Druckschrift 
Scriptum super primo libro sententiarum : Mit Textanfängen
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Diſtin. XXXIIII.

Ic cōſiderandū eſt. cū deus ſit diuīaeſſentia: ⁊ ita dicat̉ vnꝰ deus eē tresperſone: ſicut vna eēntia dr̄ tres ꝑſone: vtrū ita valeat ſane dici: vnꝰ deꝰItriū ꝑſonaꝝ: vel tres ꝑſone vniꝰ dei:ſicut dr̄ vna eſſentia trium ꝑſonaꝝ: ⁊ tres ꝑſone vnius eēntie? In his locutionibus ſcripture vſus nobis emulādus videt̉: vbi frequēterreꝑitur ita dcm̄. Vna ē eēntia triū: ⁊ tres ſuntꝑſone vnius eſſentie: nuſqͣꝫ aūt occurrit legiſſe vnū deuꝫ triū ꝑſonarū: vel tres ꝑſonas vniꝰdei. Quod ideo puto ſanctos doctores vitaſſe: ne ita forte acciꝑet̉ in dīnis ꝑſonis: vt accipitur cuꝫ de creaturis ſimile ꝗd dicit̉. Diciturenī deus Abraaꝫ Iſaac ⁊ Iacob: ⁊ deus oīscreature. Quod vtiqꝫ dicitur ꝓpter principiūcreationis vel gr̄e priuilegiū: ⁊ creature ſubiectionē vel ſeruitutē. Cū ergo in trinitate nihilſit creatum vel ſeruiens vel ſubiectū: nō admiſit fides in trinitate talē locutionis modū. Itaetiaꝫ econuerſo nō dr̄ de dei eſſentia: ꝙ ipſa ſiteſſentia Abraam Iſaac ⁊ Iacob: vel alicuiuscreature: ne creatoris vel creature naturā confundere videamur. Ꝙ licet potentia: ſapīa: bonitas: de deo ẜmſub̓aꝫ dicant̉ in ſcriptura: tn̄ ſolēt hec noīa diſtincte ad ꝑſonas īterdum referri.X p̄dictis conſtat ꝙ ſicut eēntia: itapotētia: ſapiētia: bonitas de deo dicunt̉ ẜm ſub̓am. Que aūt ẜm ſub̓aꝫItde deo dicunt̉: tribus perſonis pariter cōueniunt. Vna eſt ergo potētia: ſapiētia:bonitas patris ⁊ filij ⁊ ſpūs ſcī: ⁊ hi tres eadēpotentia: eadē ſapīa: eadē bonitas. Vnde aperitur in trinitate ſumma eſſe ꝑfectio. Si .n. ibideeſſet potētia: vel bonitas nō eēt ſummū bonū. Sꝫ qꝛ ibi eſt ꝑfecta potētia: infinita ſapientia: īcomprehēſibilis bonitas recte dr̄ ⁊ creditur ſummū bonū. Cumqꝫ vnū ⁊ idē penitꝰ ſitin deo potentia: ſapīa: bonitas: in ſacra tamenſcriptura frequēter ſolēt hec noīa diſtincte adꝑſonas referri: vt patri potētia: filio ſapiētia:ſpūi ſcō bonitas attribuat̉: qd̓ quare fiat: noneſt ocioſum inquirere. Quare id fiat .ſ. ꝙ patri potentia: filio ſapiētia attribuatur.D ergo ſacri eloquij prudentia facere curauit: ne dei īmenſitatē ſil̓itudine creature metiret̉. Dixerat .n. ſcriptura ſacra. Quia deꝰ pater eſt: ⁊ ꝙdeꝰ filiꝰ eſt: ⁊ audiuit hoc homo ꝗ hoīem pr̄eꝫviderat: deū pr̄eꝫ nō viderat: ⁊ cogitare cepit

ita eſſe in creatore: vt viderat eſſe in creaturis:a ꝗbus hec noīa tranſlata ſunt ad creatorē. Inꝗbus pater eſt prior filio: filiꝰ eſt poſterior patre: ⁊ ex antiꝗtate in patre defectus: ex poſteritate in filio imperfectio ſenſus ſolꝫ notari. Iōoccurrit ſcriptura dicēs patrē potenteꝫ: ne vtdeat̉ prior filio: ⁊ iō minꝰ potēs: ⁊ filiū ſapienteꝫ: ne videat̉ poſterior pr̄e ⁊ iō minꝰ ſapiēs.Quare ſpūi ſcō bonitas attribuat̉.CIctus eſt etiā ſpūs ſanctus deus: ⁊dictus eſt habere ſpm̄ deus: ⁊ videbatur hoc quaſi nomē inflationis ⁊tumoris. Vnde humana conſciētiaad deuꝫ ꝓ rigore ⁊ crudelitate accedere metuit. Ideo ſcriptura tēperauit ſermonem ſuum ſpūm bonū nominans: ne crudeliaputaret̉ qui mitis erat: nō ꝙ pater ſolus ſit potens vel magis potēs: ⁊ filius ſolus ſapiēs velmagis ſapiēs: ⁊ ſpūs ſanctus ſolus bonus velmagis bonus. Vna eſt ergo potentia: ſapientia: bonitas triuꝫ: ſicut vna eſſentia. Ideoqꝫ ſicut dicitur filius homouſios .i. conſubſtantialis patri: ita ⁊ coomnipotens. De hoc nomine homouſion: vbi in auctoritatem receptū ſit: ⁊ ꝗd ſignificet.Ic nō eſt pretermittendū qd̓ AuguIſtinus in lib. ſecūdo cōtra Maximinum dicit de hoc noīe homouſion:quo latini tractatores frequēter vtūtur. Pater īquit ⁊ filius vnius ſunteiuſdēqꝫ ſubſtātie. Hoc eſt illud homouſion:qd̓ in cōcilio niceno aduerſus hereticos arrianos a catholicis patribꝰ veritatis auctoritatefirmatū eſt. Qd̓ poſtea in ꝯcilio ariminēſi ꝑꝑnouitatē verbi minus qͣꝫ potuit ītellectā: quatn̄ fides antiqua peꝑerat: multis paucoꝝ fraude deceptis: heretica īpietas ſub heretico īperatore Cōſtantino labefactare tentauit. Sedpoſt nō longū tp̄s libertate fidei catholice p̄ualente: poſtqͣꝫ vis verbi ſicut debuit ītellectaē:homouſion illud catholice fidei ſanitate logilateqꝫ defenſuꝫ eſt ⁊ diffuſuꝫ. Quid .n. eſt homouſiō niſi vniꝰ eiuſdēqꝫ ſub̓e? Quid ē inquahomouſiō niſi ego ⁊ pr̄ vnuꝫ ſumꝰ? Nō gͦ īterꝓphanas vocū nouitates hoc vitādū eſt. De noībus que trāſlatiue ⁊ ꝑ ſimilitudineꝫde deo dicuntur.Reterea ſciēdū ē ꝙ in aſſignatōe diſtīctōis nominū īter alia q̄ ſupra dilgēter executi ſumꝰ: q̄dā diximus traſlatiue ⁊ ꝑ ſil̓itudinē de deo dici: vſpeculum: ſplēdor: character: figura: ⁊ hmol-