Druckschrift 
Scriptum super primo libro sententiarum : Mit Textanfängen
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Diſtin. XXX.Queſtio. I.

96

Diſtin. XXX.ne ad creaturas ſine mutatōe deitatis: ſꝫ nō fine mutatiōe creature: ⁊ ita accn̄s ē in creaturanō in creatore: ⁊ appellatio qͣ creatura dr̄ relatiue ad creatorē: relatiua ē: ⁊ rel̓onē notat q̄ ēin ipſa creatura. Appellatio ꝟo illa qͣ creatorrelatiue dr̄ ad creaturā: relatiue ꝗdē ē: ſꝫ nullānotat relationē que fit in creatore. Hic ſoluit̉ qō qͣ q̄rebat̉ vtruꝫ ſpūs ſcūs dicat̉datum relatiue ad ſe cum ipſe det ſe.Ic pōt ſolui qō ſuꝑiꝰ ꝓpoſita: vbi q̄rebat̉ cū ſpūs ſcūs datū dicat̉ vl̓ dōaItuꝫ. Qd̓ aūt dat̉ refert̉ ad eū ꝗ dat: ⁊M4illū cui dat̉ ⁊ ſpūs ſcūs det ſeip̄m:vtꝝ ad ſeip̄m relatiue dicat̉: cū dr̄ dari vel donari; Cui qōni reſpōdētes: dicimꝰ ſpm̄ ſanctūdici datū vel donatū relatiue: ⁊ ad dantē ⁊ acillū cui dat̉. Dans aūt ſiue donator ē pr̄ cuꝫ filio ⁊ ſpū ſācto. Nec tn̄ dicimꝰ ſpm̄ ſcm̄ referriad ſe: ſꝫ appellatio dati vl̓ donati refert̉ ad dāteꝫ ⁊ ad recipiēteꝫ: qꝛ nō pōt aliꝗd dici datumniſi ab aliquo ⁊ alicui det̉. Cū aūt ſpūs ſanctꝰdari a ſe vel datus a ſe dicit̉: relatiue quidē dicitur ad illum cui datur ⁊ eſt appellatio relatiua: ⁊ in illo cui dat̉ mutatio fit: nō in dante. Diuiſio textus.ꝙ pͥnᵐ reſpectu creature dr̄ deStenO pō ex tꝑe ꝯn̄ter oſtēdit qͣl̓r aliId de d̓o ex tꝑe dici poſſit. ⁊ dīdit̉ ī ꝑtes duas¶In pͥª on̄dit aliꝗd de d̓o dici ex tꝑe. In 2ª oſtēdit modū qͦ iſta de d̓o dn̄r. ibi. (Qūo igr̄ obtinebimus.) Circa pͥᵐ duo fac̄. Prīo on̄dit v̓itatē. 2º. excludit obiectōeꝫ. ibi. ¶Sꝫ hͦ aliꝗs dicet ⁊c̄.) Qūo igiturob.) Hic on̄dit moᵐ qͣl̓r iſta de d̓o dicant̉. Et circa hͦ duofac̄. Prīo on̄dit modū: qꝛ .ſ. dn̄r de ip̄o ſine ſui mutatōe: ⁊ſine aliqͦ accn̄te ſibi adueniēte: ⁊ ſine aliqͣ reali habitudine: ſꝫ ꝙ ſolū nomen ē relatiuū. 2º ex mō determinato ſoluit quādaꝫ qōnē quā ſupra. 18. di. reliq̄rat inſolutam. ibi.Hic pōt ſolui queſtio ⁊c̄.)Queſtio.Iq̄runt̉. Prīo vtꝝ aliꝗd d̓ d̓o exIc lria ppedicat̉. 2º vtruꝫ iſta ſignificent eēntiā dīnā. 3º vtrū illa noīa rel̓iua ponant aliquā rel̓onē real̓r in deo exn̄tē. Utꝝ aliꝗd dicat̉ de d̓o ex tꝑe.IAd primū pn ex tꝑe dicat̉. De qͦ n.ſic ꝓcedit̉. vr̄ ꝙ de d̓o nidr̄ aliꝗd ex tꝑe: poſtqͣꝫ nō dicebat̉ pōt dici eēfactū illud: ſic̄ hō dr̄ eē factꝰ albꝰ: ſi pͥus nondicebat̉ vere de eo qd̓ eēt albꝰ: ſꝫ fieri nullomodo ꝯpetit d̓o: ſic̄ nec mutari: cū ſit pͥmuꝫ mouēs. gͦ vr̄ꝙ nihil de d̓o ex tꝑe dicat̉. Pͣ. ꝗcꝗd p̄dicat̉ de aliquoaūt dr̄ de eo ꝑ ſe aut ꝑ accn̄s: ſꝫ iſta nō p̄dicant̉ ꝑ ſe: qꝛ qd̓ꝑ ſe īeſt ſꝑ īeſt. h̓ aūt nō ab eterno de d̓o dn̄r: nec ēt ꝑ accidens: qꝛ nullū accn̄s in d̓o ē. Et p̄terea. cuꝫ oē ꝑ accn̄sreducat̉ ad aliqd̓ ꝑ ſe h̓ dicerent̉ de aliqͦ alio ꝑ ſe qd̓ nonīuenit̉: qꝛ nihil alid̓ qͣꝫ d̓s dr̄ creator: vl̓ vniuerſitatꝭ dn̄s.gͦ vr̄ ꝙ iſta nulloº. de d̓o dicant̉. Si dicat̉ ꝙ ē p̄dicatioꝑ cauſam. Cōtra vbicunqꝫ ē p̄dicatio per cām pōt reſolui p̄dicatio talis ⁊ exponi per p̄poſitionē denotantemhabitudinē cauſe. vt ſi dicat̉ ꝙ d̓s ē ſpes noſtra: pōt expo

ni ꝙ ſpes nr̄a ē a d̓o: ſꝫ nō pōt dici ꝙ creator ſit a d̓o. gͦ cuꝫdr̄: d̓s ē creator: nō ē p̄dicatio ꝑ cām. Pͣ. oē veruꝫ aūt ēneceſſariū aut contingēs. Si igit̉ h̓ p̄dicant̉ de d̓o v̓e: autp̄dicant̉ neceſſario: aut contigēter: ſꝫ non p̄dicant̉ neceſſario: qꝛ non ſemꝑ: nec ēt cōtingēter: qꝛ in deo nihil ē cōtīgens. gͦ vr̄ ꝙ non poſſunt de d̓o vere p̄dicari.eſt totū qd̓ in lr̄a dr̄ ⁊ ab Augu. ⁊ a magr̄o: ⁊COntra yſu loquētiū: ⁊ ẜm fidē ⁊ ẜm ph̓iam.dd̓m ꝙ neceſſe eſt ꝙ aliꝗd de d̓o exReſpondeo cepore dicat̉. Cum .n. oē eē cuiuſlibꝫrei effluat ab ipſo deo non ſoluꝫ vniuerſi: ſꝫ cuiuſlibꝫ patis eius: oꝫ ꝙ ipſe deſignet̉ in habitudine pͥncipij ad qd̓libet eoꝝ q̄ ſunt: ⁊ cum multa eoꝝ q̄ ſunt nō ſemꝑ fuerintēt ſi ponat̉ vniuerſuꝫ ſemꝑ fuiſſe: qd̓ ꝗdam ph̓i errantesſenſerunt: opꝫ ꝙ nomina deſignātia illaꝫ habitudinē: nōab eterno de d̓o dicant̉: ſꝫ ex tēpore: qꝛ rel̓o ẜm actū exigit duo extrema in actu exiſtere. vnde nō pōt referri adcreaturā vt actuale pͥnᵐ creature niſi creatura exn̄te inactu: qd̓ nō ſꝑ fuit ſꝫ ex tꝑe. Hoc aūt non cōtingit d̓ alijsq̄ abſolute de deo dicunt̉ ꝙ ex tꝑe dicant̉ de ipſo: qꝛ ea q̄abſolute dicunt̉ ẜm ꝓprias rōnes ponunt in eo aliꝗd inquo dicunt̉: vt qͣꝫtitas ⁊ qͣlitas ⁊ ho. Unde nihil hoꝝ īuenit̉ qd̓ non real̓r ſit in deo de quo vere ⁊ ꝓprie dr̄. ⁊ ꝑꝑ hͦnon pn̄t de aliquo ex tꝑe dici niſi illud mutet̉ ꝑ ſuſceptioneꝫ eiꝰ qd̓ pͥus non habuit. Sꝫ rel̓o ẜm rōnē ſuaꝫ non hꝫꝙ ponat aliꝗd in eo de quo dr̄: ſꝫ ponit tm̄ habitudinemad aliud. vn̄ inuenit̉ aliqͣ rel̓o vt ſupra dictuꝫ ē. nō real̓rexn̄s in eo de quo dr̄. ⁊ iō in talibꝰ habitudines ille d̓ nouo dicunt̉ de aliqͦ nō per mutationē eiꝰ ſꝫ illiꝰ ad qd̓ dr̄: ⁊ita eſt in oībus q̄ de deo ex tēpore dicunt̉.igit̉ dd̓m ꝙ ſicut hō habitudines nōAd pr̄imu) ponunt̉ real̓r eē in deo ſꝫ ẜm rōnemtm̄: ita ēt ex hͦ ꝙ de nouo de deo dicunt̉ non ſequit̉ ꝙ ineo ſit aliquid fieri ẜm rem: ſꝫ ẜm rationeꝫ tm̄: ſicut dicit̉ī pſal. Domine refugiū factꝰ es nobis. Tn̄ ⁊ ſi cōcedaturẜm rōnem aliquid vt refugiū vel ho factus. nullo tamenmodo dicēdus eſt mutatus: qꝛ mutatio īponit̉ pro remotione eius a quo eſt motus: ſꝫ fieri ꝑ adeptionē eiꝰ ad qd̓motus terminat̉. A deo aūt nullo modo aliꝗd remouet̉:⁊ ſi adueniat habitudo aliqͣ ẜm rōnē. vnde ⁊ ſi dicat̉ fierialiquid non dꝫ dici mutari in illud. Ad ſcd̓m dd̓m ꝙẜm magiſtruꝫ iſta p̄dicant̉ ꝑ accidēs: nō ꝙ ī deo ſint ſꝫ ꝙin creaturis. Tn̄ intelligēduꝫ ē ꝙ in iſtis noībus eſt duoconſiderare .ſ. habitudines ipſas: ⁊ illud ſupra qd̓ fundat̉rō habitudinis in d̓o: ſic̄ habitudo creatiōis hꝫ ꝓ fundamento in d̓o v̓tutē dīnā. cuiꝰ ē ducere res in eē de nihilo.Si igit̉ ꝯſiderat̉ hͦ qd̓ hn̄t pro fundamēto in re dīna: conſtat ꝙ ꝑ ſe dicunt̉ ⁊ ab eterno ꝯueniūt qͣꝫtū ad illud: quiaeēntia v̓tus oꝑatio dīna ab eterno ē. Si aūt ꝯſideret̉ ip̄ahabitudo tūc ꝑ accn̄s de d̓o dn̄r qͣꝫtū ad hͦ. Accn̄s aūt dupl̓r dr̄. Aut ẜm ꝙ noīat naͣm accn̄tis ꝯdiuiſam ſub̓e: ⁊ ſicin deo nihil eſt accn̄s. Aut ẜm ꝙ noīat aliꝗd ꝑ aliud conueniens: ſicut dicimꝰ ꝙ albuꝫ edificat ꝑ accn̄s: qꝛ adiungit̉ ei qd̓ per ſe eſt cā edificationis .ſ. edificatori. ⁊ ſic peraccn̄s conuenit deo referri ad aliud extra ſe. Nō .n. dr̄ relatiue niſi qꝛ aliud refert̉ ad ip̄m: ſicut dicit ph̓s. 5. meta.qꝛ ſcibile ē relatiuū: nō qꝛ ip̄m referat̉: ſꝫ qꝛ aliud refert̉ad ip̄m. Nec tn̄ ſequit̉ ꝙ illa habitudo q̄ in d̓o deſignat̉alteri cōueniat ꝑ ſe: ſꝫ magis reſpectꝰ oppoſitus qd̓ ē eſſecreaturā vel eē ſeruū vl̓ aliquid ho. Ad 3ᵐ dd̓m ꝙ nōpōt ꝓprie dici p̄dicatio per cām niſi forte ītelligat̉ ꝙ honoīa p̄dicant habitudinē alicuiꝰ cāe. Ad 4º pꝫ rn̄ſioper id qd̓ ad 2ᵐ dictū eſt: qꝛ eodē mō p̄dicant̉ neceſſarioquo per ſe: ⁊ eodē modo contingēter quo per accn̄s: nontamē ſequitur aliquid contingens in deo eſſe.