Diſtin. XXXIIII.

107

quacūqꝫ parte heretica falſitas ſe cōtuliſſet: finibus veritatis ꝯcluderet̉. Habitat .n. ī nobisxp̄s: quo habitate habitat deus: ⁊ cū habitat īnobis ſpūs xp̄i: non aliud habitat qͣꝫ ſpūs dei.Ꝙ ſi ꝑ ſpm̄ ſcm̄ xp̄s in nobis ītelligit̉ eſſe: hūctn̄ ita ſpm̄ dei vt ſpm̄ xp̄i eſſe noſcēdū eſt: ⁊ cūꝑ naturā dei natura ipſa habitat in nobis: īdifferens natura filij credit̉ eſſe a patre: cuꝫ ſpūsſcūs ꝗ ē ſpūs xp̄i ⁊ ſpūs dei: res nature demōſtretur vnius. Quero nūc gͦ qūo nō ex naturavnum ſunt? A patre ꝓcedit ſpūs veritatis: a filio mittit̉: ⁊ a filio accipit. Sed oīa que hꝫ pater filij ſunt. Iccirco ꝗ ab eo accepit: dei ſpūseſt: ⁊ idē ſpūs xp̄i eſt: Res nature filij eſt: ſꝫ ⁊eadē res ⁊ nature pr̄is eſt. ⁊ dei excitātis xp̄ma mortuis ſpūs eſt: ⁊ idē ſpūs xp̄i ē a mortuisexcitati. In aliquo differt xp̄i ⁊ dei natura: neeadem ſit ſi preſtari pōt vt ſpūs ꝗ dei eſt: nonſit etiā xp̄i. Eſt ergo in nobis ſpūs dei: ⁊ eſt innobis ſpūs xp̄i. ⁊ cū ſpūs xp̄i ineſt: ineſt ſpiritꝰdei. Ita cum qd̓ dei eſt ⁊ xp̄i eſt: ⁊ qd̓ xp̄i eſtdei eſt: non pōt ꝗd aliud diuerſum xp̄s eſſe qͣꝫdeus eſt. Deꝰ igit̉ xp̄s eſt vnus cuꝫ deo ſpūs:ẜm illud. Ego ⁊ pr̄ vnū ſumus. In quo docetveritas vnitatē eſſe nature: nō ſolitudinē vnionis. Ecce ſi hec verba diligēter attēdas īuenisſpm̄ ſcm̄ rem nature dici patris ⁊ filij: ⁊ eūdēdici eſſe naturā dei: vbi dr̄ per naturā dei natura ipſa habitat in nobis: ſi per ſpūm ſcm̄ xp̄s ēin nobis. Itaqꝫ in trinitate nō ita diſtinguēdūeſt īter naturā ⁊ rem nature: ſicut ī rebus creatis: qꝛ vt ait Hylarius: cōparatio terrenoꝝ addeū nulla ē: ⁊ ſi qua cōparationū exēpla īterdūafferunt̉ nemo ea exiſtimat abſolute ī ſe rationis ꝑfectiōeꝫ cōtinere. Non .n. humano ſenſude deo loquendum eſt.¶ Ꝙ propter res creatas illud dixerit: non idēeſt natura ⁊ res nature.Dnaꝫ gͦ reꝝ creatarū reſpiciēs inꝗt.Nō idē eſt naͣ qd̓ res naͣe: ſubijciensexēpla de ipſis creaturis. Inde oſtēIdēs erroris eē ſub mēſura creaturarū mētiri creatorē: addit. ⁊ ẜm hoc nō idē ē d̓s⁊ qd̓ dei ē: ac ſi diceret. Si ad īſtar creaturaꝝde creatore ſentis: cogeris fateri: ꝗa nō idē eſtdeꝰ ⁊ quod dei eſt: qd̓ dicere impiū eſt: cū ſpiritus dei deꝰ ſit: ⁊ dei filius ſit deus.¶ Ꝙ nō aliud ē deꝰ ⁊ q̄ ſua ſunt: ita vt īſint: aliaenī ſunt q̄ īſunt: alia q̄ nō īſunt.On ergo ſecunduꝫ corporales modos: vt in eadē ſubdit ſerie: accipiēla ſunt hec que de deo dicūtur: vbi

euacuans opinioneꝫ eoꝝ qui ita putant aliuddeum eſſe: ⁊ aliud quod dei eſt: aliudqꝫ naturam dei ⁊ rē nature: vt eſt in creaturis. Aperte docet nō aliud eſſe deum ⁊ que ſua ſunt: itavt īſint illi ſic dicēs. Homo aūt aliquid ei ſimile cum alicubi erit: alibi nō erit: qꝛ id quod eſt:illic cōtinetur vbi fuerit in forma: vt nō vbiqꝫſit qui īſiſtēs alicubi ſit. Deus aūt immēſe virtutis viuēs poteſtas: q̄ nuſqͣꝫ nō aſſit nec deſitvſqͣꝫ: que ſe omnē ꝑ ſua edocet: ⁊ ſua nō aliudqͣꝫ ſe eſſe ſignificat: vt vbi ſua inſint ipſe eſſe ꝑſua ītelligatur. Non aūt corporali modo cumalicubi ſit: nō etiam vbiqꝫ eſſe credatur: cum ꝑſua in oībus eſſe nō deſinat. Nō aūt aliud ſuntqͣꝫ quod eſt ipſe que ſua ſunt. Et hec ꝓpter nature ītelligētiā dicta ſunt. His ꝟbis aꝑte ſignificatur: ſi tn̄ intelligis heretice: qꝛ diuina natura nō aliud eſt ab his que ſua ſunt: ita vt īſint:⁊ per illa in omnibus ſuis eſt q̄ nō īſunt. Sua.n. ſunt etiam que non īſunt .i. oēs creature: ⁊ſua ſunt q̄ īſunt vt tres ꝑſone que ſunt eiuſdeꝫnature ⁊ eadē natura: ſicut ſupra Auguſti. teſtimonio firmauimus dicentis tres perſonaseſſe eiuſdem eſſentie vel eandē eſſentiā: ſed nōex eadē eſſentia: ne aliud intelligatur eſſentia:aliud perſona. Nō tamē diffitemur aliquā diſtinctōeꝫ habendā fore ẜm ītelligētie rationeꝫcū dr̄ hypoſtaſis: ⁊ cū dr̄ eſſentia: qꝛ ibi ſignificatur quod eſt cōmune tribꝰ: hic ꝟo non. Eſttn̄ hypoſtaſis eſſentia: ⁊ ecōuerſo. Fateamurergo vnū atqꝫ idē eſſe tres perſonas ẜm eſſentiam: differentes aūt proprietatibus. Vn̄ Auguſt. ſuper locū p̄taxatuꝫ pſal. ait. Queris ꝗdſit pater? reſpōdetur deus. Queris quid ſit filius: reſpondetur deus. Queris ꝗd ſit pater ⁊filiꝰ? reſpondetur deus. De ſingulis īterrogatus deum reſponde. De vtroqꝫ īterrogatus:nō deos: ſed deū reſponde. Nō ſic in hominibus. Tanta .n. eſt ibi ſubſtātie vnitas vt equalitateꝫ admittat: pluralitatē nō admittat. Si gͦtibi dcm̄ fuerit cū dicis filium eſſe quod patereſt: profecto filius pater eſt. Reſpōde ẜm ſubſtantiā tibi dixi: hoc eſſe filiū qd̓ pater eſt nō ſecundū id qd̓ ad aliud dr̄. Ad ſe .n. dr̄ deus: adpatrem dicit̉ filius. Rurſumqꝫ pater ad ſe dicitur deus: ad filiū dicitur pater. Quod paterad filiū dicit̉ nō eſt filiꝰ. Quod dicit̉ filiꝰ ad patrē nō eſt pater. Quod dr̄ pater ad ſe: filius adſe hoc eſt pater ⁊ filiꝰ .i. deus.¶ Utrum ita poſſit dici deus trium perſonarūvel tres perſone vnius dei vt dicit̉: vna eēntiatriū ꝑſonaꝝ: tres ꝑſone vniꝰ eēntie.

o 3