Diſtin. XXXI.Queſtio. II.

99

Diſtin. XXXI.habet in ratiōe ſua pͥncipiū. ⁊ ideo appropriat̉ pr̄i quī eſtpͥncipiū nō de p̓ncipio: ⁊ ſapīa filio qui ꝓcedit vt verbuꝫ⁊ bonitas ſpiri. ſancto ꝗ ꝓcedit vt amor: cuius obiectumeſt bonū: ⁊ ita ſil̓itudo appropͥati ad ꝓprium ꝑſone facitꝯuenientiā appropͥatōis ex ꝑte rei q̄ eēt ēt ſi nos nō eſſemus: ſꝫ ex ꝑte nr̄a facit ꝯueniētiaꝫ vtilitas ꝯn̄s. Inuenit̉.n. diſtīctio ⁊ ordo in attributis dīnis ⁊ in ꝑſonis: ſꝫ differenter: qꝛ in ꝑſonis ē diſtīctio ⁊ ordo realis: ſꝫ in attributis ẜm rōnē. Un̄ qͣꝫuis ꝑ attributa nō poſſimus ſufficienter deuenire in ꝓpͥa ꝑſonarū: tn̄ īſpicimus in appropͥatisaliqͣꝫ ſil̓itudinē ꝑſonaruꝫ: ⁊ ita valet talis appropͥatio adaliqͣꝫ fidei māifeſtatiōeꝫ qͣꝫuis īꝑfectā ſic̄ ēt ex veſtigio ⁊imagīe ſumit̉ aliqͣ via ꝑſuaſiua ad māifeſtatōeꝫ ꝑſonaꝝ.Ad primum qd̓ attributū ꝓbat̉ ſufficiēter ꝙ nōigit̉ dd̓m ꝙ ex hͦ ꝙ ꝯuenit oībꝰ aliſit ꝓpriū vniꝰ ꝑſone: nō tn̄ ꝙ nō ſit ꝑſone appropriatum:qꝛ hec p̄poſitio ad. q̄ venit ad cōpoſitōeꝫ vocabuli notatacceſſuꝫ cū qͣdā diſtātia. vn̄ ẜm Aug. hō ꝗ ita imitat̉ deūꝙ ſemꝑ īuenit̉ diſtātia ſimilitudinis dr̄ imago ⁊ ad imaginē: filiꝰ aūt ꝗ imitat̉ pr̄em ſine aliqͣ diſſimilitudīe dicitur imago ⁊ nō ad imagineꝫ: ⁊ ꝑꝑ hͦ qꝛ hꝰ attributa accedunt ꝑ ſil̓itudinē ad rōnē ꝓpͥoꝝ ⁊ diſtāt ꝑ cōitateꝫ recteappropͥata dn̄r. ¶ Ad 2ᵐ dd̓ꝫ: ꝙ qͣꝫuis oīa attributa eēntialia ſint vnū re: tn̄ differūt rōne: ⁊ ẜm rōnē ſuā hn̄t ſil̓itudinē vel ad originē ꝑſonaꝝ vt potentia q̄ eſt pͥnᵐ ꝓductiōis: vel ad determinatū modū origīs vt bonitas ad ꝓceſſionē amoris: ⁊ ad ꝓceſſionē verbi ſapīa: ⁊ ita diuerſisꝑſonis pn̄t iſta appropͥari: ſꝫ eēntia de ratiōe ſua neqꝫ originē neqꝫ aliꝗd ad modū origīs ꝑtinens dicit. ⁊ iō nō appropͥat̉. ¶ Ad 3ᵐ dd̓m: ꝙ appropͥatū pōt ſumi dupl̓r. autmaͣliter .i. id qd̓ appropͥatū eſt: ⁊ ſic illud attributū nō ſequit̉ rōnē ꝓprij. aut formal̓r .i. īquātū appropͥatū eſt: ⁊ ſicin rōne ſua ꝓpͥa ꝓprij rōnē īcludit. ¶ Ad 4ᵐ dd̓m: ꝙ appropriādo attributa eēntialia determīatis ꝑſonis nō excludimus alias ꝑſonas: nec gradū ꝑticipatiōis conſtituimus: ſꝫ tm̄ on̄dimus ſil̓itudinē in rōne appropͥati ad propriū ꝑſone: ⁊ ex hoc nō ſeꝗt̉ error ⁊cͣ.¶ Qō. II.duo q̄runt̉. Prīo d̓¶ Irca terlium rōne approp̓atiōisHyla. Scd̓o de expōne Augu. quātū ad hocqd̓ dicit ꝙ imago coequat̉ ei cuiꝰ ē imago ⁊Inō ecōuerſo vtꝝ in diuinis ſit mutua equalitas: ſed hͦ ſupra. 19. diſtin. habitum eſt.¶ Utꝝ Hyla. ꝯueniēter appropͥet eternitatē pr̄i ſpēmilio vſum ſpiritui ſancto.I.O primum priatio hyla. ſit īcōpeſic ꝓcedit̉: vr̄ ꝙ approtens: qꝛ ẜm Augu. hō appropriatiōes fiūt adexcludēdū erroreꝫ. ⁊ iō pr̄i attribuit̉ potētiane īfirmꝰ credat̉: ſic̄ pr̄es apud nos ꝑꝑ ſenectutē ⁊cͣ. ſꝫ circa eternitateꝫ pr̄is nullus errauit ſic̄ circa eternitatē filij vt arriꝰ. gͦ eternitas magꝭ eēappropriāda filio qͣꝫ pr̄i. ¶ Pͣ. ẜꝫ equoca nō attēdit̉ aliqſil̓itudo: ſꝫ eternitas pͥuat pͥncipiū duratiōis. Innaſcibilitas aūt pͥuat pͥncipiū origīs: cū igit̉ appropriatiōes fiātẜm ſil̓itudinē ad ꝓpͥa vr̄ ꝙ pr̄i nō ſit attribuenda eternitas: qꝛ eſt īnaſcibilis. ¶ Si dicas ꝙ eternitas appropriatur pr̄i: qꝛ īportat ex ꝯn̄ti ꝓprietatē pr̄is .ſ. īnaſcibilitateꝫquāuis pͥncipaliter ſignificet diuinā eſſentiam.qn̄cūqꝫ notiōale addit̉ eſſentiali nō pōt toCOntra. tū p̄dicari de ꝑſona cui nō cōuenit illa notio. Sicut deꝰ genitꝰ nō p̄dicat̉ de pr̄e. Si igit̉ eternitasaliquo mō in ītellectu ſuo īcluderet īnaſcibilitatē nullomō filio ꝯueniret: qd̓ ē arriane īpietatis. ¶ Itē ẜm Dio.4º. ca. de di. no. pulchrū ⁊ bonū ſe ꝯſequunt. vn̄ dr̄ ꝙ oīa

pulchrū ⁊ bonū appetunt. vn̄ ẜm nomē in greco etiā propinqua ſunt: qꝛ bonū dr̄ calos pulchrū thalos: ſꝫ bonitasnō appropͥat̉ filio: ſꝫ ſpiri. ſcō. gͦ nec ſpēs vel pulchritudo.¶ Pͣ. vti eſt referre aliꝗd ad obtinēdū hͦ quo fruēdū ē:ſed ſpiri. ſanctꝰ eſt ip̄ꝫ fruibile: ⁊ nō refert̉ ad aliud ſicutad finē. gͦ vſus nō dꝫ ſibi appropriari.dd̓m ꝙ in appropriatiōe Hyla. poReſpondeo nunt̉ tria ꝓpa noīa ꝑſonaꝝ .ſ. paterimago munꝰ vel donū: ⁊ hoc pꝫ ex p̄dictis: ⁊ ponunt̉ triaappropͥata .ſ. eternitas quā dicit eē in pr̄e ſicut appropͥata ſibi: ⁊ ſpēs .i. pulchritudo quā dicit eē in imagīe .i. in filio ꝗ ꝓpͥe imago ē: vt ſupra habitū eſt: ⁊ vſus quē dicit eēin munere .ſ. ī ſpiri. ſancto ꝗ donū ē. Rō aūt ho appropͥatiōis h̓ eſt. Eternitas .n. ī rōne ſua hꝫ duo .ſ. ꝙ ſit pͥnᵐ oīsduratiōis īquātū eſt pͥma mēſura. Un̄ ab ipſa fluit ⁊ euū⁊ tp̄s: ⁊ ſic hꝫ ſimilitudinē ad ꝓpͥa pr̄is que cōueniūt ſibiīquātū ip̄e eſt pͥnᵐ vel ꝑ generatōeꝫ vel ꝑ ſpiratiōeꝫ .ſ. adprnitate ⁊ cōem ſpiratōeꝫ. Habꝫ ēt in ratōe ſua pͥuatōeꝫpͥncipij ⁊ in hoc cōuenit cū ꝓpͥetate pr̄is que competit ſibi ẜm ꝙ eſt auctor vel nō de p̓ncipio .ſ. īnaſcibilitatē. Adrōneꝫ aūt pulchritudinis duo ꝯcurrūt ẜm Diony. 4º. ca.de di. no .ſ. ꝯſonātia ⁊ claritas. Dicit .n. ꝙ deꝰ ē cauſa oīspulchritudīs īquātuꝫ eſt cā ꝯſonātie ⁊ claritatis. ſicut dicimus hoīes pulchros ꝗ hn̄t mēbra ꝓportiōata ⁊ ſplēdētem colorē. His duobꝰ addit tertiū ph̓us. 4. ethi. vbidicit ꝙ pulchritudo nō eſt niſi in magno corꝑe. vn̄ ꝑui homines pn̄t dici cōmēſurati ⁊ formoſi: ſꝫ nō pulchri. Et ſecundū hec tria pulchritudo ꝯuenit cū ꝓprijs filij: īquantum .n. filiꝰ eſt imago ꝑfecta pr̄is. ſic eſt ibi ꝯſonantia ꝑfecta. eſt .n. equalis ⁊ ſil̓is ſine īequalitate ⁊ diſſimilitudīe:⁊ hoc tāgit Auguſt. vbi dicit. Ubi eſt tāta conueniētia .i.maxima ⁊cͣ. Inquātū v̓o eſt filiꝰ verus hꝫ ꝑfectā naͣm patris: ēt ita hꝫ magnitudinē q̄ cōſiſtit in ꝑfectiōe dīne nature: vt ſupra dcm̄ eſt. vn̄ dicit Auguſt. ꝙ ibi eſt ꝑfecta ⁊ſumma vita ⁊cͣ. Sꝫ īquātū eſt v̓bū ꝑfectū pr̄is hꝫ claritatem q̄ irradiat ſuꝑ oīa: ⁊ in quo oīa reſplēdent. Un̄ dicitAugu. ꝙ eſt tanqͣꝫ v̓bū ꝑfectū ⁊cͣ. pōt etiā totuꝫ accipi exverbis Augu. ẜm rōnem ꝯſonātie q̄ triplex in eo cōſiderari pōt .i. ꝯſonātia ipſius ad pr̄eꝫ cui potētia eſt equalis⁊ ſimilis: ⁊ hoc tāgit Aug. vbi dicit. (Prima eqͣlitas ⁊cͣ.)¶ Itē ꝯſonātia ſui ad ſeip̄m īquātū oīa attributa in eonō differūt: ſꝫ vnū ſunt: ⁊ hoc tāgit vbi dicit. (Cui nō eſtaliud vi. ⁊cͣ.) ¶ Item cōſonātia ad res creatas: quarumratiōes ī eo ſunt ⁊ vnū ſunt ī eo ſicut ipſe eſt vnū cū pr̄e:⁊ hoc tāgit. ibi. (Et oēs vnū in eo ⁊cͣ.) Uſus etiā de ratione ſua duo hꝫ. Primo ꝙ eſt aſſumptū ī facultatē voluntatis: ⁊ ſic cōuenit ſpūi ſcō inquantuꝫ eſt amor: ⁊ hoc tangit Augu. cū dicit. (Qd̓ illa delectatio filij ⁊cͣ. Habꝫ ētaliud qd̓ eſt ordinatū ad alterū: ⁊ iſte ēt ordo cōpetit ſpi.ſancto inquātū ipſe amor ꝗ eſt ſpūs ſcūs nō tm̄ ē in filio:ſed redūdat ī oēs creaturas ẜm ꝙ cōpetit ſibi nomē doni: ⁊ hoc tāgit Augu. cū dicit. (Ingeniti largi ⁊cͣ.)Ad primum eſt appropͥationis .ſ. ſimilitudo adigit̉ dd̓m: ꝙ vna ⁊ p̓ncipalis ratioꝓpriū: vt dcm̄ eſt: ſed pn̄t eē multe ꝯn̄tes vtilitates: quarum vnā Augu. tāgit. vn̄ ex hoc nō pōt ꝯcludi ꝙ aliquiddebeat appropͥari pr̄i vel filio niſi aſſit ratio pͥncipalis.¶ Ad 2ᵐ dd̓m ꝙ in eꝗuocis quo ꝑ fortunā ſunt ⁊ caſumvt canis nō attendit̉ ſimilitudo aliqua: ſꝫ in eꝗuocis quedn̄r ꝑ reſpectū ad vnū pͥncipiū attendit̉ aliqua ſimilitudo analogie vel ꝓportiōis: ⁊ talis eſt multiplicitas huiꝰnoīs pͥnᵐ. vn̄ ēt ph̓s. 5. metaph̓. docet reducere oīa hꝰ advnū pͥmuꝫ pͥnᵐ. ¶ Ad 3ᵐ dd̓m: ꝙ rō illa nō valet. ¶ Ad4ᵐ dd̓m ꝙ pulchritudo nō hꝫ rōneꝫ appetibilis niſi inquātū induit rōnē boni. ſic .n. ⁊ veꝝ appetibile eſt: ſꝫ ẜm

N 3