Druckschrift 
Scriptum super primo libro sententiarum : Mit Textanfängen
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Diſtin. XXXIIII.Queſtio. II.

Diſtin. XXXIIII.negari de altero: vt dicat̉ ꝙ eēntia ē cōis: ꝑſona nō ē cōmunis: ꝑſona gn̄at: eēntia nō gn̓at: ⁊ ſic de alijs. vn̄ ī oībꝰtalibꝰ nō idē attribuit̉ eſſentie ⁊ ꝑſone. Ad 3ᵐ dd̓m: ꝙꝓpͥe loquēdo nō ē in dīnis aliꝗd ſub alio: vn̄ ſupra. 8. diſ.Augu. nō recipit nomē ſub̓e ī dīnis: ⁊ ēt Ri. de ſcō Uict.nomē ſubſiſtentie ī nomē exn̄tie mutauit. vn̄ ēt nec ꝓpͥeibi ſuppoᵐ dr̄: vt ſuppō ad rē referat̉. Sꝫ vtimur talibusnoībꝰ ẜm ītellcm̄ nr̄m: ꝗ accipit ī dīnis aliꝗd rn̄dēs illisduobꝰ in creaturis: quoꝝ vnū alteri ſupponit̉: ſicut res ꝑſe exiſtēs ſupponit̉ forme cōi ſimplici: ⁊ intellectꝰ accipitaliꝗd ſimpl̓r in deo qd̓ rn̄det forme: ⁊ aliꝗd ſubſiſtēs qd̓idē ē re cū ſimplici. ⁊ iō rē ſubſiſtētē in dīnis noīat ſuppoſitū naͣe ſimplicis. Ad 4ᵐ dd̓m ꝙ cōe eſt duplex. Qd̓dā .n. cōe eſt ẜm rōnē: ⁊ iſtud ꝑ additōeꝫ alicuiꝰ ꝓprij cōtrahit̉ ⁊ determīat̉: ſicut genus ꝑ additōeꝫ dr̄ie: ⁊ ſpēs ꝑmaͣm īdiuiduat̉. Aliud ē cōe re qd̓ ꝗdē manet īdiuiſum.vn̄ nō oꝑꝫ ꝙ aliquo addito determīet̉ ſicut ē eēntia ī tribus ꝑſonis: ſꝫ veꝝ eſt ꝙ oꝫ de ītellectu ꝑſone eſſe aliquārōne .ſ. relatiōis q̄ nō ē de ītellectu eēntie: q̄ tn̄ rel̓o: re abipſa eēntia nō differt. vn̄ nec compoſitōeꝫ facit nec in aliquo realiter ꝑſonā ab eēntia diſtīguit: ſꝫ ꝑſonā a ꝑſona. Ad 5ᵐ dd̓m ꝙ tres ꝑſone vniunt̉ in eēntia: q̄ oīno ẜmrē idē ē vnicuiqꝫ illaꝝ: tn̄ differt ẜm rationē ab vnaquaqꝫ: ꝓut ꝑſona īcludit ī ſe ītellectuꝫ rel̓onis: q̄ rel̓o quauiscōparata ad eēntiaꝫ rōne tm̄ differat ab ea: tn̄ cōparataad ſuū rel̓m cui opponit̉ realē diſtīctiōeꝫ facit. Nō .n. relatio diſtinguit real̓r niſi ẜm oppōnē reſpectꝰ quā hꝫ. illaaūt oppoſitio nō eſt ad hoc in quo rel̓o hꝫ eſſe: ſꝫ ad hͦ adqd̓ dr̄: ⁊ iō rel̓o nō diſtinguit real̓r ab eēntia ⁊ perſona inqua eſt: ſed a ꝑſona alia ad quā dr̄. Utꝝ tres perſonas eſſe vnius eſſentie conuenien(ter dicatur.II.I ſic ꝓcedit̉: vr̄ īconueniēO ſecundū ter dici ꝙ tres ꝑſōe ſintvniꝰ eēntie: qꝛ ẜm grāmaticū obliꝗ trāſitiuiſunt: ſꝫ ꝯſtructio trāſitiua exigit diuerſitatēeoꝝ q̄ ꝯſtruūtur: cū igit̉ eēntia nō ſit diuerſa a ꝑſona vr̄īcōueniēter dici tres ꝑſonas eē vniꝰ eēntie. Si dicas:ꝙ genitiui illi ꝯſtruūtur ītrāſitiue: ſicut cū dr̄. donū ſpir.ſancti .i. qd̓ ē ſpi. ſanctus. Cōtra. ſicut tres ꝑſone ſunt vnaeēntia ēt ſunt vnꝰ d̓s. gͦ ſi illa rō ſufficit adh̓ vr̄ ꝙ ſil̓r poſſit dici eſſe tres ꝑſonas vniꝰ dei qd̓ in lr̄a negat. Iteomnis cōſtructio obliꝗ pōt exponi ꝑ aliqͣꝫ p̄poſitionē cūcāli: ſꝫ h̓ eſt falſa ꝙ tres ꝑſone ſunt ex eadē eēntia: vel d̓eadē eēntia vel ꝑ eādē. gͦ vr̄ ꝙ h̓ ēt ſit falſa ꝙ tres ꝑſoneſunt vniꝰ eēntie. Pͣ. eadē ē rō rei ⁊ vniꝰ rei: vt dic̄ ph̓s.Si igit̉ tres ꝑſone ſunt vniꝰ eēntie ꝯueniēter poterit dici ꝙ tres ꝑſone ſunt eēntie: qd̓ nihil ē dcm̄. gͦ nec pͥmū.vt in lr̄a habet ab oībus catholicis cōfeſContra. ſum ⁊ defenſum eſt nomē homouſion: ſedhoc nihil aliud eſt qͣꝫ eſſe vnius eſſentie vt in lr̄a dr̄. ergotres perſone ſunt vnius eſſentie.Reſpondeo ꝑſone ſunt vniꝰ eēntie. Quāuis endd̓ꝫ: ꝙ iſta ſimpl̓r ꝯcedēda ē. Tresqͣttuor ſint cāe in rebꝰ creatis: nō tn̄ hītudines oīuꝫ cārūin deo īueniūtur. Habitudo aūt cāe maͣlis nō competitdeo nec reſpcū alicuiꝰ qd̓ ī ipſo ē nec reſpcū eiꝰ qd̓ in creaturis ē: qꝛ maͣ īperfecta ē ⁊ ī potētia. Sꝫ hītudo cāe finalis ē ꝗde ī deo reſpcū creaturaꝝ cuiꝰ bonitatē finem oīscreature dicimus: nō aūt reſpcū alicuiꝰ qd̓ ī ip̄o ē. nō eniꝫvna ꝑſona ē finis alteriꝰ: qꝛ ex hͦ ſeq̄ret̉ gradus ī bonitate. Habitudo aūt cāe formalis cōpetit deo ⁊ reſpcū creature cuiꝰ exēplar ē ⁊ reſpcū eiꝰ ꝙ ī ipſo eſt: tn̄ iſta hītudonō fundat̉ ſuꝑ aliqͣꝫ rel̓onē realē: ſꝫ ẜm modū ſignificandi: qꝛ aliꝗd ſignificatur vt forma ſicut eēntia: ⁊ aliꝗd vt

Queſtio. II.ſubſiſtēs in forma ſicut ꝑſona. Habitudo aūt cāe efficiētis cōpetit deo ⁊ reſpcū creature ⁊ reſpcū eiꝰ qd̓ ī ipſo eſtnō ꝗdē eē ad ꝑſonā: ſꝫ ꝑſone ad ꝑſonaꝫ: q̄ ab ipſo ē: nec tn̄iſta hītudo fundat̉ ſupra acceptiōeꝫ ītellectꝰ: ſꝫ ſupra relatiōeꝫ q̄ ī re ē: vt tn̄ efficiēs large ſumat̉: qꝛ ī dīnis nō eſtaliꝗd faciēs ⁊ factū: ſꝫ ē ibi origo vniꝰ ꝑſone ab alia: ⁊ itapꝫ ꝙ oīs ꝯſtructio ī dīnis reſpcū dīnoꝝ: vel ē ẜm hītudinē cāe efficientis: vt cū dr̄ filiꝰ pr̄is: vel ẜm hītudinē cāeformalis: vt cū dr̄ tres ꝑſone ſunt vniꝰ eēntie. vn̄ dd̓m ꝙiſti genitiui ꝯſtruūtur ī hītudīe cāe formalis.igit̉ dd̓m: ꝙ quāuis eēntia ⁊ ꝑſonaAd primum ſint idē re: tn̄ differūt rōne: qꝛ vnivt forma alterius ſignificat̉: ⁊ talis diuerſitas ſufficit adgrāmaticū ꝗ modos ſignificādi ꝑ nomē ꝯſiderat. Ad2ᵐ dd̓m ꝙ nō eſt ibi oīno ꝯſtructio ẜm idētitatē: ſed ẜmhītudineꝫ forme: vt dcm̄ eſt: ⁊ qꝛ deꝰ nō ſignificat̉ vt forma triū ꝑſonarū. iō nō p̄t dici ꝙ tres ꝑſone ſint vniꝰ dei.nō .n. poſſet ītelligi iſta cōſtructio niſi poſſeſſiue: ⁊ ſimil̓iꝓpter eādē ratōeꝫ dr̄ ꝙ eſt vna eſſentia triū ꝑſonaꝝ: nōaūt ꝙ ſit vnus deꝰ triū ꝑſonaꝝ ⁊ in noīe dei īportat̉ habtudo pͥncipij creantis ⁊ gubernātis. Ad 3ᵐ dd̓m: ꝙ hep̄poſitiōes ex. ⁊ de. deſignāt habitudinē alicuiꝰ qd̓ ſe habet ad motū vel operatiōeꝫ ſicut initiū ⁊ nō ſicut terminus. ⁊ iō deſignāt habitudinē cāe efficiētis vel maͣlis: nōaūt forme vel finis q̄ ſunt potiꝰ vt terminꝰ motus. ⁊ ideonullo mō pōt dici ꝙ tres ꝑſone ſint ex eadē eēntia vel d̓eadē eēntia: ſꝫ pōt dici ꝙ ſint in eadē eſſentia: qꝛ h̓ p̄poſitio in. pōt denotare habitudineꝫ cāe formalis cōtinetis. Ad 4ᵐ dd̓m ꝙ iſte conſtructōes q̄ ſunt ī deſignatiōeforme reꝗrūt duos genitiuos: quoꝝ vnꝰ ſignificet ipſaꝫformā ⁊ aliꝰ determinatiōeꝫ forme: vt cuꝫ dr̄ colūna mire altitudīs: vel vnū genitiuū habētem vim genitiuorūduoꝝ: vt cū dr̄ vir ſanguinū .i. vir multi ſanguīs effuſor.⁊ iō oꝑꝫ ēt in ꝓpoſito eſſe duos genitiuos: quoꝝ vnꝰ fignificet ipſaꝫ dīna eſſentiā: ⁊ aliꝰ deſignet ſimplicitateꝫ autvnitatē eiꝰ vel aliqͣꝫ aliā eēntie cōditiōeꝫ. vn̄ poteſt dicicōueniēter tres ꝑſone ſunt vnius eſſentie vel eiuſdē eēntie vel increate eſſentie: non aūt ꝙ ſint eſſentie ſimpl̓r. Utrum potētia cōueniēter attribuat̉ patri. ſapien(tia filio. Queſtio. II.Iquerit̉ de appropriatiōe que inEind c littera ponit̉: videt̉ .n. ꝙ ſit īcōpetens. Uirtus .n. ad potētiā ꝑtinet: ſꝫ virappropriat̉ filio .i. cor. i. Xp̄m dei vir. gͦ potetia nō debꝫ appropriari patri: ſꝫ filio. Pͣ.pͥnᵐ enūciatiōis vel ꝓnūciatiōis v̓bi eſt ipſa ſapīa: ſꝫ drev̓bū ꝙ eſt filius ꝑtinet ad patrē ꝗ eſt pͥnᵐ eius. gͦ ſapiētiadebet appropriari patri potiuſqͣꝫ filio. Itē ſicut filiusꝓcedit ꝑ modū ītellectꝰ vt v̓bū: ita etiā ꝓcedit ꝑ moduꝫnaͣe vt filiꝰ. ſi gͦ ſapīa appropͥat̉ filio: qꝛ ꝓcedit ꝑ modumītellectꝰ eadē ratiōe debet ſibi appropriari naͣ: qꝛ ꝓceditꝑ modū naͣe. Pͣ. ẜm Dio. bonuꝫ ē diffuſiuū ſui ipſi ⁊ e.q. pͥncipiū fontale omnis emanatōis dīne bonitatis: ſedeſſe fontale pͥncipium cōuenit patri. ergo bonitas debetContra. eſt quod in littera dicitur.(patri appropriari.dd̓m: ꝙ noīa ꝑſonaꝝ dn̄r ⁊ de dīnisReſpondeo. de rebꝰ creatis: nō ꝗdē vniuocē: ſꝫꝑ pͥus ⁊ poſteriꝰ. vn̄ ẜm aliū modū ē pr̄nitas ⁊ filiatio increaturis ⁊ ī dīnis. Et iō appropͥatio p̄t fieri dupl̓r. Unōmō ꝯſiderādo rōnes noīuꝫ ẜm ꝙ de creaturis dn̄r: ⁊ itaappropͥatio ſemꝑ dꝫ fieri ꝑ ꝯtrariū: vt modus creature acreatore excludat̉. Alioº. ꝯſiderādo rōnes noīuꝫ ẜm ꝙ tdīnis īueniunt̉: ⁊ ita dꝫ appropͥatio fieri ꝑ ſimilitudineꝫad ꝓpriū: vt ſupra. zi. diſ. dcm̄ eſt. Utroqꝫ aūt modo col