Queſtio. I.Diſtin. XXX.
Utruꝫ que dicuntur de deo ex tempore ſignificentdiuinam eſſentiam.II.D ſecūdum mina q̄ de deo dn̄r exſic ꝓcedit̉. vr̄ ꝙ hō nōtꝑe nō ſignificent diuinā eēntiā. Eſſentia .n.dīna eſt eterna. ſꝫ h̓ nō dn̄r de d̓o ab eterno.gͦ nō ſignificāt dīnā eēntiā. ¶ Pͣ. d̓s dr̄ ex tꝑe patīa nr̄a ⁊ſpes nr̄a ⁊ ho: ſed hō qꝛ hn̄t īperfectionē ānexam nō pn̄tꝯuenire dīne eſſentie. ſic̄ dr̄ ꝙ dīna eēntia eſt charitas d̓cuiꝰ intellectu nō eſt aliqͣ imꝑfectio. gͦ vr̄ ꝙ non oīa q̄ dedeo dicunt̉ ex tꝑe ſignificēt diuinā eēntiā. ¶ Pͣ. diuinaeēntia eſt cōis tribus ꝑſonis: ſed q̄daꝫ dn̄r de deo ex tempore q̄ nō ꝯueniūt tribꝰ ꝑſonis vt miſſus donatus ⁊ ho.nō oīa ſignificāt diuinā eſſentiā. ¶ Iteꝫ d̓s ex tꝑe dr̄ hō:ſed hō ſignificat humanā naͣꝫ q̄ in īcarnatōe nō ē admixta diuine naͣe: ſꝫ remāſit ab ea diſtās. gͦ vr̄ ꝙ ea q̄ dn̄r extꝑe nō ſignificet dīnaꝫ eſſentiam.eſt qd̓ magr̄i dn̄t ꝙ oē nomē cōnotans effeCOIITA ctum in creatura ſignificat dīnā eēntiā: ſedea q̄ ex tꝑe de deo dn̄r: dn̄r in reſpectu ad creaturā vt dictum eſt. gͦ ſignificāt dīnā eēntiā. ¶ Pͣ. Dio. dic̄. 2. ca. dedi. no. ꝙ oēm bn̄ficā dei noīationē de qͣcunqꝫ dīnaꝝ ꝑſonarū dicat̉ in tota deitate oꝫ in obſeruātiā accipi: ſed oīaq̄ dn̄t habitudinē ad creaturā noīant aliqd̓ bn̄ficium increaturis. gͦ ad totā trinitatem pertinent ſine diſtinctione: ⁊ ſic idem quod prius.Reſponde̓O deo dr̄. niſi qd̓ īportat habitudinedd̓m ꝙ ſicut dictū eſt nihil ex tꝑe d̓ad creaturā. Habitudo aūt dei ad creaturā pōt deſignari dupl̓r. Uel ẜm ꝙ creatura refert̉ in ip̄ꝫ ſic̄ in pͥnᵐ. Ul̓ẜm ꝙ creatura refert̉ in ip̄m vt in terminū. Si pͦ mō hͦcōtingit dupl̓r. Aut .n. ꝓpͥa p̄dicatiōe p̄dicat̉ aliꝗd de d̓oex tꝑe qd̓ deſignat habitudinē pͥncipij ad pͥncipiatū. Autaliꝗd qd̓ d̓ſignat ip̄m pͥncipiatū a deo ſic̄ qn̄ eſt p̄dicatioꝑ cam. vt cū dr̄. d̓s eſt ſpes nr̄a. Si pͥmo mō h̓ ꝯtingit dupl̓r. Aliqn̄ .n. nomē īponit̉ ad ſignificādū ip̄aꝫ habitudinem: ſic̄ hͦ nomē dn̄s ⁊ ho q̄ ſunt relatiua ẜm eē. ⁊ alia dicta de deo ſunt ꝗdē relatiua: qꝛ ēt ſignificāt ex pͦ ſuo ītellectu habitudinē q̄ ẜm rōnē ē in deo. ſꝫ ex ꝯn̄ti faciūt intellectū eēntie ẜm ꝙ talis habitudo fundat̉ in aliqͦ eēntiali. Aliqn̄ aūt nomē īponit̉ ad ſignificandū illud ſupraqd̓ fundat̉ habitudo: ſicut hͦ nomē ſcīa qͣlitatē: quā ꝯſeꝗtur reſpectꝰ ꝗdā ad ſcibile. Un̄ iſta talia nō ſunt relatīaẜm eē: ſꝫ ſolū ẜm dici. Un̄ iſta pͥncipal̓r dāt ītelligere reꝫalteriꝰ p̄dicamēti. ⁊ ex ꝯn̄ti īportāt rel̓onē. Ita ēt in diuinis: vt pꝫ in hͦ noīe creator: qd̓ īponit̉ ad ſignificādū diuinam actionē q̄ eſt ipſiꝰ eēntie quā cōſequit̉ habitudo q̄dam ad creaturā. ⁊ iſta pͥncipal̓r eēntiā ſignificāt. ⁊ ex cōſequēti īportāt reſpectu ad creaturā. Et ſil̓is rō eſt ī illisin ꝗbus ē p̄dicatio ꝑ cām: qꝛ tales locutiōes reſoluunt̉ inhabitudines cāe: vt cū dr̄ d̓s eſt patīa nr̄a .i. cā patīe nr̄e.⁊ in oībus iſtis q̄ dn̄r de deo ex tꝑe ⁊ īportāt habitudinēpͥncipij ad pͥncipiatū. veꝝ eſt ꝙ ꝯueniūt toti trinitati. Sꝫaūt ꝯſideret̉ rel̓o creature ad creatorē vt ad terminuꝫ.poſſibile eſt ꝙ talis rel̓o creature ſit ad aliꝗd eēntiale vl̓ad aliquid ꝑſonale. Contingit aūt hͦ tripl̓r. Aut ẜm operationē: ſicut aliꝗs pōt ītelligere vel noīare deuꝫ vel paternitatē. Uel ẜm exēplaritatē: ſicut in creatiōe rerū eſttermīatio in ſil̓itudinē eēntialiū attributoꝝ: ⁊ in īfuſiōecharitatis ē terminatio in ſil̓itudinē ꝓceſſiōis ꝑſonalisſpūs ſcī. Uel eſt terminatio ẜm eē. ⁊ iſte modus ē ſingularis in īcarnatiōe: ꝑ quā humana naͣ aſſumpta ē ad eē ⁊vnitatē dīne ꝑͤ. nō aūt ad vnitatē dīne naͣe. Sꝫ iſta rel̓oqͣ creatura refert̉ in deū vt ad terminū īcludit ex ꝯn̄ti inſe rel̓onē q̄ eſt ad deū vt ad pͥnᵐ. Un̄ in oībꝰ q̄ dn̄r de d̓o
ẜm habitudinē ad creaturam: ex eo ꝙ creatura refert̉ inip̄m vt terminū: ꝯſiderādū eſt ꝙ qͣꝫtū ad habitudinē temini poſſunt tm̄ cōuenire ꝑͤ. ſed rō pͥncipij que ibi īcluditur ex ꝯſequenti cōuenit toti trinitati. Unde ẜm habitudinem vnam poſſūt facere ītellectū ꝑͤ. ⁊ ẜm aliam faciunt intellectū eēntie: ſicut pꝫ cū dr̄ īcarnatꝰ hͦ tm̄ filiocōpetit. qꝛ ad ſolam perſonā filij īcarnatio terminata ē.quā tn̄ tota trinitas fecit.igit̉ dd̓m ꝙ ho noīa ꝯueniunt deo exAd primu) tꝑe rōne habitudinis īportate. vl̓pucipal̓r: vel ex ꝯn̄ti. Principal̓r vt cum dr̄ deꝰ. Ex ꝯn̄ti vtcum dr̄ creator. ⁊ illa habitudo nō eſt in dīna eēntia: necaliqua res in deo: ſed ẜm eēntiaꝫ in qͣ fundat̉ talis habitudo: hō ꝯueniūt deo ab eterno. q. habitual̓r. ¶ Ad ſcd̓dd̓m ꝙ eēntia dei nō ē patīa vel ſpes: nec hͦ ſignificat̉ cidr̄ deꝰ eſt ſpes nr̄a. ſꝫ ſignificat̉ circa dīnā eēntiā habitudo cauſe reſpectu talis effectꝰ in nobis. vn̄ ſil̓e ē de his. ⁊de alijs. ¶ Ad 3ᵐ dd̓m ꝙ miſſus īcarnatꝰ ⁊ hȯ īportantduas habitudines .ſ. termini ⁊ pͥncipij. qͣre vna .ſ. habitudo pͥncipij ꝯuenit toti trinitati. vnde dicimꝰ ꝙ tota trinitas mittit̉ vel fac̄ īcarnationē. ſꝫ altera ꝯuenit alicui ꝑſene determinate ꝓpter qd̓ hō nomīa nō de tota trinitatedicunt̉. ¶ Ad 4ᵐ dd̓m ꝙ deus dicit̉ eſſe homo inqͣꝫtumſuppoſitum diuine naͣe .ſ. filius ſubſiſtit in humana naͣ ꝑvnionem. h̓ aūt vnio relatio q̄dam eſt real̓r in creaturaaſſumpta exiſtēs. que ꝗdē conſiderata ẜm habitudineꝫad terminuꝫ ſic terminat̉ ad perſonā filij in qua ē factavnio. ſed ẜm habitudinem ad pͥncipiū ſic refert̉ ad totātrinitatem que vnionem fecit.¶ Utrum habitudines deſignate in noībus dictis dedeo ex tempore ſint realiter in deo.IIſic ꝓcedit̉. vr̄ ꝙ habituD tertium gines deſignate iniſtisnoībus real̓r in d̓o ſint. Nomē .n. ⁊ rō cui nōſubeſt aliꝗd in re eſt vana vel falſa. ſꝫ nō vane ⁊ falſo dicimꝰ ⁊ cogitamꝰ deū dn̄m ⁊ creatorem. gͦ ho nomīa hn̄t rel̓ones quas ſignāt rn̄dētes ſibirealiter in deo. ¶ Pͣ. illud qd̓ eſt ẜm rōnē tm̄ ceſſante ītellectu rōnante nō remanebit. Sꝫ ſi nullus eēt rōcināadhuc deꝰ eēt dn̄s ⁊ creator. gͦ ho noīa ſignificāt aliquidreal̓r in deo exn̄s ⁊ nō ẜꝫ rōne tm̄. ¶ Itē oī rel̓oni reſpōdet ſuum correlatiuū qd̓ ſibi opponit̉: ſꝫ cū dicimꝰ creaturam ſeruire īportat̉ aliqͣ rel̓o in creatura real̓r exn̄s. gͦopꝫ oppoſitā rel̓onē alicubi ponere: ſꝫ nō eſt in creaturaqꝛ tūc creatura eēt dn̄a ſuijpſiꝰ ⁊ creator ſuijpſiꝰ. ⁊ oppoſiti reſpectꝰ eēt in eodē. gͦ opꝫ ꝙ in deo real̓r ponanturoppoſiti reſpectꝰ rel̓onibꝰ creature ad deū. ¶ Pͣ. illa relatiua in ꝗbꝰ nō ē rel̓o ẜm rē īuenimꝰ eē ad aliꝗd ẜm dici tm̄: ſicut ſcibile: de quo dicit ph̓s: ꝙ eſt rel̓m: qꝛ alid̓ refert̉ ad ip̄m: ſed de deo dn̄r quedā rel̓iua q̄ ſunt ad aliq⁊ ẜm ſuum eē vt dn̄s rex ⁊ ho. ergo ſaltē illa aliquā relationem realeꝫ in deo ſignificant.in deo nihil eſt niſi eternum: qꝛ quicꝗd eſtCONtr⁊ in deo deus eſt. ſed ha habitudines nō ſūeterne: propter qd̓ nec nomina ab eterno de deo dicunt̉.ergo non ſunt realiter in deo.Reſponde̓O eſt cōiter ꝙ relones ꝗbꝰ deꝰ ad credd̓m ꝙ ſcd̓m theologos ⁊ ph̓os veꝝturam refert̉ nō ſunt in deo ẜm rē: ſed ẜm rōnē tm̄: quisintellectꝰ noſter nō pōt acciꝑe aliꝗd relatiue ad alterumdici niſi ip̄m ſub oppoſita habitudine ītelligat. Sciēdutn̄ eſt ꝙ rō in intellectu reꝝ tripl̓r ſe hꝫ. Qn̄qꝫ .n. app̄hendit aliquid qd̓ eſt in re: ẜm ꝙ app̄hendit̉: vt qn̄ app̄hēditur forma lapidis. Qn̄qꝫ vero app̄hendit aliquid qd̓ nullo modo in re eſt. vt qn̄ quis imaginat̉ chimerā vl̓ aliꝗd