Queſtio. III.Diſtin. XXXI.
1lTrōnem ꝓpriā hꝫ claritatē ⁊ ea que dicta ſunt que cū proprijs filij ſimilitudineꝫ hn̄t. ¶ Ad 5ᵐ dd̓m ꝙ vſus: vt ſupra dcm̄ ē: ſumit̉ dupl̓r. Cōmuniter ꝓut vti dr̄ aſſumerealiꝗd in facultatē volūtatis. Et ſtricte ꝓut dicit rel̓oneꝫin finē. Et pͥmo mō ſumit̉ h̓ quo cōtinet in ſe ēt fruitionēvt h̓ dr̄: ꝙ felicitas vel beatitudo ad vſuꝫ ꝑtinet. Nihilominus tn̄ competit ꝓpoſito. ⁊ ẜm ꝙ hꝫ rōneꝫ ordinis nōꝗdē in finē: ſed ī effectū in quo bonitas diuina ꝑ ſpiri. ſan(ctū vberrime effundit̉. ¶ Qō. III.duo q̄runt̉. PriIrca quartum mode ratōe appropriatiōis Auguſ. Secūdo de hoc qd̓ dicitꝙ omnia ſunt vnum ꝓpter patrem.Utꝝ Augu. cōueniēter appropriet vnitatē pr̄i. equalitatem filio. nexum ſpiritui ſancto.ſic ꝓcedit̉: vr̄ ꝙ appropͥaO primuꝫ tio Auguſ. ſit icompetēs.Supra .n. io. di. dcm̄ eſt ꝙ ſpir. ſanctꝰ eſt vnitas duoꝝ. gͦ vr̄ ꝙ vnitas nō pr̄i: ſꝫ ſpir. ſanctoappropͥet̉. ¶ Pͣ. appropͥatio eſt ẜm ſimilitudinē ad ꝓpriū: illi gͦ ꝑſone dꝫ appropͥari vnitas in qͣ minꝰde pluralitate īuenit. Sꝫ maxima pluralitas notionū īuenit̉ in pr̄e ꝗ hꝫ tres notōes: minima in ſpiri. ſancto quihꝫ vnā tm̄. gͦ vnitas ſpiri. ſancto ⁊ nō pr̄i appropͥari debꝫ.¶ Pͣ. vnitas cā eſt eqͣlitatis. Si igit̉ vnitas pri appropͥatur ⁊ eqͣlitas ſibi appropͥari dꝫ: ⁊ nō filio. ¶ Itē ẜꝫ cōuenientiā in naͣ vel in forma magis attendit̉ ſimilitudo qͣꝫeqͣlitas: ſꝫ filiꝰ inquātū eſt genitꝰ a pr̄e hꝫ naͣm ⁊ formampris: ⁊ ſil̓r imago ⁊ v̓bū hꝫ ſimilitudinē eiꝰ ad qd̓ dr̄. gͦ magis dꝫ appropͥari filio ſimilitudo qͣꝫ eqͣlitas. ¶ Pͣ. nexusꝓpͥe dr̄ de ſpiri. ſancto: ſꝫ eternitas ⁊ eqͣlitas nō ꝓpͥe dn̄ide pr̄e ⁊ filio. gͦ vr̄ ꝙ appropͥatio nō ſit vniformis.Reſponde̓O xō appropatiōis hͦ ē. Unitas .n. qͣꝫtūdd̓m ꝙ appropͥatio Auguſ. bona ē: ⁊ad id qd̓ poſitiue aliꝗd dicit hꝫ rōneꝫ pͥncipij: ẜm qd̓ ē pͥncipiū nūeri: ⁊ ita hꝫ ſil̓itudinē cū duabꝰ ꝓpͥetatibꝰ pr̄is .ſ.cū pr̄nitate ⁊ cōi ſpiratiōe ꝗbus dr̄ pͥnᵐ filij ⁊ ſpūs ſcī. Secundū aūt ꝙ rō eiꝰ cōſiſtit in negatiōe ſic negat dīſionē⁊ ꝑ ꝯn̄s cōpoſitiōeꝫ p̄exiſtentē: ⁊ ita negat rōneꝫ p̓ncipij.qꝛ ea in qͣ aliquid dīdit̉ ſunt pͥncipia ītegrantia ip̄m: ⁊ itavnitas hꝫ ſil̓itudinē cū innaſcibilitate ſic̄ ⁊ eternitas: vtdicit magiſter. Simil̓r ēt eqͣlitas ẜm ꝓpriū modū ſue ꝓceſſiōis cōuenit filio: vt pꝫ in oībꝰ noībꝰ ꝑſonalibꝰ ipſiꝰ flij. ex eo .n. dr̄ filius ꝙ recipit equalē ⁊ eādē naͣm quā habet gn̄ans. ſil̓r ēt imago īcludit in ſe rōnē eqͣlitatis: ⁊ ſil̓rv̓bū ꝑfectū. Ita ēt nexus cōuenit ſpiri. ſancto. ex mō ſueꝓceſſiōis: inquātū eſt amor pr̄is ⁊ filij quo vniunt̉: ⁊ etiāeſt cōnectēs nos deo inquātū eſt donum.Ad primuꝫ vnitū eſt qd̓ ex pluribꝰ vnū effectū e.igit̉ dd̓m ꝙ differt vnitū ⁊ vnum: qꝛvn̄ vnio īportat rel̓onē quādā pl̓iuꝫ ẜm ꝙ in vno conueniūt: ſꝫ vnū abſolute dr̄. Un̄ dd̓m ꝙ vnitas ẜm ꝙ ponỉꝓ vnione pl̓iuꝫ in vno amore attribuit̉ ſpūi ſcō: ẜm autēꝙ abſolutē ſumit̉ inquātū eſt pͥnᵐ hꝫ ſil̓itudinē ad ꝓpriūpr̄is. vn̄ appropriat̉ pr̄i. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m: ꝙ tres notiōes inpatre nō ſūt tres res: ſꝫ tres rōnes īnoteſcēdi. vn̄ pluralitas notionū nō impedit ꝗn ſibi vnitas appropriet̉: ⁊ p̄cipue cū rō vnitatis cū oībus notiōibꝰ eius ſimilitudinemhēat. ¶ Ad 3ᵐ dd̓m ꝙ eqͣlitas nō eſt vnitas: ſed rel̓o vnitatē ꝯn̄s. ⁊ ideo appropriat̉ filio ꝗ adequat pr̄em ꝓcedēsab eo quāuis nō appropͥet̉ ſibi vnitas. ¶ Ad 4ᵐ dd̓m: ꝙſicut equalitas appropͥat̉ filio: ita ⁊ ſimilitudo: ſed Aug.poſuit equalitate: qꝛ ī dīnis eqͣlitas īcludit ſimilitudineꝫ⁊ nō ecōuerſo. Cū .n. in dīnis nō ſit quātitas niſi v̓tutis q̄fundat̉ in aliqua forma: ſequit̉ vt quecūqꝫ cōueniunt in
quātitate v̓tuali conueniāt in forma ⁊ ita ſi ſunt equaliaꝙ ſint ſimilia: ſꝫ nō cōuertit̉: qꝛ equalitas pͥuat exceſſumquē nō pͥuat ſil̓itudo. vn̄ duo quoꝝ alterū altero albiorēſunt ſimiles in albedīe: ſed nō equales. ¶ Ad 5ᵐ dd̓m: ꝙnexus vel cōnexio amoris ꝓpriū eſt ſpiri. ſancti. Sꝫ quiaquecūqꝫ cōueniūt in aliquo vno pn̄t dici cōnexa in illo.Ideo conexio abſolute dicta nō importat niſi cōuenientiā quādā: ⁊ ſic nō eſt ꝓpriū ſpiri. ſcī: ſed appropͥatū. Si tamē ſumeret̉ vt eſt ꝓpriū nō eſſet magnum īconueniēs ꝙaſſignatio nō eſt vniformis ſimpl̓r: ꝗa hō attribuunt̉ ꝑſonis inquātū ſunt appropͥata: ⁊ ſic accedūt ad rōnem ꝓp̓orum. vn̄ ꝓpriū ⁊ appropatū inquantū appropriatum nōhabent rationem difformitatis.¶ Utꝝ omnia ſint vnū ꝓpter patrem.ſic ꝓcedit̉: vr̄ fallum¶D ſecundu) qd̓ dicit Augu. Cun.h̓ p̄poſitio ꝓpter. importet habitudinē alicuius cāe cū dr̄ ꝙ oīa ſunt vnū ꝓpter pr̄eꝫ: autllimportat habitudinē qͣſi efficietis: aut quaſiforme. Si qͣſi forme tūc falſuꝫ eſt: ꝗa filiꝰ formal̓r loquedo nō eſt vnꝰ cū pr̄e: ſed eſſentia dīna vel ꝓpͥetate ſua vl̓ſeip̄o. Si quaſi efficiētis ſic idem erit dictū ꝓpter patrē:ac ſi diceret̉ ꝙ hꝫ vnitatē a pr̄e: ſed ſicut hꝫ vnitatē a patre filius: ita ⁊ equalitatē: gͦ ſicut dn̄r oīa vnū ꝓpter pr̄eꝫ:ita dn̄r oīa equalia ꝑꝑ pr̄eꝫ: ⁊ ſic diſtīctio nulla eēt. ¶ Pͣ.ꝗcꝗd ſit de pr̄e cōſtat ꝙ filius nullā rōnē pͥncipij hēat reſpectu pr̄is. Si gͦ h̓ p̄poſitio ꝓpter. importat hītudinē alicuiꝰ pͥncipij vr̄ oīno fl̓m qd̓ dicit ꝙ oīa ſūt eqͣlia ꝑꝑ filiū.¶ Itē ſicut idē ē deo ſaꝑe qd̓ eē: ita ideꝫ ē eē eqͣlē deo qd̓eſſe: ſed nō pōt dici ꝙ omnia ſint in diuinis ꝓpter filiuꝫ.COntra. eſt quod in littera dicitur.(ergo nec ꝙ omnia ſint equalia.dd̓m: ꝙ dcm̄ Augu. pōt v̓ificari duReſpondeo pliciter .ſ. qͣꝫtū ad ꝓprietatē ꝑſonaꝝ⁊ quātū ad nūerū ipſaruꝫ. Si .n. ꝯſideremus numeꝝ. ſicvnitas ſtatiꝫ ī pr̄e īuenit̉. ⁊ iō ꝑꝑ eū ī quo pͥmo vnitas īuenit̉ ẜm ordinē naͣe oīa dn̄r vnū. Sꝫ binariꝰ ꝑſonaꝝ pͥmoīuenit̉ ī filio ꝗ ꝓcedit alius a pr̄e. ⁊ ſil̓r eqͣlitas q̄ pͥmo induobꝰ īuenit: ⁊ ꝑꝑ hoc oīa ꝑ filiū eqͣlia dn̄r. ſicut ꝑꝑ eūquo pͥmo eqͣlitas īuenit̉. Sed in ſpiri. ſancto pͥmo īueniternariꝰ. ⁊ ſil̓r cōnexio q̄ tria reꝗͥrit: duo cōnexa ⁊ vnū cōnectens: ⁊ ꝓpter hoc oīa dicūtur cōnexa ꝓpter ſpiri. ſanctū. Si aūt cōſideremus ꝓpͥetates ꝑſonaꝝ: in pr̄e īuenitrō pͥncipij qͣſi pͥmi: ⁊ ꝗa in qͣlibet naͣ īuenit̉ vnū pͥncipiuꝫnō de pͥncipio a cuiꝰ vnitate eſt ꝙ vna ī oībꝰ naͣ ꝓpaget̉.oīa dn̄r vnū ꝓpter pr̄em: ⁊ hoc vr̄ tāgere Hyla. in qͣdamnotula. Si ꝯſideremus ꝓpriū filij ẜm oīa ꝓpͥa ſua cōuenit ſibi ꝙ adequet vel coequet pr̄em ⁊ inquantū filius ⁊īquātū v̓bū ⁊ inquātū imago. Sicut aūt dicimus ꝙ relatiōes q̄ ſunt ad creaturā reſultāt ex creaturis īquātū referūtur in deū: ita ēt rel̓ones ꝗbus pr̄ refert̉ ad filiū ſuppoſitis relatiōibus diſtīguētibus reſultāt ex hoc ꝙ filiꝰrefert̉ ad pr̄em: ⁊ ꝓpter hoc pr̄ dr̄ equalis filio īquātū filius coequat pr̄em: ⁊ ex hoc et ſequit̉ ꝙ ſpūs ſcūs ſit eqlis vtriqꝫ. Niſi .n. filius ꝗ eſt pͥnᵐ ſpūs ſcī eēt equalis patri. nullo mō eqͣlē amore ſpiraret: ⁊ ita quodāmō ex eqͣlitate filij reſultat equalitas in tota trinitate. Sil̓r et propriū eſt ſpūs ſcī ꝙ ꝓcedat vt amor: ⁊ amor hꝫ rōnē nexꝰ.⁊ iō oīa dn̄r ꝑꝑ ſpiri. ſcm̄ cōnexa. Poſſet tn̄ breuiꝰ exponi vt diceret̉ ꝙ ſunt oīa vnū ꝑꝑ pr̄em .i. ꝑꝑ vnitatē eſſentialē que appropriat̉ pr̄i. ⁊ ſic de alijs.Ad primum pꝑprem: ly ꝑꝑ nō tm̄ dicit habituigit̉ dd̓m: ꝙ cū dr̄ ꝙ oīa ſunt vnudinē pͥncipij ꝑ modū efficiētis: ſed et ꝑ moduꝫ forme: inquātū vnitate pͥncipij ſequit̉ vnitas forme .ſ. dīna eēntia