Druckschrift 
Scriptum super primo libro sententiarum : Mit Textanfängen
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Queſtio. I.Diſtin. XXXIIII.

108

ſtin.XXIIIīde quibus pio lectori breuiter trado qd̓ ſentiovt .ſ. rōne ſil̓itudīs ꝯſiderata: ex cauſis dicendidictoꝝ ītelligētiā aſſumat: ſꝫ catholicā. Nihil dignuꝫ excellētia īeffabilis trinitatis ſetradidiſſe dicit ad alia tranſiturus.E ſacramēto vnitatis atqꝫ trinitatisIſumme ⁊ ineffabilis multa iam diximus. Nihil tn̄ eiꝰ īeffabilitatē dignūItradidiſſe ꝓfitemur: ſꝫ potius ex nobis mirificaꝫ eius ſcientiam: nec potuiſſe nos ad illam peruenire. Diuiſio textus.Ic magiſte̓ ciā. Et didit̉ in ꝑtescōꝑat ꝑſonā ad eēn38duas. In pͥª ponit comparatōeꝫ. In 2ª ponitmaͣe finē. ibi. (Pͣ. ſciēdū eſt) Prima ī duas.In pͥª cōparat ꝑſonā ad eēntiā ẜm idētitatē.In 2ª ẜm cōitatē eēntie ad ꝑſonas. ibi. CCōſiderandū.Prima ī duas. In pͥª ponit errorē quorūdā: ⁊ rōnes errātiū. In 2ª rn̄det ad illas rōnes. ibi. Hic ꝗdā dn̄t.) Circapͥmū duo facit. Primo ponit erroreꝫ. Scd̓o erroris ꝓbationē. ibi. ¶Si .n. inꝗunt ⁊cͣ.) Et hec ī duas. Primo .n. ponit ꝓbōne ꝑ rōnē. Scd̓o ꝑ aucͣtē. ibi (Idē quoqꝫ teſtimonio ⁊cͣ.) Hoc ꝗdā dn̄t.) Hic rn̄det ad ꝓbones. Et circahoc duo facit. Primo rn̄det ad aucͣtē. Scd̓o ad rōnē. ibi.(Nec tn̄ diffitemur.) Circa pͥmū duo facit. Primo pōitaucͣtis expōnē. Scd̓o ꝯfirmat ſuā ſnīam ꝑ aucͣtē Auguſ.⁊ Hyla. ibi. (Nō gͦ ẜm cor ⁊cͣ.) Hic ꝯſide.) Hic comparat eēntiā ad ꝑſonas ẜm cōitateꝫ. Et circa hoc duo facit.Primo ꝓſequit̉ eēntie cōitatē. Scd̓o determinat ſignificatōeꝫ cuiuſdā noīs qd̓ cōitatē eēntie deſignat. ibi. (Hicnō ē p̄termittēdū) Circa pͥmū duo facit. Primo ponit illud qd̓ ꝑtinet ad cōitatē eēntie ꝓut noīe eēntie ſignificatur. Scd̓o ꝓut ſignificat̉ noīe alioꝝ attributoꝝ. ibi. (Exp̄dictis ꝯſtat.) Ubi duo facit. Primo on̄dit eoꝝ cōitatē.Scd̓o ꝓſeꝗt̉ appropͥatōis rōnē. ibi. (Id gͦ ſacri eloquij.(Pͣ. ſciēdū) Hic īponit finē tractatui de trinitate. Et circa hͦ duo facit. Prīo ꝓſeꝗt̉ ꝗddā qd̓ videbat̉ deficere .ſ.de noībꝰ trāſlatiuis. Scd̓o ꝯfitet̉ īſufficiētiā ꝑꝑ maͣe dificultatē. ibi. De ſacr̄o vnitatis ⁊cͣ.) Qō. I.qō. Prīa de cōparaIc eſt triplex ciōe eēntie ad perſonā. Scd̓a de appropͥatōe qͣ in lr̄a ponit̉. Tertia de his q̄ tranſlatiue de deo dn̄r. Circa pͥˡIq̄runt̉ duo. Primo vtꝝ eēntia ſit ꝑſona. Secundo vtꝝ poſſit dici ꝙ tres ꝑſone ſint vniꝰ eēntie. Utꝝ ꝑſona ⁊ eēntia in dīnis ſint idem.ſic ꝓcedit̉: vr̄ ꝙ ꝑſona ⁊O primu) eēntia in diuinis nō ſuntidē. oīs .n. ꝑſona vel hypoſtaſis in dīnis aut ēgenerās vel genita vel ꝓcedēs: ſꝫ eēntia nō ēUIA ho: vt ſupra dcm̄ eſt. gͦ ⁊cͣ. Pͣ. affirmatio ⁊negatio nūqͣꝫ v̓ificant̉ de eodeꝫ. v̓ificant̉ aūt de eēntia ⁊ꝑſona: qꝛ eēntia nō ē diſtīcta. ꝑſona eſt diſtīcta. gͦ ꝑſona ⁊eēntia nō ſunt idē. Itē oīs ꝑſona vel hypoſtaſis ē ſuppoſitū alicuiꝰ naͣe: ſꝫ idē nō pōt ſibiipſi ſupponi. gͦ ꝑſona ⁊eſſentia nō ſunt idē. Pͣ. oē ꝓpriū ſe hꝫ ex additiōe adcōe: ſꝫ eēntia ē cōis. ꝑſona aūt ē ꝓpriū. gͦ ꝑſona ſe hꝫ ex additiōe ad eēntiā: nō igit̉ ſunt oīno idē. Iteꝫ nulla duovniunt̉ in eo qd̓ oīno idē eſt vtriqꝫ: qꝛ iaꝫ in nullo diſtingui poſſent. Sed due ꝑſone vt pr̄ ⁊ filius vniunt̉ in eſſentia. gͦ eēntia nō oīno idē eſt vtriqꝫ ꝑſone.

COntra. tia ſignificat̉ vt quo ē ꝑſona vt qd̓ ē. gͦ idēꝑ Boe. in dīnis idē eſt quo ē ⁊ qd̓ ē: ſꝫ eſſeneſt eēntia ⁊ ꝑſona. Pͣ. ſi ꝑſona pr̄is nō eſt ipſa deitas qͦdeꝰ dr̄: pr̄ dicet̉ deꝰ ꝑticipatōe alicuiꝰ naͣe. Sꝫ illud cuiꝰꝑticipatōe aliꝗd denoīat eſt maiꝰ ⁊ ꝑfectiꝰ qͣꝫtū ad illudgenꝰ ẜm qd̓ denoīat̉ qͣꝫ ip̄m ꝑticipās: vt ſupra hītū ē. 22ª.diſ. ⁊ Dio. ēt dicit ꝙ ꝑticipatōes excedūt ipſa ꝑticipātia.gͦ ſequeret̉ ꝙ aliꝗd qd̓ nō ē pr̄ .ſ. ip̄a dīnitas eēt maiꝰ ⁊ ꝑfectius pr̄e: qd̓ eſt īconueniēs. gͦ opꝫ ꝙ eſſentia ⁊ ꝑſona ſintoīno idē. Pͣ. ſeq̄ret̉ ſi eēntia eēt alia res a tribꝰ ꝑſonisꝙ eēt qͣttuor res in dīnis qd̓ ē hereticū.Reſpondeoᵈᵈᵐᵐ pſona ⁊ eēntia oīno re in diuinis nō diſtīguunt̉. In illis .n. ī quibus aliud ē eēntia qͣꝫ hypoſtaſis vel ſuppoſitū: opꝫ ꝙ ſitaliꝗd maͣle ꝑ qd̓ naͣ cōis īdiuiduet̉ ⁊ determīet̉ ad hͦ ſingulare. vn̄ illā determinatōeꝫ maͣe vel alicuius: qd̓ locomaͣe ſe hꝫ addit in creaturis hypoſtaſis ſupra eēntiam ⁊naͣm. vn̄ nō oīno iſta ī creaturis idē ſunt. In deo aūt noneſt naͣ ipſiꝰ ſubſiſtēs ꝑ aliqd̓ ad qd̓ determīat̉ ſicut ꝑ materiā: ſꝫ ꝑ ſeip̄aꝫ ē ſubſiſtēs ⁊ ip̄ꝫ ſuū eē ſubſiſtēs ē. vn̄ naͣeſt ip̄m qd̓ ſubſiſtit: ⁊ eē in quo ſubſiſtit: ⁊ ꝓpter hͦ in deooīno idē eſt q̄ eſt ⁊ qd̓ eſt. Un̄ opꝫ ꝙ oīno idē ſint re eēntia ⁊ ꝑſona ēt ſi poneret̉ ꝙ ꝓpͥetates nō eſſent eēntia: qꝛꝑſone nō hn̄t ꝙ ſint ꝑſone ex hoc ꝙ ſubſunt ꝓpͥetatibꝰ:ſꝫ ex hoc ꝙ ſubſunt eēntie: qꝛ ꝑſona dicit īdiuiduū ſubſiſtēs in gn̄e ſub̓e. vn̄ magis ē īconueniēs ponere dr̄ntiamẜꝫ rē īter eēntiā ⁊ ꝑſonā: qͣꝫ īter eēntiā ⁊ ꝓprietatē. Nihilominꝰ tn̄ eēntia ⁊ ꝑſona diſtīguunt̉ ẜm rōnē: cui tn̄ rōniv̓itas rei ꝓ fundamēto ſubſtat. Cum .n. in deo ſit ſummaſimplicitas ⁊ ſumma ꝑfectio: vtroqꝫ mō poſſumus deuꝫſignificare .ſ. qͣꝫtū ad ſimplicitatē ꝑ noīa abſtracta: ⁊ qͣꝫtūad ꝑfectiōeꝫ ꝑ noīa ꝯcreta: q̄ ſignificāt aliꝗd ſubſiſtens.Itē in dīnis īuenimus aliꝗd cōe ẜm rē ⁊ aliꝗd ꝓpriū.Sic gͦ rō ꝑſone duo īcludit in dīnis: nomīe .n. ꝑſone ſignificat̉ deꝰ vt ſubſiſtēs ⁊ ꝓpriū: ſꝫ noīe eēntie ſignificat vtſimpl̓r: nō aūt vt ſubſiſtēs: ⁊ ſignificat̉ vt cōe: ſed noīe paternitatis nō ſignificat̉ vt ſubſiſtēs: ſꝫ vt ꝓpriū: nō ꝗdeꝫvt diſtīctū ſꝫ vt diſtīguēs. Et ſic pꝫ ꝙ ꝑſona re ab eēntia⁊ ꝓpͥetate nō dr̄t: ſꝫ ẜm rōnē tm̄: ꝑ qua vtrūqꝫ ſignificat̉vt formale reſpcū ꝑſone qͣꝫtū ad duo q̄ ſunt de ītellectuꝑſōe: qꝛ eēntia ſign̄at̉ vt forma eiꝰ īquātū ē ſubſiſtēs: ⁊ ꝓprietas vt forma eiꝰ īquātū ē ꝓpriū vel ī cōicabile.Ad primuꝫ isʳ dd̓ᵐ: ꝙ gn̄are ⁊ ſil̓es actus attribuunt̉ ꝑſone dīne ẜm duplicē modūſignificādi quo ab eēntia diſtīguit̉. Tū qꝛ ſignificāt relatiōes diſtīguētes ꝑſonas. Tū qꝛ ſignificāt ꝑ moduꝫ actꝰ:actꝰ aūt oīs ē rei ſubſiſtētis ⁊ ꝑfecte. ⁊ iō nō pn̄t eſſentieattribui ex hoc qd̓ attribuunt̉ hypoſtaſi: qꝛ hypoſtaſi attribuunt̉ ẜm id in quo nō ē idē cū eēntia. ⁊ iō īcidit fallacia accn̄tis in ꝓceſſu. Ad 2ᵐ dd̓ꝫ: ꝙ de eodē ẜm ꝙ idēeſt impoſſibile eſt aliꝗd idē affirmare ⁊ negare: ſꝫ ſi ī aliquo diſtīguātur affirmatiōes ⁊ negatiōes pertinētes adillā diſtīctōeꝫ de ipſo v̓ificari poterūt: qꝛ oīs diſtinctio ſiue rei ſiue ratiōis fundat̉ in affirmatiōe ⁊ negatiōe: ſicutpꝫ etiā in ſynonimis. tunica .n. ⁊ veſtis eādē re ſignificāt:tn̄ noīa ſunt diuerſa ⁊ ſil̓r īdumētum. vn̄ affirmatiōes ⁊negatiōes q̄ ꝑtinēt ad rē nō pn̄t verificari: vt dicat̉ tunica eſt alba īdumētū nō eſt albū: ſed affirmatiōes ⁊ negatiōes que ꝑtinēt ad ipſa noīa pn̄t v̓ificari: vt dicat̉: indumētū eſt neutri generis. veſtis nō eſt neutri generis. Itaēt cū ꝑſona ⁊ eēntia ſint idem ẜm rē: nihil qd̓ ad naͣm reiꝑtinet qd̓ p̄dicat̉ de eēntia: pōt negari de ꝑſona: vt dicat̉ꝙ eēntia eſt īcreata ⁊ ꝑſona nō eſt īcreata: eēntia ē deus:ꝑſona nō ē deꝰ: vel aliꝗd ho̓. Sꝫ qꝛ ratiōe diſtīguit̉ ꝗcꝗdꝑtīet ad ratōeꝫ illā ī qͣ diſtīguūtur qd̓ p̄dicat̉ de vno pōt

O 4