Diſtin. XXX.

dixit ꝙ deꝰ nō genuit ſe deū nec aliū deū: quidam tn̄ dicunt ꝙ filiꝰ ⁊ pr̄ ſunt idē d̓s: ⁊ ſūt idē pͥnᵐ: eo ꝙ ly ideꝫ eſtadiectiuū ⁊ nō ponit idētitatē abſolutaꝫ ſꝫ reſpectu eiuscui adiungit̉. ⁊ ẜm hͦ pōt ꝯcedi ꝙ ſunt idē pͥncipiū.¶Ater eſt ẜᵐ toriꝰ oeitatis ) cir eē fallū¶ Expoſitio textus.qꝛ aut dīnitas ſumit̉ ꝓ eēntiadīna aūt ꝓ ꝑſonis. Si ꝓ ꝑſonis ſic nō ē pͥnᵐ totius dīnitatis .i. oīuꝫ ꝑſonarū cū nō ſit pͥnᵐ ſuiipſiꝰ. ſi ꝓ eēntia vr̄ falſū: qꝛ nō ē pͥnᵐ eēntie. Et p̄terea totalitas exigit aliquā diſtīctōeꝫ ī ꝑtibꝰ. ī eēnª āt nll̓a ē diſt.¶ Rn̄deo dd̓m ꝙ vtroqꝫ modo accipi pōt. Si enim accipiatur pro eſſentia tunc totum non dicit integritatempartiuꝫ ſed perfectionē naͣe. ⁊ dr̄ eē pͥnᵐ totius diuinitatis: nō qꝛ deitatē gn̄et vl̓ ſpiret: ſꝫ qꝛ dīnitatē gnaͣndo vl̓ſpirando cōicat. Ut ſit ſenſus ē pͥnᵐ dīnitatis .i. vt deitashēat̉. Sꝫ ſic ēt filiꝰ poſſet dici pͥnᵐ dīnitatis totius: qꝛ abipſo ꝑfecta dīnitas ē ī ſpūs ſcūs: niſi ꝓ tāto ꝙ nō ẜm oēmmōꝫ qͦ cōicabil̓ ē: ⁊ qꝛ n̄ ꝑ guatōeꝫ. Si āt ſumat̉ ꝓ vniuerſitate ꝑſōaꝝ tūc planiꝰ ē: qꝛ ſic dr̄ pͥnᵐ totiꝰ dīnitatꝭ īquātū ī oībꝰ ꝑſonis dīnis ipſe ē qͣſi pͥnᵐ a qͦ alie ꝑſone fluunt.ſic̄ punctuꝫ dr̄ pͥnᵐ totiꝰ linee qͣꝫuis ſuijpſiꝰ pnᵐ nō ſit. Ul̓ſi meliꝰ dr̄ dīnitatis: ꝓ tāto meliꝰ. qꝛ deitas dr̄ a d̓o: qd̓ ſignificat ꝑ ſe ⁊ eēntial̓r dīnitatē hn̄tē: ſꝫ dīnitas dr̄ a dīnoqd̓ ē d̓noīatiuū. Un̄ pōt ēt ꝑticipatiōeꝫ dīnitatis ſignificare: ẜm ēt ꝙ dr̄ ꝑpetuitas ſpēꝝ a ph̓is dīnuꝫ eē. Un̄ adſingl̓aritatē excellētie d̓ſignādū magꝭ ꝯpetit nomē dīnitatis qͣꝫ deitatis. (Oēs naturas) .i. oēs ſub̓as. (Et q̄ naͣl̓rſunt) .i. ꝓpͥetates ⁊ oꝑatiōes naͣles. CCōfitet̉ etiam ⁊c̄vult dicere ꝙ origo filij ē a pͥnº. vl̓ initio qꝛ a pr̄e: ſꝫ qꝛ intiuꝫ pōt ītelligi ēt de pͥnº. duratiōis: iō ad excludēduꝫ falſuꝫ intellectū ſubiungit (Nō ip̄ꝫ ab initio) .ſ. duratiōis.(Sed ab initiabili) .i. pͥnº. initiatiuo .ſ. pr̄e. vn̄ ſubiungit.(Qūo filiꝰ nō eſt per ſeip̄m) .i. a ſeipſo: qꝛ ſicut īfra habebit̉ ita eſt filius per ſe ꝙ nō a ſe ſed a patre. ⁊ ſubiungit.Etiam de eternitate ipſius ⁊c̄.¶ De his que temporaliter de deo dicunt̉ ⁊ relatiue ẜm accidens: quod non deo ſed creatu¶ Diſtinctio. XXX.ris accidit.Unt .n. q̄dā q̄ ex tꝑe de deo dn̄r:eiqꝫ tꝑal̓r ꝯueniunt ſine ſui mutatiōe: ⁊ relatiue dn̄r ẜm accn̄s: nonqd̓ accidit deo: ſꝫ qd̓ accidit creaIturis: vt creator: dn̄s: refugiū datum vl̓ donatū: ⁊ hmōi. De his Aug. ī. v. li. d̓trini. ait. Creator relatiue dr̄ ad creaturaꝫ ſic̄dn̄s ad ſeruū. Itē nō aliquē moueat ꝙ ſpiritꝰſcūs cū ſit coeternꝰ pr̄i ⁊ filio: dr̄ tn̄ aliquid extꝑe: veluti hͦ ip̄ꝫ qd̓ donatū diximꝰ. Nā ſempterne ſpūs ſcūs ē donū: tꝑal̓r āt donatū. Et ſidn̄s nō dr̄ niſi cū hr̄e īcipit ſeruū: ēt iſta appellatio relatiua ex tꝑe eſt d̓o. Nō .n. ſempiternacreatura ē: cuiꝰ ille dn̄s ē. gͦ dn̄m eē nō ſempiternū hꝫ: ne cogamur ēt creaturā ſempiternaꝫdicere. qꝛ ille ſempiterne nō dn̄aret̉: niſi ēt iſtaſempiterne famularet̉. Sic̄ āt nō pōt eē ſeruꝰꝗ nō hꝫ dn̄m: ſic nec dn̄s qui nō hꝫ ſeruū.¶ Oppoſitio ꝙ nō ex tꝑe ſit dn̄s: quia eſt dn̄stēporis qd̓ non eſt ex tempore.

Ed h̓ aliꝗs dicet̉ ꝙ nō ex tꝑe ꝯpetitd̓o hec appellatio q̇ dr̄ dn̄s: qꝛ nō ētm̄ dn̄s reꝝ q̄ ex tꝑe ceperūt: ſꝫ ēt illiꝰIrei q̄ nō cepit ex tꝑe .i. ipſiꝰ tꝑis. Qd̓nō cepit ex tꝑe: qꝛ nō erat an̄ tp̄s qͣꝫ īciꝑet. Etiō nō cepit eē dn̄s ex tꝑe. Ad qd̓ dici pōt: qꝛ licet nō ceꝑit ex tꝑe dn̄s eē tꝑis: cepit tn̄ eē dn̄stꝑis: qꝛ nō ſꝑ fuit tp̄s: ⁊ ipſiꝰ hoīs ex tꝑe cepiteē dn̄s. De hͦ Aug. in eodē li. continue ita ait.Quiſꝗs extiterit ꝗ eternū deū ſoluꝫ dicat: tꝑaꝟo nō eē eterna ꝑꝑ varietatē ⁊ mutabilitatē:ſꝫ tn̄ ipſa tꝑa nō in tꝑe eē cepiſſe: qꝛ nō erat tp̄san̄qͣꝫ tꝑa īciperēt. Et iō nō ī tꝑe acciderit d̓o vtdn̄s eēt: qꝛ ipſoꝝ tēpoꝝ dn̄s erat: q̄ vtiqꝫ nō intꝑe eē ceperunt. Quid reſpōdebit de hoīe ꝗ intꝑe factꝰ eſt: cuiꝰ vtiqꝫ dn̄s nō erat an̄qͣꝫ eſſet:Certe vt dn̄s hoīs eſſet ex tꝑe accidit deo. Etvt omnis amoueat̉ cōtrouerſia: certe vt tuusdn̄s eſſet vel meus qui mō eſſe cepimꝰ: extempore habuit. Qūo ergo obtinebimꝰ nihil ẜmaccidēs dici deū: niſi qꝛ ipſiꝰ nature nihil accidit quo mutet̉: vt ea ſint accidentia relatiua:que cū aliqua mutatiōe rerū de quibꝰ dicūturaccidūt: ſic̄ amicꝰ relatiue dr̄. Nō .n. amicꝰ eſſeincipit: niſi cū amare ceꝑit. Fit gͦ aliqͣ mutatiovolūtatis vt amicꝰ dicat. Nūmꝰ ꝟo cū dr̄ p̄ciūrelatiue dr̄: nec tn̄ mutatꝰ ē cū eē ceperit p̄ciū:nec cū dr̄ pignꝰ: ⁊ hmōi. Si gͦ nūmꝰ pōt nullaſui mutatiōe totiēs dici relatiue: vt neqꝫ cū īcipit dici: neqꝫ cū deſinit: aliꝗd in eiꝰ naͣ vel forma qua nūmus ē: mutatiōis fiat: quāto facilide illa īcōmutabili dei ſub̓a debemꝰ acciꝑe: ꝙita dicat̉ relatiue aliꝗd ad creaturam: vl̓ qͣꝫuistꝑal̓r incipiat dici: nō tn̄ ipſi ſub̓e dei accidiſſealiꝗd ītelligat̉: ſed illi creature ad quā dr̄: qͣlter ēt refugiū nr̄m dr̄. Refugiū .n. nr̄m dr̄ deꝰrelatiue: ad nos .n. refert̉: ⁊ tūc refugiū noſtꝝfit cū ad eū refugimꝰ. Nunꝗd tūc fit aliquid ineius naͣ qd̓ anteqͣꝫ refugeremꝰ ad eū non erat?In nobis ergo fit aliqͣ mutatio: qui ad eū refugiendo efficimur meliores. In illo aūt nulla.Sic ⁊ pater nr̄ eſſe incipit cū per eius gratiamregeneramur: ꝗ dedit nobis poteſtateꝫ filiosdei fieri. Subſtātia gͦ noſtra mutat̉ in meliꝰ:cuꝫ filij eius efficimur. Simil̓r ⁊ ille pater nieſſe incipit: ſed nulla ſue ꝯmutatiōe ſubſtātieꝘ ergo tēporaliter dici incipit deꝰ: qd̓ anteanon dicebatur: manifeſtū eſt relatiue dici: nōtamen ẜm accidēs dei: ꝙ aliquid ei acciderit:ſed plane ẜꝫ accidens eius: ad qd̓ dici aliquiddeus incipit relatiue. Ex his aperte oſtenditur: ꝙ quedam de deo tēporal̓r dicunt̉ relati-