Diſtin. XXXIIII.

ſil̓r et ꝗ ꝓprietates nega̓t nō oīno ponūt eas nō eſſe: īmoplicite ponūt eas ī ꝑſonis ⁊ eas eē ꝑſonas. Sꝫ ſi oīno negarent̉ eē hereticuꝫ eēt. ⁊ ſil̓r ꝑtinaciter defendere ꝙ relatōes ſūt tm̄ aſſiſtētes hereticū eēt. ⁊ iō heretici ī lr̄a appellant̉. ¶ Et ꝑ hͦ pꝫ rn̄ſio ad ea q̄ obiecta ſunt.¶ Expoſitio textus.Uperlus pat eſſe ꝑſonas: ⁊ ē rō talisquoqꝫ.) Hec ꝓpͥetates proꝓpͥetates diſtinguūt ꝑſonas: ſꝫ ꝑſone ab eterno ſunt diſtīcte. gͦ ꝓpͥetates ſunt ab eterno: ſꝫnihil ē eternū niſi ī deo. gͦ ꝓpͥetates ſūt ī ꝑſonis: ꝗcꝗd aūt ē ī ꝑſonis ē ip̄e ꝑſone: alias compō eēt ī ꝑſona. gͦ ⁊c̄. (Cūqꝫ de ſimplicitate.) h̓ ꝓbat ꝓpͥetates eē eēntiā dīnā: ⁊ ē rō talis. In deo idē eſt qd̓ hꝫ ⁊ qd̓ hr̄: ſꝫ deꝰ hꝫꝓpͥetates q̄ ī deo ſunt: vt ꝓbatū ē. gͦ ꝓpͥetates ip̄e ſūt devel dīna eēntia. ¶Si .n. īquiū.) Hīc ē pͥª eoꝝ rō: qͣ on̄dūtꝓpetates nō eē ꝑſonas: q̄ talis ē. Diſtīguēs nō ē diſtīctū:ſꝫ ꝓpͥetates diſtīguūt ꝑſonas. gͦ ⁊c̄. Et ad hͦ rn̄det ꝑ īterēptionē maioris: qꝛ ꝑſone ſeipſis diſtīguunt̉. Sꝫ idē addut.) Hic ponit ſecūdā rōnē eoꝝ ꝑ quā ꝓbat ꝓpͥetatemnō eē eēntiā. ⁊ ē talis. Impol̓e eſt idē eſſe qd̓ vnit ⁊ diſtinguit: ſꝫ ī eēntia vniunt̉ ꝑſone: ī ꝓpͥetatibꝰ diſtīguūt̉. gͦ ⁊cͣ.Hāc nō ſoluit: ſꝫ ad ſol̓onē ſe excuſat ꝑꝑ difficl̓tatē maͣeqūo tn̄ rn̄dēdū ſit ī pͦ articuº dcm̄ ē. (Cęteꝝ hereticoꝝ.)Hic ponit 3ªᵐ rōnē ꝑ quā ꝓbat ꝓpͥetates nō eē ī eēntia ⁊eſt talis. In quocūqꝫ ē pr̄nitas illud eſt pr̄ ⁊ ē gn̄ans: ⁊ inqͦcūqꝫ ē filiatio illd̓ ē filiꝰ ⁊ ē genitū. Si gͦ ī eēntia ē pr̄nitas ⁊ filiatio. tūc eēntia erit pr̄ vel gn̄ans: ⁊ filiꝰ vel genitus: ſꝫ eēntia vna ⁊ eadē res ē. gͦ eadē erit res gn̄ans ⁊ genita vl̓ pr̄ ⁊ filiꝰ: qd̓ ē hereſis ſabellij vt idē ſibiipſi pr̄ ſit.¶ Ad qd̓ rn̄dēdū ꝙ ſunt ī eēntia nō determinātes ip̄aꝫ.⁊ iō adiectiua q̄ ꝯcretiue ꝓpͥetates p̄dicāt de eſſentia nōp̄dicant̉. Sꝫ forte q̄res.) Hic ponit 4ªᵐ rōnē q̄ ē ꝯͣ vltimā rn̄ſionē: ⁊ ē talis. Ubi ē eadē cā ⁊ idē effectus: ſꝫ ꝓpͥetates determināt ꝑſonas: qꝛ ſunt in ꝑſonis. gͦ ⁊ determinabūt eſſentiā ſi ſunt in eēntia. Et ad hoc nō reſpōdet: ſꝫexcuſat ſe ꝓpter difficultatē materie: qualiter tamen reſpondēdū eſt in tertio articulo dcm̄ eſt. (Uerūtamē nōdeſiſtūt.) Hic īducit auctoritates ꝓ ſe in ꝗbus Augu. vr̄dicere ꝙ nō eo deꝰ eſt quo pr̄: ⁊ ita cū paternitate ſit pr̄ ⁊eēntia ſit deus: paternitas nō erit eēntia. Et ad oīa ho reſpondet̉ hͦ mō: qꝛ cū dr̄ nō eo eſt pr̄ quo deus: h̓ ē duplex:quia negatio pōt includere ordinē quaſi cauſe formalisꝗ importat̉ in hoc qd̓ dicit̉ eo: ⁊ ſic eſt vera: ⁊ nō facit proillis. Eſt .n. ſenſus nō eo quo pater eſt deꝰ eſt .i. paternitate qua denominat̉ deus. Uel pōt īcludi ab ordine: ita ꝙordo remaneat affirmatus: ⁊ ſic eſt falſa: ⁊ ī hoc ſenſu facit pro eis. Eſt .n. ſenſus. nō .n. eo quo pater eſt deus eſt .i.illud quo pater eſt. nō eſt illud quo deus dicit̉: ⁊ hoc falſum eſt: qꝛ pr̄nitas qua denominat̉ pater eſt deitas quadenominat̉ deus: quāuis a pr̄nitate nō dicat̉ deus: ⁊ hocꝓpter rationē diuerſam vtriuſqꝫ.¶ Opīo quorūdā nō idē eſſe ꝑſonā ⁊ eēntiā velnaͣm dicētiū: ⁊ eādē eſſentiā nō poſſe eē pr̄eꝫ ⁊filiū ⁊ ſpm̄ ſcm̄.¶ Di. XXXIIII.Redictis aūt adijciēdū eſt: ꝙ ꝗdāꝑuerſi ſenſus hoīes in tātā ꝓſilierūt īſaniā: vt dicerēt nō idē eē naͣꝫdei ⁊ ꝑſonā ſiue hypoſtaſim dicēAltes eadē eēntiā nō poſſe eſſe pr̄em⁊ filiū ſine ꝑſonaꝝ ꝯfuſiōe. Si .n. īquiūt ea eēntia q̄ pr̄ eſt: filiꝰ ē: ideꝫ ſibi pr̄ eſt ⁊ filiꝰ. Si hāc

rē dicis eſſe pr̄em: aliā qͣre quā dicis eſſe filiū.Si ꝟo aliā nō q̄ſieris: ſꝫ eandē dixeris: idē genuit ⁊ genitꝰ eſt. Propter hec ⁊ hmōi īter naͣꝫ⁊ ꝑſonā dīdūt ita: vt nō recipiant vnā deitatisnam ⁊ ſimplicē eē tres ꝑſonas. Idqꝫ teſtimonio Hylarij defendere nitunt̉: ꝗ ī. vij. li. de tri.querēs: vtrū apl̓us ſpm̄ dei noīans: ⁊ ſpm̄ xp̄iidē ſignificauerit vtroqꝫ ꝟbo: inꝗt ita. Gētiūp̄dicator volēs nature vnitatē ī pr̄e ⁊ filio docere ait. Spūs dei ī vobis eſt. Si ꝗs aūt ſpm̄xp̄i nō hꝫ: hic nō ē eiꝰ. Si aūt ſpūs eiꝰ ꝗ ſuſcitauit Ieſum ⁊cͣ. Spūales oēs ſumus ſi in nobiseſt dei ſpūs: ſꝫ ⁊ h̓ ſpūs dei ē ⁊ ſpūs xp̄i. Et cūxp̄i ſpūs ī nobis eſt: eiꝰ ſpūs ī nobis eſt ꝗ ſuſcitauit xp̄m. Et cū eiꝰ ꝗ ſuſcitauit xp̄m in nobiseſt ſpūs: ⁊ ſpūs ī nobis eſt xp̄i. Nec tn̄ nō dei ēſpūs ꝗ in nobis eſt. Diſcerne gͦ o heretice ſpm̄xp̄i a ſpū dei: ⁊ excitati a mortuis ſpūm xp̄i: aſpū dei xp̄m a mortuis excitātis. Cū ꝗ habitatin nobis ſpūs xp̄i: ſpūs d̓i ſit: ⁊ ſpūs xp̄i a mortuis excitati ſpūs dei tm̄ ſit xp̄m a mortuis excitātis. Et q̄ro nūc ī ſpū dei: vtrū naͣm an remnaͣe ſignificatā exiſtimes? Nō eſt .n. idē naͣ qd̓res naͣe: ſicut nō idē eſt hō: ⁊ qd̓ hoīs ē: nec idēeſt ignis ⁊ qd̓ ipſiꝰ ignis nobis ē: ⁊ ẜm hoc nōeſt idē deꝰ ⁊ qd̓ dei eſt. Huiꝰ dicti occaſiōe p̄fati heretici dogmatizauerūt nō idē eſſe ꝑſona ⁊nam dei: aſſerētes naͣm dei nō eē tres ꝑſonas.Intelligētes in his p̄miſſis ꝟbis Hylarij ꝑ rēnaͣe ꝑſonā: ⁊ noīe naͣe dīnā naͣm. Et iō dicūtHylariū īterrogaſſe hereticū. Utrū ꝑ ſpm̄ deiputaret ſignificatā eſſe naturā an rem nature:vt ſic oſtēderet diſtinguēdū eſſe inter naturaꝫ⁊ rem nature .i. perſonam.¶ Hic docet qūo eis obuiat ip̄iꝰ ſcripture circūſtātia: ⁊ qual̓r p̄dicta ītelligi debeat: ⁊ ꝙ ſpūsſcūs ē res vniꝰ naͣe pr̄is ⁊ filij ⁊ ē ipſa natura.Oc ꝗdē dicūt nō ītelligentes pia diliUgētia ſcripture circūſtantiā qua cōſiderata ꝑcipi pōt qūo p̄miſſa dixeritHyla. Subſequēter .n. in eadē ſerieon̄dit ī ſpū dei aliqn̄ ſignificari pr̄em: vt cū dr̄.Spūs dn̄i ſuꝑ me. aliquādo ſignificari filiuꝫ:vt cū dr̄: In ſpū dei eijcio demōia: nāe ſue poteſtate ſe demones eijcere demonſtrās: aliqn̄ſpm̄ ſcm̄: vt ibi. Effundā de ſpū meo ſuꝑ oēꝫcarnē. Qd̓ dicit ꝯſumatū fuiſſe cum apoſtoliſpū ſcō miſſo oībus līguis locuti ſunt. Deīdeqͣre hanc diſtinctōeꝫ fecerit ⁊ ꝙ ī ſuꝑioribus ꝑꝟba apoſtoli ideꝫ ſpūs ſcūs ſignificatꝰ ſit: ⁊ ꝙipſe ſit res vnius nature pr̄is ⁊ filij: aꝑte on̄ditīquiens ita. Hec iccirco ſunt demouſtrata: vt