Queſtio. II.Diſtin. XXIX.
Queſtio. II.ſe imitantiū. ⁊ ſic accepit ſupra Hyl. in. 2. diſt. Un̄ ꝓbauit ex ratione imaginis ⁊ vnitatē eſſentie ⁊ diſtīctionemperſonaruꝫ. Sed quātū ad ſcd̓am imitationeꝫ q̄ eſt creature ad creatoreꝫ imago ſignificabit dīnaꝫ eſſentiā ⁊ cōnotabit reſpectu ad creaturaꝫ q̄ imitat̉ ip̄am. ⁊ ſic accepit ibidē Aug. vn̄ ex ratione imaginis nō ꝓbauit niſi vnitatem eſſentie. ¶ Et ꝑ hͦ pꝫ ſol̓o ad obiecta.III.¶ Utruꝫ ſpūs ſcūs poſſit dici imago.ſic ꝓcedit̉. vr̄ ꝙ ſpi. ſcūsO tertium poſſit dici imago. PrīoDam̄. ꝗ dic̄ ꝙ ſpi. ſcūs ē imago filij. ¶ Pͣ.ſic̄ filiꝰ imitat̉ pr̄eꝫ ꝑ oīa ꝯſimilis ſibi: ita ēt ⁊jſpi. ſcūs: ſꝫ hͦ eſt qd̓ reꝗͥrit̉ ad ꝑfectaꝫ rōnemimaginis vt dictū eſt. gͦ ſpūs ſcūs ē imago pr̄is. ¶ Si dicis ꝙ ſpi. ſcūs nō hꝫ hͦ ꝙ ſit ſil̓is pr̄i ꝑ oīa ex rōne ꝓceſſionis ſic̄ filiꝰ hͦ hꝫ inqͣꝫtū ꝓcedit vt genitꝰ. ¶ Cōtra. qꝛ ꝓceſſio ſpi. ſcī nō tm̄ eſt ꝓceſſio amoris: ſꝫ ꝓceſſio amorisdīni: ſꝫ ꝓceſſio amoris dīni inqͣꝫtū hō hꝫ ꝙ ſit in plenitudine eiuſdē naͣe. gͦ vr̄ ꝙ ſpi. ſcūs ex ꝓceſſione ſua hēat ꝙſit imago. ¶ Pͣ. dr̄ abſolute ꝙ ſpi. ſcūs ē eqͣlis pr̄i ⁊ ſil̓is⁊ ꝯnaͣlis: qͣꝫuis hͦ nō hēat ex rōne ſue ꝓceſſiōis abſolute.cū igr̄ ſil̓itudo ⁊ eqͣlitas ⁊ ꝯnaͣlitas ꝯſtituāt perfectā rōnem imaginis. videt̉ ꝙ ſpi. ſcūs abſolute ſit imago.eſt qd̓ Hyl. dicit ꝙ eternitas eſt in patre: etCONITA ſpecies in imagine: ⁊ vſus in munere ſic̄ ergo munus vel donū eſt ꝓprium ſpiri. ſcī. ita imago filij.Hoc idem videt̉ per Aug. ſupra diſt. 27.dd̓m ꝙ imago ẜm ꝙ ꝑſonalis dr̄ cōReſponde̓ Cuenit tmn̄ filio ⁊ nō ſpi. ſcō. Cuius rōdiuerſimode aſſignat̉. Quidaꝫ eniꝫ dicūt ꝙ cum imagoponat imitationeꝫ in exterioribꝰ: ⁊ notionalia in diuinisſint. q. exteriora: filius cōueniēter dicit̉ imago pr̄is ꝗ imitat̉ patrem ēt in aliqͣ notiōe .ſ. in cōi ſpiratiōe: nō aūt ſpi.ſcūs ꝗ nullā notionē cōem cū pr̄e hꝫ. Sꝫ hͦ nō vr̄ ꝯueniens ꝓpter duo. Primo. qꝛ notionalia in dīnis nō ſe magis hn̄t per modū exteriorū qͣꝫ eēntialia p̄ter illa q̄ ſuntaſſequētia ſub̓aꝫ ẜm Dam̄. ⁊ ideo imitatio in illis adhucfaceret rationem imaginis. Scd̓o. qꝛ ẜm rel̓onem originis nō attendit̉ in dīnis ſil̓itudo aut eqͣlitas: vel diſſimilitudo vel ineqͣlitas: vt ex verbis Aug. habitū eſt ſupra.20. diſt. Ad rōneꝫ aūt imaginis reꝗͥrit̉ ſil̓itudo ⁊ eqͣlitas:vt dictū eſt. Et iō alij dicūt ꝙ īpoſſibile eſt vnius rei eſſeplures imagines īmediate ducētes in illaꝫ niſi per maͣmdiuiſas. Nec ēt eꝯͣrio eſt poſſibile ꝙ idē ſit imago pl̓iuꝫ.⁊ ideo cū patris imago ſit filius: nō pōt ēt eſſe imago ſpi.ſcūs: qꝛ ſic plures eēt imagines vniꝰ. Nec iteꝝ pōt eē ꝙſpi. ſcūs ſit imago pr̄is ⁊ filij: qꝛ ſic idē eēt imago īmediata pl̓iuꝫ. Iſtud et nō videt̉ cōueniens ꝑꝑ duo. Primo. qꝛſpi. ſcūs refert̉ ad pr̄eꝫ ⁊ filiū vt ad vnū pͥncipiū. vn̄ poſſet eſſe imago eoꝝ vt ſunt vnū pͥnᵐ eius. ſic̄ hō eſt imagototius trinitatis. Scd̓o. qꝛ nō eſt maior rō qͣre nō poſſūteſſe vnius plures imagines qͣꝫ vniꝰ plures ſil̓es vel equales. hͦ .n. conuenit in dinis .ſ. ꝙ pl̓es ſint ſil̓es vel equalesvniꝰ nō per diuiſionē maͣe: ſed per diſtinctionē rel̓onuꝫ.Et iō dd̓m cū alijs ꝙ qͣꝫuis diuerſitas rōnis attributorūnō ſufficiat ad diſtinctionē realem ꝓceſſionū. tamē ſufficit ad diuerſas notiones eorum. vt ſupra. 13. diſt. dictumeſt. ⁊ ideo quāuis ſpi. ſcūs ſua ꝓceſſione accipiat naturā:qꝛ tn̄ ſua ꝓceſſio nō eſt per modum naͣe: nō dicit̉: nec eſtgnaͣtio: qꝛ gnaͣtio eſt ꝓceſſio per modū naͣe: ⁊ per ꝯn̄s nōdicit̉ filius. Ita etiaꝫ dico ꝙ filius ex ratione ꝓceſſionisſue hꝫ ꝙ ſit imago ⁊ inquātuꝫ ꝓcedit vt filius: qꝛ filiusdicit̉ ex hͦ ꝙ hꝫ naͣm pr̄is. ⁊ inqͣꝫtuꝫ ꝓcedit vt verbuꝫ: qꝛverbū vt dictū eſt: eſt q̄dā ſil̓itudo in ītellectu ipſius reiintellecte. Sꝫ ſpi. ſcūs nō hꝫ hͦ ex rōne ſue ꝓceſſionis: qꝛ
Diſtin. XXIX.procedit vt amor: ⁊ iō ſicut nō dicit̉ filius qͣꝫuis accipiaſua ꝓceſſione naͣm patris: ita nec imago quāuis habeatſimilitudinem ad patrem.Ad primum ginē ꝓ qͣcūqꝫ ſilitudīe. ¶ Ad ſcd̓ꝫigit̉ dd̓ꝫ ꝙ Dam̄. large accipit imadd̓ꝫ ꝙ qͣꝫuis ſpi. ſcūs imitet pr̄eꝫ: n̄ tn̄ hꝫ ex rōe ſue ꝓceſſiōis vt imago dicat̉: ⁊ iō nō dr̄ imago ſic̄ n̄ dr̄ filiꝰ. ¶ Ad3ᵐ dd̓ꝫ ꝙ idētitas rei in dīnis nō p̄iudicat diſtīctioni ẜmrōnē in v̓itatē attributoꝝ: ⁊ iō qͣꝫuis ſapīa inqͣꝫtuꝫ ē dīnaſit eēntia: nihilominꝰ manet ibi ꝓpͥa rō ſapīe p̄ter rōneꝫeēntie. ⁊ ſil̓r rō volūtatis p̄ter rōnē naͣe ⁊ ītell̓s. ⁊ ꝑꝑ hͦ ētremanet diſtīctio ī ꝓceſſiōibꝰ q̄ ſūt ꝑ moduꝫ volūtatis ⁊ītellectꝰ ⁊ naͣe ad minꝰ ẜꝫ rōnē: ⁊ diuerſitas rōnū cauſatdiuerſitatē noīuꝫ. vn̄ illa noīa nunqͣꝫ ꝯcurrerēt ī idē niſirōnes in eadē re fundarent̉: ⁊ qꝛ ꝓceſſio ꝑ modū volūtatis ⁊ naͣe nō eidē ꝯpetit in dīnis: iō nec noīa ſe ꝯſequūt̉ q̄pprias rōnes ꝓceſſionū demōſtrāt. ¶ Ad qͣrtuꝫ dd̓ꝫ ꝙqͣꝫuis nomē imaginis ſit īpoſitū ab eqͣlitate ⁊ ſil̓itudine.tn̄ ē īpoſitū ad ſignificādū rē cui ex mō ſue ꝓductiōis cōpetit ſimilitudo ⁊ eqͣlitas: ⁊ iō nō opꝫ ꝙ dicatur abſolute ſimilis ⁊ eqͣlis niſi ex mō ſue ꝓceſſionis hͦ habeat: ꝙetiaꝫ imago ꝓprie ⁊ abſolute dicatur.¶ Expoſitio textus.ndet. jc. FcielijTem ꝗbuſda ꝙ vtraqꝫ opinio ſꝫaliꝗd veꝝ dicit. Si .n. accipiat̉ nō genitꝰ ꝓutIldicit negationē abſolutē: tūc nō ꝯuenit patritm̄ nec ē idē qd̓ īgenitꝰ: qd̓ īportat negationē ꝑ mōꝫ puationis: ꝓut īgenitꝰ ꝓprie accipit̉. Si aūt dicat negatiōeꝫin genere pͥncipij ſic ē idē qd̓ ingenitꝰ ⁊ tm̄ patri cōuenit:⁊ ſic ꝓcedit pͥma opinio. Sꝫ ſi trāſponas ⁊c̄.) rō dicta ēqꝛ eſſe dr̄ dupl̓r .ſ. ꝓut ſignificat veritatē ꝯpoſitiōis ⁊ ẜꝫꝙ ſignificat actū eēntie. Qn̄ gͦ dr̄ aliud eſt pr̄eꝫ eē: aliuoeſt filiū eſſe: ita ꝙ ly eē ſit p̄dicatū dicti ſignificat̉ eſſe qd̓eſt accn̄s eēntie. vn̄ falſa eſt: qꝛ ſic̄ vna eſt eſſentia triuꝫ:ita ⁊ vnū eſſe. Cum aūt dicit̉ aliud eſt eē patreꝫ ⁊c̄. Ita ꝙly patrē p̄dicet̉ in dicto īeſſe: ſignificat̉ veritas ꝯpoſitionis: ⁊ ẜm hͦ pr̄ eo eſt pater quo verū eſt ip̄m dici pr̄em .ſ.paternitate: ⁊ nō eēntia. Et qꝛ alio deꝰ dr̄ pater .ſ. paternitate. ⁊ alio filius .ſ. filiatione: iō cōcedit̉ ꝙ aliud eſt eē patrem ⁊ aliud eſſe filiū: ẜm ꝙ lyaliud dicit alietatem notionis ⁊ non alietatem eſſentie.¶ De prīcipio qd̓ relatiue dr̄: ⁊ multiplicē no¶ Diſtī.XXIX.tat relationem.St p̄terea aliud nomē ml̓tipliceꝫnotas rel̓onē .ſ. prīcipium. Dr̄. .n.AIprīcipiū ſꝑ ad aliꝗd: ⁊ dr̄ pr̄ prīcipium: ⁊ filiꝰ prīcipiū: ⁊ ſpūs ſcūsIprīcipiū: ſꝫ differēter. Nam pr̄ dr̄prīcipiū ad filiū ⁊ ad ſpm̄ ſcm̄. Un̄ Aug. ī. iiij.lib. de tri. ait. Pr̄ ē prīcipiū totiꝰ dīnitatis velſi meliꝰ dr̄ deitatis: qꝛ ipſe ē a nullo. Nō n. hꝫde quo ſit: vel de quo ꝓcedat: ſꝫ ab eo ⁊ filiꝰ ēgenitꝰ: ⁊ ſpūs ſcūs ꝓcedit. Nō gͦ dr̄ prīcipiuꝫtotiꝰ deitatis: ꝙ vl̓ ſui vl̓ dīne eēntie prīcipiūſit: ſꝫ qꝛ prīcipiū ē filij ⁊ ſpūs ſcī: ī ꝗbꝰ ſingul̓tota dīnitas ē. Filius ad ſpm̄ ſcm̄ dr̄ prīcipium.Spūs ꝟo ſcūs n̄ dr̄ prīcipiū niſi ad creaturas:ad qͣs pr̄ ēt dr̄ prīcipiū ⁊ filiꝰ ⁊ trinitas ip̄a ſil̓: ⁊ſingula ꝑſonaꝝ prīcipiū dr̄ creaturaꝝ. Pr̄ ei