Druckschrift 
Scriptum super primo libro sententiarum : Mit Textanfängen
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Diſtin. XXXIII.

Di Ad id qd̓ vlteriꝰ qͣrit̉ dd̓m ꝙ filiꝰ eſt ſapiēs ſapīa īgenita: ſi ablatiuꝰ cōſtruat̉ in habitudīe pͥncipij qͣſi efficiētis:nō aūt ſi ꝯſtruat̉ in habitudine pͥncipij qͣſi formalis: īmoſic ſapīa eēntiali ſapiens eſt: vel ſeipſo.TUidam ᵈīcunt multi. ⁊c̄. ) Iam patet Expoſitio textus.ratio iſtarū opinionū: qꝛ pͥmiaccipiebant hanc p̄poſitionē. ꝑ. ẜm ꝙ cōiterIldeſignat habitudinem cuiuſcunqꝫ principij.Alij vero accipiebant ẜm ꝙ. q. cōdiuidit̉ cōtra hāc p̄poſitionē. a. vel ab. q̄ deſignat habitudinē pͥncipij efficientis. vn̄ ẜm hͦ. hec p̄poſitio. ꝑ. deſignat habitudinē in diuinis. q. forme: ⁊ ſic ſimpl̓r cōcedebant ꝙ filius ꝑ ſe ſapiēseſt. (Nature inquit cui ꝯͣdicis ⁊c̄. In verbis iſtis Hyl.oſtēdere intēdit ꝙ filiꝰ nō agit a ſe ſꝫ agit ꝑ ſe ex duabusaucͣtatibꝰ quaꝝ vna hr̄ Io. 14. pater in me manens ipſefa. o. ex quo cōcludit ꝙ nō a ſe agit ſed a patre in ipſo manente. Alia eſt Ioā. 8. q̄ placita ſunt ei facio ſemꝑ. ex quacōcludit ꝙ ipſemet agit per ſeip̄m. vn̄ ſubdit. ¶Infirmꝰſit non a ſe agendo ⁊c̄.) .i. cum hͦ qd̓ a ſe ipſo nō agit. ſeq̄retur ꝙ eſſet infirmus. (Niſi a deo ipſe a.) .i. niſi hͦ a d̓opatre haberet: vt ipſe ageret ſicut hypoſtaſis per ſe ſubſiſtens ⁊ per ſe operans. (Poſt hoc queri ſolet ⁊c̄.) Eadeꝫratione ſapientia genita ⁊ ſapientia īgenita qua deꝰ genitus ⁊ deus īgenitus ſunt vnus deus: quia ꝓpter cōmunitateꝫ forme ſignificate .i. deitatis ⁊ ſapientie dicit̉ vnusdeus ⁊ vna ſapientia: ſed ꝓpter diſtinctionē hypoſtaſuꝫſubſiſtentiū in deitate ⁊ ſapiētia dr̄ ſapientia genita. (Etſicut in trinitate ⁊c̄.) Huius rō eſt: qꝛ ꝑſonale non ponitin numerū cum eſſentiali: qꝛ ꝑſona nō realiter ab eēntiadiſtinguitur ſicut infra patebit. Utꝝ ꝓprietates perſonaꝝ ſint ipſe ꝑſone vl̓deus .i. diuina eēntia. Diſt. XXXIIIOſt ſupradicta īterius cōſiderariatqꝫ ſubtiliter inquiri opꝫ. Vtrumproprietates perſonarum quibusipſe perſone determinant̉ ſint ipſeperſone: ⁊ ſint deꝰ ideſt dīna eſſentia: an ita ſint in perſonis: vt nō ſint perſone: acper hoc nec diuina eſſentia. Ꝙ enim in perſonis ſint ꝓprietates: nemo inficiari audet cumaperte clamer aucͣtoritas ꝙ in perſonis eſt ꝓprietas ⁊ in eſſentia vnitas. Superius quoꝙmultis ſanctoruꝫ teſtimonijs aſtruximus ꝑſonas per ꝓprietates diſtingui atqꝫ d̓terminari:ipſaſqꝫ ꝓprietates tres .ſ. proprijs expreſſimꝰvocabulis. Cum ergo ꝓprietates ipſe ab eterno fuerint: ꝗbus ipſe perſone determinant̉ ⁊differunt: quo eēt ſi in eis nō eēt: ⁊ quō ī eiseēt ⁊ ipſe ꝑſone nō eſſent: quin ibi eēt multiplicitas? Quocirca ſicut ꝓprietates eē in ꝑſonis: ita ⁊ eas ꝑſonas eē cōfitemur: ſicut ſupraauctoritate Hiero. vt non pigeat reuocare admētem: ꝓteſtati ſumꝰ ī expoſitiōe fidei ita dicētis. Sabellij hereſiꝫ declinātes: tres ꝑſonasexp̄ſſas ſub ꝓprietate diſtīguimꝰ. Non .n. nomina tm̄ modo: ſꝫ ēt noīum ꝓprietates .i. ꝑſonas: vel vt greci exprimūt hypoſtaſes hoc eſt

ſubſiſtentias cōfitemur. Ecce aperte dicit ꝑſonas ꝓprietatibus diſtingui: ⁊ ipſas proprietates eē perſonas: cuius hic verba perſtrigimꝰ:quia ſupra latius poſuimus. Ꝙ ꝓprietates ſint diuina eſſentia.Umqꝫ d̓ ſimplicitate deitatis ſuprdiſſereremus auctoritatibꝰ ſanctori.ſ. Augu. Hyl. Iſido. necnō ⁊ BoeMtij: euidēter monſtrauimus deū hoeſſe oīno qd̓ in ſe habꝫ: excepto ꝙ pr̄ hꝫ filiuꝫ:nec eſt filiꝰ. ⁊ filiꝰ hꝫ pr̄em: nec eſt pr̄: ⁊ ſic eſſein natura triū: vt ꝗ hꝫ hoc ſit qd̓ hꝫ: ⁊ totuꝫ qd̓ibi ē vnū eē vnā vitā eē: qd̓ mō nō iteramus nefaſtidiū lectori īgeramus. Si ergo ꝓprietatesibi ſunt: ſingula eaꝝ ē id in quo eſt ⁊ vnum eadēqꝫ vita ſingule ſūt. Fateamur ergo ⁊ ꝓprietates eē in tribus perſonis: ⁊ ipſas eſſe perſonas atqꝫ diuinam eſſentiam. Auctoritate aſtruit ꝙ ꝓprietas ſit natura.Vod enim ꝓprietas etiā dīna naͣ ſit.on̄dit Hylariꝰ dicens natiuitatē filijeē naͣꝫ. Vn̄ ī. vij. li. de tri. ait. Utriuſqꝫ naͣ non differt. vnū ſunt pr̄ ⁊ filiꝰ.Habet ergo hoc ſacramēti natiuitas vt cōplectat̉ in ſe ⁊ nomē ⁊ naͣm ⁊ ptāteꝫ: qꝛ natiuitasnō pōt nō eē ea naͣ vn̄ naſcat filius. Ideꝫ in. vi.Natiuitas proprietas ē: veritas eſt. Idem invij. dicit ꝙ nature natiuitas ſit ītelligēda eē innatura dei. Supra enī dixit ꝙ propriū patriseſt ꝙ ſemꝑ pr̄ eſt: ⁊ propriū filij eſt ꝙ ſemꝑ filius eſt: ſignificans ꝙ proprietas pr̄is eſt pr̄: ⁊proprietas filij eſt filiꝰ. His alijſqꝫ pluribꝰ auctoritatibus aperte ſignificari videt: ꝙ ꝓprietas filij filius ſit: ſic ⁊ deus: ita ⁊ ꝓprietas patris ⁊ ꝓprietas ſpūs ſancti. Quidam negant .ſ. ꝓprietates eſſe ꝑſonas ⁊diuinam naturam ⁊ quare.Oc autē aliqui negāt: dicētes ꝗdeꝫAꝓprietates in perſonis eē: ſed nō eēꝑſonas ipſas: qꝛ ita dicunt eē in ꝑſonis vel in eēntia dīna: vt nō ſint īterius ſicut ea ſunt que ẜm ſubſtātiaꝫdicunt̉ de deo: vt bonitas: iuſtitia: ſꝫ extrīſecaffixa ſūt: atqꝫ ita eē rōnibꝰ ꝓbare cōtēdūt. Senī inquiūt ꝓprietates ſūt perſone: nō eis ꝑſone determinant̉. Contra qd̓ dicimꝰ: qꝛ etiamſeipſis perſone differūt: ſicut ſupra Hiero. loquens de patre ⁊ filio ⁊ ſpiritu ſcō dic̄. Subſtantia vnum ſunt: ſꝫ ꝑſonis ac nominibꝰ diſtiguuntur. Sed iterū addūt. Si ꝓprietates ipſidiuina eſſentia ſunt: cū eſſentia nō differāt tresperſone: nec proprietatibus differunt. Quo-