Druckschrift 
Scriptum super primo libro sententiarum : Mit Textanfängen
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Queſtio. III.Diſtin. XXXI.

1lTrōnem ꝓpriā hꝫ claritatē ⁊ ea que dicta ſunt que cū proprijs filij ſimilitudineꝫ hn̄t. Ad 5ᵐ dd̓m ꝙ vſus: vt ſupra dcm̄ ē: ſumit̉ dupl̓r. Cōmuniter ꝓut vti dr̄ aſſumerealiꝗd in facultatē volūtatis. Et ſtricte ꝓut dicit rel̓oneꝫin finē. Et pͥmo mō ſumit̉ h̓ quo cōtinet in ſe ēt fruitionēvt h̓ dr̄: ꝙ felicitas vel beatitudo ad vſuꝫ ꝑtinet. Nihilominus tn̄ competit ꝓpoſito. ⁊ ẜm ꝙ hꝫ rōneꝫ ordinis nōꝗdē in finē: ſed ī effectū in quo bonitas diuina ꝑ ſpiri. ſan(ctū vberrime effundit̉. Qō. III.duo q̄runt̉. PriIrca quartum mode ratōe appropriatiōis Auguſ. Secūdo de hoc qd̓ dicitꝙ omnia ſunt vnum ꝓpter patrem.Utꝝ Augu. cōueniēter appropriet vnitatē pr̄i. equalitatem filio. nexum ſpiritui ſancto.ſic ꝓcedit̉: vr̄ ꝙ appropͥaO primuꝫ tio Auguſ. ſit icompetēs.Supra .n. io. di. dcm̄ eſt ꝙ ſpir. ſanctꝰ eſt vnitas duoꝝ. gͦ vr̄ ꝙ vnitas nō pr̄i: ſꝫ ſpir. ſanctoappropͥet̉. Pͣ. appropͥatio eſt ẜm ſimilitudinē ad ꝓpriū: illi gͦ ꝑſone dꝫ appropͥari vnitas in qͣ minꝰde pluralitate īuenit. Sꝫ maxima pluralitas notionū īuenit̉ in pr̄e ꝗ hꝫ tres notōes: minima in ſpiri. ſancto quihꝫ vnā tm̄. gͦ vnitas ſpiri. ſancto ⁊ nō pr̄i appropͥari debꝫ. Pͣ. vnitas cā eſt eqͣlitatis. Si igit̉ vnitas pri appropͥatur ⁊ eqͣlitas ſibi appropͥari dꝫ: ⁊ nō filio. Itē ẜꝫ cōuenientiā in naͣ vel in forma magis attendit̉ ſimilitudo qͣꝫeqͣlitas: ſꝫ filiꝰ inquātū eſt genitꝰ a pr̄e hꝫ naͣm ⁊ formampris: ⁊ ſil̓r imago ⁊ v̓bū hꝫ ſimilitudinē eiꝰ ad qd̓ dr̄. gͦ magis dꝫ appropͥari filio ſimilitudo qͣꝫ eqͣlitas. Pͣ. nexusꝓpͥe dr̄ de ſpiri. ſancto: ſꝫ eternitas ⁊ eqͣlitas nō ꝓpͥe dn̄ide pr̄e ⁊ filio. gͦ vr̄ ꝙ appropͥatio nō ſit vniformis.Reſponde̓O xō appropatiōis hͦ ē. Unitas .n. qͣꝫtūdd̓m ꝙ appropͥatio Auguſ. bona ē: ⁊ad id qd̓ poſitiue aliꝗd dicit hꝫ rōneꝫ pͥncipij: ẜm qd̓ ē pͥncipiū nūeri: ⁊ ita hꝫ ſil̓itudinē cū duabꝰ ꝓpͥetatibꝰ pr̄is .ſ.cū pr̄nitate ⁊ cōi ſpiratiōe ꝗbus dr̄ pͥnᵐ filij ⁊ ſpūs ſcī. Secundū aūt ꝙ rō eiꝰ cōſiſtit in negatiōe ſic negat dīſionē⁊ ꝑ ꝯn̄s cōpoſitiōeꝫ p̄exiſtentē: ⁊ ita negat rōneꝫ p̓ncipij.qꝛ ea in qͣ aliquid dīdit̉ ſunt pͥncipia ītegrantia ip̄m: ⁊ itavnitas hꝫ ſil̓itudinē cū innaſcibilitate ſic̄ ⁊ eternitas: vtdicit magiſter. Simil̓r ēt eqͣlitas ẜm ꝓpriū modū ſue ꝓceſſiōis cōuenit filio: vt pꝫ in oībꝰ noībꝰ ꝑſonalibꝰ ipſiꝰ flij. ex eo .n. dr̄ filius ꝙ recipit equalē ⁊ eādē naͣm quā habet gn̄ans. ſil̓r ēt imago īcludit in ſe rōnē eqͣlitatis: ⁊ ſil̓rv̓bū ꝑfectū. Ita ēt nexus cōuenit ſpiri. ſancto. ex mō ſueꝓceſſiōis: inquātū eſt amor pr̄is ⁊ filij quo vniunt̉: ⁊ etiāeſt cōnectēs nos deo inquātū eſt donum.Ad primuꝫ vnitū eſt qd̓ ex pluribꝰ vnū effectū e.igit̉ dd̓m ꝙ differt vnitū ⁊ vnum: qꝛvn̄ vnio īportat rel̓onē quādā pl̓iuꝫ ẜm ꝙ in vno conueniūt: ſꝫ vnū abſolute dr̄. Un̄ dd̓m ꝙ vnitas ẜm ꝙ ponỉꝓ vnione pl̓iuꝫ in vno amore attribuit̉ ſpūi ſcō: ẜm autēꝙ abſolutē ſumit̉ inquātū eſt pͥnᵐ hꝫ ſil̓itudinē ad ꝓpriūpr̄is. vn̄ appropriat̉ pr̄i. Ad 2ᵐ dd̓m: ꝙ tres notiōes inpatre nō ſūt tres res: ſꝫ tres rōnes īnoteſcēdi. vn̄ pluralitas notionū nō impedit ꝗn ſibi vnitas appropriet̉: ⁊ p̄cipue cū rō vnitatis cū oībus notiōibꝰ eius ſimilitudinemhēat. Ad 3ᵐ dd̓m ꝙ eqͣlitas nō eſt vnitas: ſed rel̓o vnitatē ꝯn̄s. ⁊ ideo appropriat̉ filio ꝗ adequat pr̄em ꝓcedēsab eo quāuis nō appropͥet̉ ſibi vnitas. Ad 4ᵐ dd̓m: ꝙſicut equalitas appropͥat̉ filio: ita ⁊ ſimilitudo: ſed Aug.poſuit equalitate: qꝛ ī dīnis eqͣlitas īcludit ſimilitudineꝫ⁊ nō ecōuerſo. Cū .n. in dīnis nō ſit quātitas niſi v̓tutis q̄fundat̉ in aliqua forma: ſequit̉ vt quecūqꝫ cōueniunt in

quātitate v̓tuali conueniāt in forma ⁊ ita ſi ſunt equaliaꝙ ſint ſimilia: ſꝫ nō cōuertit̉: qꝛ equalitas pͥuat exceſſumquē nō pͥuat ſil̓itudo. vn̄ duo quoꝝ alterū altero albiorēſunt ſimiles in albedīe: ſed nō equales. Ad 5ᵐ dd̓m: ꝙnexus vel cōnexio amoris ꝓpriū eſt ſpiri. ſancti. Sꝫ quiaquecūqꝫ cōueniūt in aliquo vno pn̄t dici cōnexa in illo.Ideo conexio abſolute dicta nō importat niſi cōuenientiā quādā: ⁊ ſic nō eſt ꝓpriū ſpiri. ſcī: ſed appropͥatū. Si tamē ſumeret̉ vt eſt ꝓpriū nō eſſet magnum īconueniēs ꝙaſſignatio nō eſt vniformis ſimpl̓r: ꝗa hō attribuunt̉ ꝑſonis inquātū ſunt appropͥata: ⁊ ſic accedūt ad rōnem ꝓp̓orum. vn̄ ꝓpriū ⁊ appropatū inquantū appropriatum nōhabent rationem difformitatis. Utꝝ omnia ſint vnū ꝓpter patrem.ſic ꝓcedit̉: vr̄ fallum¶D ſecundu) qd̓ dicit Augu. Cun.h̓ p̄poſitio ꝓpter. importet habitudinē alicuius cāe cū dr̄ ꝙ oīa ſunt vnū ꝓpter pr̄eꝫ: autllimportat habitudinē qͣſi efficietis: aut quaſiforme. Si qͣſi forme tūc falſuꝫ eſt: ꝗa filiꝰ formal̓r loquedo nō eſt vnꝰ cū pr̄e: ſed eſſentia dīna vel ꝓpͥetate ſua vl̓ſeip̄o. Si quaſi efficiētis ſic idem erit dictū ꝓpter patrē:ac ſi diceret̉ ꝙ hꝫ vnitatē a pr̄e: ſed ſicut hꝫ vnitatē a patre filius: ita ⁊ equalitatē: gͦ ſicut dn̄r oīa vnū ꝓpter pr̄eꝫ:ita dn̄r oīa equalia ꝑꝑ pr̄eꝫ: ⁊ ſic diſtīctio nulla eēt. Pͣ.ꝗcꝗd ſit de pr̄e cōſtat ꝙ filius nullā rōnē pͥncipij hēat reſpectu pr̄is. Si gͦ h̓ p̄poſitio ꝓpter. importat hītudinē alicuiꝰ pͥncipij vr̄ oīno fl̓m qd̓ dicit ꝙ oīa ſūt eqͣlia ꝑꝑ filiū. Itē ſicut idē ē deo ſaꝑe qd̓ eē: ita ideꝫ ē eē eqͣlē deo qd̓eſſe: ſed nō pōt dici ꝙ omnia ſint in diuinis ꝓpter filiuꝫ.COntra. eſt quod in littera dicitur.(ergo nec ꝙ omnia ſint equalia.dd̓m: ꝙ dcm̄ Augu. pōt v̓ificari duReſpondeo pliciter .ſ. qͣꝫtū ad ꝓprietatē ꝑſonaꝝ⁊ quātū ad nūerū ipſaruꝫ. Si .n. ꝯſideremus numeꝝ. ſicvnitas ſtatiꝫ ī pr̄e īuenit̉. ⁊ iō ꝑꝑ eū ī quo pͥmo vnitas īuenit̉ ẜm ordinē naͣe oīa dn̄r vnū. Sꝫ binariꝰ ꝑſonaꝝ pͥmoīuenit̉ ī filio ꝗ ꝓcedit alius a pr̄e. ⁊ ſil̓r eqͣlitas q̄ pͥmo induobꝰ īuenit: ⁊ ꝑꝑ hoc oīa ꝑ filiū eqͣlia dn̄r. ſicut ꝑꝑ eūquo pͥmo eqͣlitas īuenit̉. Sed in ſpiri. ſancto pͥmo īueniternariꝰ. ⁊ ſil̓r cōnexio q̄ tria reꝗͥrit: duo cōnexa ⁊ vnū cōnectens: ⁊ ꝓpter hoc oīa dicūtur cōnexa ꝓpter ſpiri. ſanctū. Si aūt cōſideremus ꝓpͥetates ꝑſonaꝝ: in pr̄e īuenitrō pͥncipij qͣſi pͥmi: ⁊ ꝗa in qͣlibet naͣ īuenit̉ vnū pͥncipiuꝫnō de pͥncipio a cuiꝰ vnitate eſt ꝙ vna ī oībꝰ naͣ ꝓpaget̉.oīa dn̄r vnū ꝓpter pr̄em: ⁊ hoc vr̄ tāgere Hyla. in qͣdamnotula. Si ꝯſideremus ꝓpriū filij ẜm oīa ꝓpͥa ſua cōuenit ſibi ꝙ adequet vel coequet pr̄em ⁊ inquantū filius ⁊īquātū v̓bū ⁊ inquātū imago. Sicut aūt dicimus ꝙ relatiōes q̄ ſunt ad creaturā reſultāt ex creaturis īquātū referūtur in deū: ita ēt rel̓ones ꝗbus pr̄ refert̉ ad filiū ſuppoſitis relatiōibus diſtīguētibus reſultāt ex hoc ꝙ filiꝰrefert̉ ad pr̄em: ⁊ ꝓpter hoc pr̄ dr̄ equalis filio īquātū filius coequat pr̄em: ⁊ ex hoc et ſequit̉ ꝙ ſpūs ſcūs ſit eqlis vtriqꝫ. Niſi .n. filius ꝗ eſt pͥnᵐ ſpūs ſcī eēt equalis patri. nullo mō eqͣlē amore ſpiraret: ⁊ ita quodāmō ex eqͣlitate filij reſultat equalitas in tota trinitate. Sil̓r et propriū eſt ſpūs ſcī ꝙ ꝓcedat vt amor: ⁊ amor hꝫ rōnē nexꝰ.⁊ iō oīa dn̄r ꝑꝑ ſpiri. ſcm̄ cōnexa. Poſſet tn̄ breuiꝰ exponi vt diceret̉ ꝙ ſunt oīa vnū ꝑꝑ pr̄em .i. ꝑꝑ vnitatē eſſentialē que appropriat̉ pr̄i. ⁊ ſic de alijs.Ad primum pꝑprem: ly ꝑꝑ nō tm̄ dicit habituigit̉ dd̓m: ꝙ cū dr̄ ꝙ oīa ſunt vnudinē pͥncipij ꝑ modū efficiētis: ſed et ꝑ moduꝫ forme: inquātū vnitate pͥncipij ſequit̉ vnitas forme .ſ. dīna eēntia