Diſtin. XXVIII.Queſtio. II.

93

Diſtin. XXVIII.pͥncipio qͣꝫuis cōicet̉ paternitas abſolute. ¶ Ad 3ᵐ dd̓mꝙ remota paternitate per intellectū non remanet hypoſtaſis pr̄is: ⁊ qd̓ dr̄ in lr̄a ꝙ remanet īgenitū ē ītelligēduꝫqͣꝫtū ad cōeꝫ rōnē īgeniti ⁊ pr̄is: qꝛ ſeparatiꝫ īueniunt̉ ī diuerſis: nō aūt ẜm ꝙ vtrūqꝫ ponit ꝓpͥetas pr̄is: nihilominus tn̄ ēt remota pr̄nitate remaneret īgenitū in deo: nonqͣſi ꝓpͥetas vel notio alicuiꝰ ꝑſone: ſꝫ qͣſi attributū eſſentie vt īmēſus ⁊ īcreatus. ¶ Ad 4ᵐ dd̓m ꝙ īnaſcibilitasnō ē pͥnᵐ gnaͣtionis in pr̄e qͣſi forma eliciēs hāc opōnē: ſꝫſolū qͣſi ponēs aliquā ꝯditionē circa gnaͣtionē. Sic̄ enimvidemꝰ in alterationibꝰ ꝙ pͥma alteratio ē quā oꝑat̉ alterans nō alteratū. ⁊ ex hͦ qd̓ nō ē alteratū alteratio quāfacit ē pͥª: ita ēt pͥª gnaͣtio ē q̄ ē gnaͣntis nō gnaͣti. vn̄ cōditionē iſtam ꝙ ſit pͥma gnaͣtio hꝫ ex hͦ ꝙ gnaͣns eſt īgenitus. Sed pͥncipiū formale qͣſi eliciens gnaͣtioneꝫ eſt forma patris q̄ eſt paternitas: ſicut calor eſt pͥncipium calefactionis in calido.¶ Queſtio.II.Einde querit circa hͦ tria q̄runt̉.2 de imagine. ¶ EtIPrīo ꝗd ſit imago. 2º. vtruꝫ imago ī dīnisdicat̉ eēntial̓r vel ꝑſonal̓r. 3º. ſi dicat̉ perſoInaliter vtruꝫ ꝯueniat filio tm̄.¶ Utrum diffō imagīs. imago eſt ſpēs īdifferēs eiꝰ reiad quā imaginatur. ſit cōpetēs.ſic ꝓcedit̉. ⁊ ponit̉ diffō¶ O primuꝫ. Pyi. talis imago eſt eiusrei ad quā imaginat̉ ſpēs īdifferēs. vr̄ aūt ꝙſit īcōpetēs. Imago .n. ē ẜꝫ imitationē ī exterioribꝰ: ſed ſpēs nō eſt de extrinſecis rei: īmodicit ꝗditatē intrinſecā. gͦ male ponit̉ in diffōne imagīs.¶ Pͣ. imago ꝓpͥe dr̄ qd̓ ē ad imitatōeꝫ alteriꝰ: ſꝫ ſpēs īdifferes duoꝝ nō ē ad imitatōeꝫ alteriꝰ īmo ē id in qͣ imitatio attēdit̉. gͦ imago nō dꝫ dici ſpēs ſꝫ hn̄s ſpēꝫ. ¶ Itemeoꝝ q̄ in īfinitū diſtāt nō pōt eſſe īdr̄ia. ſꝫ creatura ē imago dei: a qͦ tn̄ ī īfinitū diſtat. gͦ īdifferēs male ponit̉ ī diffōne imagīs. ¶ Pͣ. in diffōnibꝰ nō dꝫ eē circulus: ſꝫ ex hacdiffōne ſeꝗt̉ circulus. diffinit .n. imaginē ꝑ rē imagīatā: ⁊imagīatū nō pōt diffiniri niſi ꝑ imaginē. gͦ vr̄ ꝙ male diffiniat. ¶ Itē de rōe imagīs ē eqͣlitas ⁊ ſil̓itudo. vt pꝫ exalia eiꝰ diffōne ꝙ imago ē rei ad rē coequādā īdiſcreta ⁊vnita ſil̓itudo. cuꝫ igr̄ in p̄dicta diffōne nihil ponatur adeqͣlitatē ⁊ ſil̓itudine ꝑtinēs. vr̄ ꝙ ſit diminuta.dd̓m ꝙ rō imagīs ꝯſiſtit in imitatioReſpondeo ne. vn̄ ⁊ nomen ſumit̉. Dr̄.n. imagoqͣſi imitago. De rōne aūt imitatiōis duo ꝯſiderāda ſūt .ſ.illud in qͦ ē imitatio: ⁊ illa q̄ ſe imitant̉. Illd̓ aūt reſpectucuiꝰ ē imitatio ē aliqͣ qͣlitas vl̓ forma ꝑ modū qͣlitatis ſignificata. Un̄ de rōne imagīs ē ſil̓itudo. Nec hͦ ſuffic̄: ſꝫopꝫ ꝙ ſit aliqͣ adeqͣtio in illa qͣlitatē: vel ẜm qͣꝫtitatē: velẜm ꝓportionē. vt pꝫ ꝙ in imagīe ꝑua: equalis ē ꝓportioptiū adīuicē: ſic̄ in re magna cuiꝰ ē imago: ⁊ iō ponit̉ adeqͣtio in diffōne eiꝰ. Exigit̉ et ꝙ illa qͣlitas ſit exp̄ſſuꝫ ⁊ ꝓximuꝫ ſignū naͣe ⁊ ſpēi ipſiꝰ. vn̄ nō dicimus ꝙ ꝗ imitat ali.quem in albedine ꝙ ſit imago illiꝰ: ſed ꝗ imitat̉ in figura q̄ eſt ꝓximū ſignū ⁊ expreſſuꝫ ſpēi ⁊ naͣe. videmꝰ enimdiuerſaruꝫ ſpecieꝝ in animalibus diuerſas eſſe figuras.Ex parte aūt imitantiū duo ſunt ꝯſiderāda .ſ. relatio eqͣlitatis ⁊ ſimilitudinis q̄ fundat̉ in illo vno: in quo ſe imitant̉. Et adhuc vlteriꝰ ordo: qꝛ illud qd̓ eſt poſteriꝰ ad ſimilitudinem alterius factū: dicit̉ imago: ſed illud qd̓ eſtprius ad cuius ſimilitudinē fit alteruꝫ vocat̉ exemplar:qͣꝫuis abuſiue vnū pro alio ponat̉. Et ideo Hyl. ad ſignificandum ordinē ⁊ relationem ſe imitantiū dixit imageſt eius rei ad quā imagīat̉. Ad deſignādū v̓o id in quo ēimitatio dixit ſpēs indifferens.

Qęſtio.Ad primu) exterioꝝ e rō imagis: ſed eoꝝ q̄ ſuntigit̉ dd̓m ꝙ nō in imitatiōe qͦrūcūqꝫſigna qͦdāmō ſpēi ⁊ naͣe: ⁊ iō poſuit ſpem potiꝰ qͣꝫ qͣlitatē.¶ Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ iſta diffō data eſt ꝑ cām. non .n. illudqd̓ eſt imago eſt ipſa ſpēs in qua fit imitatio ꝓprie loquēdo. Sꝫ indifferētia ſpeciei eſt cā quare dicat imago. Ul̓dicat̉ ꝙ vtrūqꝫ pōt dici imago: ⁊ illud qd̓ imitat̉: ⁊ id inquo eſt imitatio: quāuis non ita ꝓprie: ⁊ ſic diffinit Hyl.¶ Ad 3ᵐ dd̓m ꝙ vnūqd̓qꝫ quantū attingit ad rōnē imaginis tm̄ attingit ad rōnem indifferētie: ẜm .n. ꝙ differtnō eſt imago. Inuenit̉ tn̄ quidā gradus perfectiōis imaginis. Dr̄ eniꝫ qn̄qꝫ imago alterius in quo inuenit̉ aliꝗdſimile qualitati alterius: q̄ deſignat ⁊ exprimit naͣꝫ ipſiꝰ:qͣꝫuis illa natura in ea nō īueniat̉ ſicut lapis dicit̉ eē imago hoīs inqͣꝫtū hꝫ ſimilē figurā: cui nō ſubſiſtit naͣ illa cuius eſt ſignuꝫ: ⁊ ſic imago dei eſt in creatura ſicut imagoregis in denario. vt dicit Aug. ⁊ h̓ eſt īperfectus modusimaginis. Sꝫ perfectior rō īuenit̉ quando illi qualitatique deſignat naturā ſubſtātie eſt de natura in ſpē: ſicuteſt imago homīs patris in filio ſuo: qꝛ habet ſimilitudinem in figura ⁊ in natura: quā figura ſignificat. ſed perfectiſſima rō imaginis eſt quādo eandē numero formaꝫ⁊ naͣm īuenimus in imitante cū eo quē imitat̉: ⁊ ſic eſt filius perfectiſſima imago pr̄is: qꝛ oīa attributa dīna queſunt per modū qͣlitatis ſignificata ſimul cuꝫ ipſa naͣ ſuntin filio: nō ſolum ẜm ſpēm ſed ẜm vnitatem in numero.¶ Ad quartuꝫ dd̓m ꝙ hͦ qd̓ dicit eius rei ad quā imaginat̉ eſt circūlocutio exemplaris. Unde ponit̉ in virtutevnius dictionis: ⁊ ponit̉ conueniēter in diffinitione imaginis: ſicut pͥus in diffōne poſterioris: ⁊ nō ecōuerſo. Exēplar eniꝫ pͥus eſt imagine. vn̄ non eſt ibi circulus. ¶ Adꝗntum dd̓m ꝙ in īdifferentia ſpēi ītelligit̉ ⁊ ſimilitudo⁊ equalitas qualis ad imaginē reꝗͥritur. vn̄ ille due diffinitiones. q. in idem redeunt.¶ Utrum imago dicatur eſſentialiter.II.ſic ꝓcedit̉. vr̄ ꝙ imaO ſecūdum gō nō dicat̉ eential̓r.¶Ut .n. ſupra dictū eſt ab Augu. nihil ē abſurdius qͣꝫ imaginē ad ſe dici: ſed illd̓ qd̓ eēntialiIliter dr̄ in dinis ad ſe dr̄. gͦ abſurdū eſt vt eēntial̓r dicat. ¶ Pͣ. imago de rōne ſua vt dcm̄ ē īportat ordinem: ſꝫ in dīnis nō eſt niſi ordo originis: cum igit̉ nihilimportās originem in dīnis eēntial̓r dicat̉: videt̉ ꝙ necimago. ¶ Itē ex abſolutis vel eſſentialibꝰ nō pōt ꝓbariꝑſonaꝝ diſtinctio: qꝛ in eſſentialia trinitatis pōt d̓ducerenaͣlis rō: nō aūt in perſonarū diſtinctionē: ſed ſupra. 2. di.probata eſt diſtinctio perſonarū ex rōne imaginis. ergoCONlra ett qd̓ in lr̄a dr̄ per Augu. ⁊ Hyl.(imago non dr̄ eſſentialiter.dd̓m ꝙ ſic̄ dcm̄ ē imago pōt dici duReſponde O ptr. vel id qd̓ imitat̉ aliquē. vel id īquo eſt imitatio. Si dicat̉ imago ꝓut ꝓprie accipit̉ id qd̓imitat̉ alteꝝ: ſic eēntia dīna n̄ pōt dici imago ſꝫ exēplar:cuiꝰ imago ē creatura: qꝛ imago p̄ſupponit ordinē ad aliquod pͥnᵐ: eēntia aūt dina nō hꝫ aliqd̓ pͥnᵐ: ſed tn̄ ſic aliqͣꝑª pōt dici imago alteriꝰ inqͣꝫtū ꝑª p̄ſupponit ſibi ẜm ordinē naͣe aliā ꝑſonā. Un̄ ſic imago ẜꝫ ꝙ ꝓpͥe de d̓o dr̄ ſꝑeſt ꝑſonale. Si aūt dicat̉ imago id in qͣ e imitatio ſic naͣdīna ē imago: qꝛ ī ipſa eſt duplex imitatio. Una ꝑſone adꝑſonā ẜꝫ ꝙ filiꝰ in naͣ dīna quā hꝫ a pr̄e imitat̉ pr̄eꝫ. Aliacreature ad creatorē inqͣꝫtū creatura imitat̉ creatorē: ſꝫīperfecte ẜm aliquā ſil̓itudinē bonitatis ipſiꝰ. Et qͣꝫtumad pͥmā imitationē: q̄ .ſ. ē ꝑſone ad ꝑſonā imago in rectoſignificabit eſſentiā: ſed in obliquo faciet intellectū ꝑſonarum. ſic .n. idem erit imago qd̓ naͣ diuina ꝑſonaꝝ in ea