Diſtin. XXVIII.

Qui gͦ dicit nō hō eſt: nō aliud genꝰ p̄dicamētięnūciat: ſꝫ tm̄ illud negat. Sic̄ gͦ ẜm ſub̓aꝫ aio:hō ē: ſic ẜm ſub̓am nego cū dico: nō hō ē. At ſitm̄ valꝫ qd̓ dr̄ genitꝰ: qͣꝫtū valꝫ qd̓ dr̄ filiꝰ: Tātūdē gͦ valet qd̓ dr̄ nōgenitus: qͣꝫtū valet qd̓ dr̄nō filiꝰ. Relatiue aūt negamus dicēdo nogenitus. Ingenitꝰ porro ꝗd ē niſi nōgenitꝰ? Non gͦrecedit̉ a relatiuo p̄dicamēto cū īgenitꝰ dr̄. Sicut .n. genitꝰ nō ad ſe dr̄: ſꝫ ꝙ ex genitore ſit. itacū dr̄ īgenitꝰ: nō ad ſe dr̄: ſꝫ ꝙ ex genitore nō ſiton̄dit̉. Utrūqꝫ tn̄ relatiue dr̄. Qd̓ aūt relatiueꝓnūciat̉: nō īdicat ſub̓am. Quāuis gͦ diuerſuꝫſit genitꝰ ⁊ īgenitꝰ: tn̄ nō īdicat diuerſaꝫ ſub̓aꝫ:qꝛ ſic̄ filiꝰ ad pr̄em: ⁊ nō filiꝰ ad nō pr̄eꝫ refert̉:ita genitꝰ ad genitorē: ⁊ nōgenitꝰ ad nōgenitorē referatur nec̄e eſt. Ecce euidenter on̄dit ꝙīgenitꝰ relatiue dr̄: ⁊ de ſolo pr̄e accipit̉. Aliaqꝫ notio ē qua dr̄ īgenitꝰ: alia qͣ pr̄. Atqꝫ tm̄ valet cū dr̄ īgenitꝰ qͣꝫtuꝫ nōgenitus vel nō filius.¶ An ſic̄ ſolus pr̄ dr̄ īgenitus: dici debeat nōgenitus vel nonfilius.Deo ſolet q̄ri vtꝝ ſic̄ ſolus pr̄ dr̄ īgenitꝰ ita ipſe ſolus debeat dici nōgenitus: vel nō filius: vt nec ēt ſpūs ſcūspoſſit dici nōfiliꝰ vel nōgenitꝰ? Quibuſdā vr̄ ꝙ pr̄ ſolus debeat dici nongenitꝰ velnōfiliꝰ. Spūs ꝟo ſcūs ſic̄ nō dr̄ ingenitꝰ ita inquiūt nō ē dicēdus nōgenitꝰ vel nō filiꝰ. Debꝫꝗdeꝫ dici ⁊ credi ſpūs ſcūs nō eē genitꝰ vel nōeē filiꝰ: ſꝫ nō dꝫ dici eē nōgenitus vel nōfilius.¶ Alijs aūt vr̄: ꝙ cū ſpūs ſcūs nō poſſit dici īgenitus: pōt tn̄ dici nōgenitus vel nō filius. Ꝙaūt Augu. ſupra ait: tantū valere cū dr̄ ingenitus quatuꝫ cū dr̄ nōgenitus vel nō filius: ethymologiam nomīs oſtēdendo eū hoc dixiſſe dicunt: nō ratione predicationis.¶ Que ſit ꝓprietas ẜm quā dr̄ pater īgenitus.I aūt vis ſcire q̄ ſit ꝓprietas ẜꝫ quādr̄ pr̄ īgenitꝰ: audi Hylariū ipſaꝫ vocantē īnaſcibilitatē in. iiij. lib. de tri.Aita aientem. Eſt vnus ab vno .ſ. abīgenito genitus: proprietate videlicet in vnoquoqꝫ ⁊ originis ⁊ īnaſcibilitatis. Significata ergo in ſcripturis perſonarū ītelligētia ⁊ diſtinctio īnaſcibilitatis natiuitatiſqꝫ ſenſu ſolitarius deus nō eſt opinādus. Diſcretio ergo vl̓diſtinctio perſonaꝝ in ſcripturis poſita eſt: innullo aūt nature diſtinctio.¶ Arriani nitebantur ꝓbare alterius ſubſtātiepatrem: alterius filiū: qꝛ ille īgenitus: iſte genitus: ꝗbus rn̄dens Ambroſius dixit ſe hoc nomen in ſcripturis nō legiſſe dīnis.

Llud ēt taceri nō oꝫ: ꝙ arriani ex eoꝓbare nitebant̉ alteriꝰ ſub̓e eē pr̄eꝫ:alteriꝰ filiū: qꝛ ille īgenitus: ⁊ iſte genitus dr̄: cū diuerſuꝫ ſit eē īgenitū ⁊eē genitū. Un̄ Amb. eoꝝ qōni reſpōdēs: dicit ſe ī dīnis ſcripturis hͦ nomen .ſ. īgenitus nō legiſſe: ita īquiēs ī. iiij. li. de ſpū ſcō. Cūdudū audierit ꝗdā dicētibus nobis filiū dei qͥgn̓atus eſt patri ꝗ gn̄auit īequaleꝫ eē nō poſſe:qͣꝫuis ille gn̓atus ſit: iſte gnͣauit: qꝛ gn̓atio ē nature: aduerſus ꝗdē illā qōnē vocē ſibi arbitrantur accluſaꝫ: ſꝫ ī tergiuerſatiōe dānabili ī eodēloco veſtigiū vertūt: vt putent mutatōeꝫ fieriqōnis mutatōe ẜmōis dicētes. Qūo pn̄t eē ingenitꝰ ⁊ genitus vnius naͣe atqꝫ ſub̓e? Ergo vtrn̄deā mihi ꝓpoſite qōni: primo oīum ī dīnisſcripturis īgenitꝰ nuſqͣꝫ īuenio: nō legi: non audiui. Cuiꝰ gͦ mutabilitatis ſūt hoīes hmōi: vtnos dicāt ea vſurpare q̄ nō ſūt ſcripta: cū ea q̄ſunt ſcripta dicamus: ⁊ ipſi obijciant qd̓ ſcriptū nō ſit? Nōne ipſi ſibi aduerſant̉: ⁊ auctoritatē calūnie ſue derogant? Attende lector qm̄hoc nomīe īgenitus nolebat vti Ambroſiꝰ ꝓpter hereticos. Ita ⁊ nos ſubticere quedā oꝫꝓpter calūniātiū īſidias: q̄ catholicis ac pijs lectoribus ſecure credi pn̄t. Sūt etenī q̄dā q̄ nōtāte ſūt religiōis ⁊ aucͣtis: vt eis nos oporteatſemꝑ ꝓfitēdo ac recipiēdo īſeruire: veꝝ ſilētioaliqn̄ p̄teriri queūt: nec illiꝰ tn̄ ſūt ꝑuerſitatis:ꝗn cū opportunū fuerit: eis vti libeꝝ hēamus.¶ An diuerſum ſit eſſe patrem ⁊ eſſe filium.Reterea q̄ri ſolet cū ſupra dcm̄ ſit:qꝛ aliud eſt dicere ingenitū: aliud patrem. Et ꝙ diuerſum ſit genitus ⁊īgenitus: vtrū ſil̓r diuerſum ſit eē patrem ⁊ eē filium: an idē? Ad qd̓ dicimus qꝛ ex eodē ſenſu quo dr̄ diuerſuꝫ genitus⁊ īgenitus: ⁊ quo dr̄ nō eſſe idē dicere genitū⁊ īgenitū: pōt dici nō eſſe idē: ſꝫ diuerſuꝫ eſſepatrē ⁊ eē filiū: vel eē ſpm̄ ſcm̄: qꝛ nō ea notōepr̄ ē pater qͣ filius ē filius: vl̓ qͣ ſpūs ſcūs ē ſpūsſcūs. Iōqꝫ ex hoc ſenſu ꝓcedimus: ꝙ aliud ēeſſe pr̄em: ⁊ aliud ē eē filiū: qꝛ alia notio ē quapr̄ eſt pr̄: alia qͣ filius ē filius. Sꝫ ſi trāſponas:vt dicas: aliud ē pr̄em eē: aliud filiū eē: variat̉ītelligētia: ⁊ iō nō cōcedit̉. Eſt .n. ſenſus talis:ac ſi dicat̉: aliud ē quo pr̄ nō ꝗdē pr̄: ſꝫ ē: aliudquo filius ē: nō ꝗdē filius: ſꝫ ē: qd̓ penitus falſum eſt. Eo. n. pater eſt quo pr̄ deus eſt .i. pereēntiā vel naturā. Ac filius eo deus ē quo pater ē deus. Eo gͦ filius ē quo pr̄ ē. Et ita ideꝫ ēpr̄em eē ⁊ filiū eē: ſꝫ nō ē idē eē pr̄eꝫ ⁊ eē filiij.