄ de deo p̄dicat ſibi attribuere niſi per quādaꝫ ſimilitudinem ẜm ꝙ creatura imitat̉ creatoreꝫ. 4ª ratio ē:ꝓpter occultationē diuine veritatis: qꝛ ꝓfunda fidei occultanda ſunt ⁊ īfidelibꝰ ne irrideant: ⁊ a ſimplicibus neerrandi occaſionē ſumāt: ⁊ he oēs cauſe aſſignant̉ a Dio.in pͥncipio cel̓. hierar. ⁊ in epl̓a ad titum.igit̉ dd̓m ꝙ in cognitiōe intellectuaAd primuꝰ)lium eſt duo conſiderare .ſ. pͥncipiuꝫſpeculationis ⁊ terminū. Principiū ꝗdeꝫ ē ex ſenſibilibꝰſed terminꝰ ē in ītelligibilibꝰ: ẜm ꝙ in cognitione naͣli exſpēbꝰ a ſenſu acceptis ītētiōes vl̓es accipimꝰ ꝑ lumē ītellectꝰ agētis: ⁊ iō dd̓ꝫ ē ꝙ qͣꝫtū ad terminuꝫ ſpeculationispͥnᵐ oꝫ ex aliꝗbꝰ ſenſibilibꝰ ſpēbꝰ ī dīna ꝯſurgere. ¶ Ad2ᵐ dd̓ꝫ ꝙ ſil̓itudo ē duplex. q̄dā .n. ē ꝑ ꝑticipatōeꝫ eiuſdēforme: ⁊ tal̓ ſil̓itudo nō ē corporaliū ad dīna vt obiectiopbat. Eſt ēt q̄dā ſil̓itudo ꝓportiōalitatis q̄ ꝯſiſtit ī eadēhabitudine ꝓportionū vt cū dr̄. Sicut ſe hn̄t. 8. ad. 4. itaſex ad tria. ⁊ ſicut ſe habet cōſul ad ciuitatē ita ſe hꝫ gubernator ad naueꝫ: ⁊ ẜm talem ſil̓itudinē fit trāſumptio