Duſiū. CRXIII.
104
Diſtin.modo enim differt pater a filio: eo ꝙ dīna eēntia eſt: cum in eſſentia vnum ſunt.¶ Reſponſio ad p̄miſſa auctoritate nitens.Orū doctrinis nouis ⁊ hūanis ꝯmētis verbo Hyl. rn̄deo. Immēſuꝫ eſtqd̓ exigit̉ ⁊ īcōprehenſibile. extra ſiIgnificatiā eſt ſermonis: extra ſenſusHItentionē. nō enūciat̉. nō attingit̉ nō tenet̉. verboꝝ ſignificātiaꝫ rei ipſiꝰ naͣ cōſumit. Senſuscōtemplationē īperſpicabile lumē obcecat. ītelligētie capacitatē qd̓ fine nullo cōtinet̉ excedit. Mihi ergo in ſenſu labes eſt: in ītelligētiaſtupor eſt. In ſermōe vero iā nō īfirmitatē: ſꝫfilētium confitebor. periculoſum nimis eſt derebꝰ tātis ac tam recōditis aliquid vltra p̄ſcriptum celeſte proferre: vt vltra p̄finitionē deiſermo de deo ſit. forma fidei certa eſt. Nō ergo aliquid addēdū eſt: ſꝫ modus cōſtituendusaudacie. ꝗcꝗd vltra q̄rit̉ nō ītelligit̉.¶ Qūo īprobi heretici īſiſtāt alia addētes.Eteruꝫ hereticoꝝ īprobitas īſtinctudiabolice fraudulētie excitata nōduꝫquieſcit: ſed in tanta reꝝ qōne addit.¶ Si pr̄nitas ⁊ filiatio in deo ſiue ī diuina eēntia ſūt: eadē gͦ res ſibi pr̄ ē ⁊ filiꝰ. Namin quo pr̄nitas eſt: pr̄ eſt: ⁊ in quo filiatio eſt:filius eſt. Si gͦ vna eadēqꝫ res hꝫ ī ſe pr̄nitateꝫ⁊ filiationē: ipſa generat ⁊ gna̓tur: qd̓ dicētesin Sabellianā hereſim ꝑtrahuntur: extēdētespr̄eꝫ in filiū cū ip̄m ſibi filiū: ip̄m ꝓponāt ⁊ patreꝫ. Si ꝟo negauerīt ī vna dei eēntia pr̄nitatē eē ⁊ filiationem: qūo gͦ dn̄t eē deū? His atqꝫalijs argumētoꝝ aculeis vtunt̉ in ſue opīonisaſſertione: vt veritatis formā diſſecent.¶ Reſponſio cōtra hāc eoruꝫ opinionē vbi traditur ꝙ proprietates nō penitus ita eſſe in deieēntia ſicut in hypoſtaſibus dicunt̉.Vorū audacie reſiſtētes: atqꝫ ignorantie ꝓuidētes audebimꝰ aliꝗd ſuꝑhoc loꝗ. Pr̄nitas ⁊ filiatio nō ita eēA oīno in dīna ſubſtantia dicunt̉: ſicutin ipſis hypoſtaſibus: in ꝗbꝰ ita ſunt ꝙ eas determināt. vt ait Io. dama. Caracteriſtica idiomata ſunt .i. d̓termīatiue ꝓprietates hypoſtaſeos ⁊ nō naͣe: etenī hypoſtaſiꝫ d̓terminat ⁊ nōnām. Iōqꝫ licet pr̄nitas ⁊ filiatio ſint in diuinaeēntia: cū eā nō d̓terminēt: nō iō pōt dici: ꝙ diuina eēntia ⁊ generet ⁊ gn̄et̉. Vel ꝙ eadē resſit ſibi pater ⁊ filius. Ita enim ꝓprietas determinat ꝑſonaꝫ: vt hac ꝓprietate hypoſtaſis ſitgeneras: ⁊ illa alia hypoſtaſis ſit genita: ⁊ itanō idē gnāt ⁊ gn̄at̉: ſed alter alterum.
¶ Querit̉ qūo ꝓprietates poſſunt eſſe in natura nec eam determinent.Ed forte queres cū he ꝓprietates nōpoſſint eē in ꝑſonis ꝗn eas determinēt: qūo in dina eēntia eſſe pn̄t: ita vtnō ea d̓terminent? Rn̄deo tibi ⁊ hiccū Hyla. Ego neſcio nō requiro: ⁊cōſolabor me: tn̄ archangeli neſciūt: angeli nōaudierūt: ſecl̓a nō tenēt: ꝓpheta nō ſenſit: apoſtolus nō īterrogauit: filiꝰ ip̄e nō edidit. Ceſſetgͦ dolor q̄relaꝝ. Nō putet hō ſua ītelligētia generatiōis ſacr̄m poſſe cōſeꝗ. Abſolutē tn̄ ītelligendus ē pr̄ ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūs ſcūs. Stat ī hoc fineītelligētia verboꝝ. Et filiꝰ a pr̄e ꝗ ē vnigenitꝰab īgenito. ꝓgenies a parēte. viuꝰ a viuo nō naͣdeitatis alia ⁊ alia: qꝛ ambo vnū. Hoc credendo īcipe. ꝑcure. ꝑſiſte: ⁊ ſi nō ꝑuenturū ſciā: tn̄gratulabor ꝓfecturū. Qui .n. pie īfinita ꝓſeꝗtur: ⁊ ſi nō cōtīgat aliqn̄ tn̄ ꝓficiet prodeūdo.Sꝫ ne te īſeras in illud ſecretū ⁊ archanū īopinabilis natiuitatis: nec te īmergas ſūmā ītelligētie cōprehēdere p̄ſumēs: ſꝫ ītellige īcōprehēſibilia eē. His alijſqꝫ multis euidēter on̄dit̉ nobis nullatenꝰ licere maieſtatē ꝑſcrutari: ius ponere ptāti: modū circūſcribere infinito.¶ Quibꝰ auctoritatibꝰ opinionē ſuā .ſ. ꝙ proprietas pr̄is vel filij nō ſit deꝰ muniāt.Erūtamē nōdū deſiſtunt īpatientieſpiritu agitati: ſed opīonē ſuam etiāſanctorum auctoritatibꝰ munire coInant̉ ꝗbus oſtēdere volūt ꝓprietatēIIqua pr̄ eſt pr̄: ⁊ proprietatē qͣ filiꝰ eſt filiꝰ: noneē deū: ad hoc īducētes ꝟ̓ba Aug. ſuꝑ illū locuꝫ pſal. Et nō eſt ſubſtātia: ita dicētis. Deusenim q̄dā ſub̓a eſt. Vnde etiā in fide catholicaſic edificamur: vt dicamꝰ pr̄em ⁊ filium ⁊ ſpirituꝫ ſcm̄ vniꝰ eē ſub̓e. Quid ē vniꝰ ſubſtātie?Quicꝗd eſt pr̄ quod deꝰ ē: hoc eſt filiꝰ: hoc ēſpūs ſcūs. Cū auteꝫ pr̄ eſt: nō illud ē quod velquo ē. Pater enim nō ad ſe ſed ad filiuꝫ dicit̉:ad ſe aūt deꝰ dicit̉. Eo igit̉ quod vel quo deuseſt: ſub̓a ē. Et quia eiuſdē ſub̓e ē filiꝰ: proculdubio ⁊ filius eſt deꝰ. At ꝟo quod pater ē: qꝛnō ſub̓e eſt: ſed refert̉ ad filiū: non ſic dicimusfiliū pr̄eꝫ eſſe ſicut dicimꝰ filiū deū eſſe. Ex hisverbis ſignificari dicūt: ꝙ proprietas pr̄is vl̓proprietas filij nō ſit deꝰ vel eſſentia dīna. Cūenī dic̄: eo ꝙ deus eſt ſub̓a eſt: ſꝫ ꝙ pr̄ eſt: ſub̓anō eſt: aꝑte īquiūt on̄di id eſſe ſub̓am quo deꝰeſt. Id vero quo pr̄ eſt: nō eē ſub̓am. Itē cumait. pater nō illud eſt qd̓ eſt: oſtēdit eum nō eēpatreꝫ eo ꝙ ſub̓a eſt. Non enim ſimpl̓r dixit.