Druckschrift 
Scriptum super primo libro sententiarum : Mit Textanfängen
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Diſtin. XXVIII.

91

in creatura ſign̓at dīnā eēntiā: ſꝫ verbuꝫ ē ꝑſonale ad minus qn̄qꝫ. gͦ vr̄ ꝙ verbuꝫ nō dicat reſpcm̄ ad creaturā.Reſpondeo pectu ad creaturā: ſꝫ qn̄qꝫ cū reſpedd̓m: ꝙ verbum nō ſemꝑ dr̄ ẜm rectu: ⁊ qn̄qꝫ ſine reſpectu. ⁊ hͦ ſic pꝫ. Uerbuꝫ .n. ſiue dicat̉ꝑſonal̓r ſiue eēntial̓r ē ſpēs cōcepta in qͣ ē ſil̓itudo eiꝰ qd̓dr̄ ⁊ dicētis qn̄ aliꝗs ſeip̄m dicit. Cōſtat aūt ꝙ dīna eēntia ſiue pr̄ p̄habꝫ in ſe ſil̓itudinē oīs creature ſic̄ exēplar.vn̄ illud qd̓ ſignificat̉ vt ſpēs vel ſil̓itudo pr̄is: aut eēntiedīne: ſi ꝑfecta ſil̓itudo ſit: ꝯtinebit ī ſe ſil̓itudinē oīum rerū: ſꝫ qͣꝫuis aliꝗd ſit ſpēs vel ſil̓itudo alteriꝰ: nō tn̄ opꝫ ꝙſemꝑ qn̄cūqꝫ ꝯuertit̉ ī ſpēm: ꝯuertat̉ ī illa cuiꝰ ē ſpēs velſil̓itudo: qꝛ in ſpēm vel ī imaginē ꝯtingit fieri ꝯuerſionēdupl̓r. Uel ẜm ꝙ ē ſpēs t̓alis rei. ⁊ tūc ē eadē cōuerſio inrē ⁊ ī ſpēm rei. Uel in ſpēm ẜm ꝙ ē res q̄dā: ⁊ ſic nō oꝫ ꝙeadē ꝯuerſione ꝯuertat̉ ꝗs ꝑ ītellcm̄ ī ſpēm rei ⁊ ī rē. Sicut qn̄ aliꝗs ꝯſiderat imaginē inquātū ē corpꝰ lapideū ⁊īquātū ē ſil̓itudo ſortis vel platōis. Dico igr̄ ꝙ cū ipſe d̓ſit ſil̓itudo ⁊ ſpēs oīum reꝝ: duplex cōuerſio ītellectꝰ pōtfieri ī ip̄m. Uel abſolute ẜm ꝙ res q̄dā. Uel īquātū ē ſimilitudo oīuꝫ reꝝ: ⁊ vtroqꝫ mō ſeip̄m deꝰ cogͦſcit: ⁊ ſupraſe ꝯuertit̉ qͣꝫuis nō diuerſa: ſꝫ vna oꝑōne. Un̄ ſi v̓bū accipiat̉ ꝓut ꝯſeꝗt̉ ītuitū ītellectꝰ dīni ẜm ꝙ abſolute ſeip̄ꝫītuet. ſic v̓bū abſolute dr̄ ī dīnis: ſine reſpectu ad creaturā ſiue eēntial̓r: ſiue ꝑſonal̓r dicat̉. ſi aūt v̓bū ꝯſequaturītuitū ītellectꝰ dīni ꝓut ꝯuertit̉ ſupra ſe īquātū eſt ſil̓itudo oīuꝫ reꝝ ⁊ exemplar. tūc ēt ī v̓bo accipit̉ reſpectus adcreaturaꝫ: vt ē reſpectꝰ artis ad artificiata: ⁊ ſic ꝓpͥe v̓boꝯpetit nomē artis. Si tn̄ v̓bū accipiat̉ ẜꝫ ordine manifeſtatiōis ad alteꝝ ſic ſꝑ dicit reſpcm̄ ad creaturā: qꝛ talismanifeſtatio dini ītellectꝰ ē ꝑ eductōeꝫ creaturaꝝ.igit̉ dd̓m ꝙ qͣꝫuis ī v̓bo ſit vn̄ fiat oīsAd primu) creatura: nihilominus tn̄ ꝯſideratiov̓bi ⁊ eiꝰ cuiꝰ ē v̓bū nō depēdet a ꝯſideratiōe creature. ⁊iō v̓bū nō de nec̄itate dic̄ reſpcm̄ ad creaturaꝫ. Ad 2dd̓m: ꝙ v̓bū dr̄ poͣ oꝑatiua pr̄is ꝑ modū artis. vn̄ īquātūſignificat̉ vt ars ſignificat̉ ꝑ reſpcm̄ ad creaturā. Sꝫ nōde nec̄itate ſic ītelligit̉ qn̄ ſignificat̉ vt v̓bū: ſic̄ pꝫ de ſpi.ſcō ꝗ ipſe ē amor quo pr̄ diligit filiū: ⁊ iſte amor ē rō amoris quē ī creaturā hꝫ: quā ī ſue ſil̓itudinē dilectōis adducit: ⁊ inqͣꝫtū ē amor abſolute ſign̄at̉ noīe amoris n̄ ꝯnotādo aliquē reſpcm̄ ad creaturā: ſꝫ īquātū ē rō eoꝝ q̄ lib̓aliter creature cōferunt̉: ſignificat̉ noīe doni qd̓ reſpcm̄ adcreaturā īportat. ſic ē de noīe v̓bi ⁊ noīe artis: qꝛ v̓bū pōtabſolute dici: ſꝫ ars dicit reſpcm̄ ad artificiata. Ad 3ªdd̓m: ꝙ vno ⁊ eodē v̓bo pr̄ dixit ſe ⁊ oēm creaturā: tn̄ diuerſa ē ꝯſideratio v̓bi ẜꝫ ꝙ ꝑ illud dr̄ pr̄ ⁊ creature. Nonenim deeſt cognitio abſoluta ſuiipſiꝰ: nec ēt cognitio abſoluta creaturaꝝ: nec ēt cognitio cōꝑata ẜm ꝙ cognoſcitſe eē cām illoꝝ: qͣꝫuis iſte tres cognitōes nō differāt realiter ī ipſo: ſꝫ rōne tm̄. ⁊ iō nō exigit̉ ad ītellcm̄ v̓bi ẜꝫ ꝙ eointelligit̉ pr̄ dixiſſe ſeip̄m reſpectu ad creaturā ẜm ꝙ eoītelligit̉ creaturas dixiſſe. ⁊ iō v̓buꝫ abſolutē ⁊ cū reſpcūad creaturā ītelligit̉. Ad 4ᵐ dd̓m ꝙ artifex pōt ꝯuerti ad ſpēm artis q̄ apud ip̄ꝫ ē tripl̓r. Uel ẜm ꝙ ē ſil̓itudorei ꝑ ip̄m fiēde: ⁊ ſic abſolute ꝯuertit̉ ī rē artificiatā nullā ꝯſideratōeꝫ hn̄s de arte ſua. Uel ī ipſaꝫ ſpēm artis ẜꝫeē qd̓ hꝫ in aīa eiꝰ: ⁊ ſic ē ꝯſideratio abſoluta ipſiꝰ ſpēi inquātū ē res q̄dā: nec aliꝗd tūc de re artificiata ꝯſiderat.Uel ꝯꝑando vnū ad alteꝝ dū ꝯſiderat illā ſpēm q̄ apudſe ē eē cāꝫ eoꝝ q̄ ab ip̄o fiūt: ⁊ ita ēt ē de ītellectu dīno ẜꝫꝙ ꝯuertit̉ ſupra ſeip̄ꝫ vel īquātū ē res q̄dā: vel ꝓut ē ſil̓itudo reꝝ tm̄: vel ꝓut illa res q̄ ē ſil̓itudo eſt cā eoꝝ q̄ ſibiaſſil̓at: qͣꝫuis iſte cogͦnes ī deo ſil̓ ſint ⁊ real̓r nō differāt. Ad 5ᵘ dd̓m: ꝙ v̓bū nō dic̄ reſpcm̄ ad creaturā ī actu

ſꝫ qͣſi in hītu ſic̄ donū. ⁊ iō vtrūqꝫ eternū ē. Ad 6ᵐ dd̓ꝫ:ꝙ oīs effectꝰ creature ē cōis totiꝰ trinitatis. vn̄ ꝗcꝗd dic̄reſpcm̄ ad creaturā ducit ī cognitiōeꝫ eēntie ſic̄ ī effectuſuo cā cognoſcit̉. Sꝫ qꝛ nō tm̄ eſſentia hꝫ ordinē ad creaturā: ſꝫ ēt ꝓceſſio ꝑſonalis q̄ ē rō ꝓceſſiōis creaturaꝝ. Iōpōt ēt aliꝗd ꝑſonale cū reſpectu ad creaturā ſignificari:⁊ tūc tale nomē pͥncipij ſignificabit ꝑſonā pͥncipal̓r: ſꝫ exꝯn̄ti ducet in ītellcm̄ eēntie: ⁊ ſic ē ī noīe v̓bi ⁊ noīe doni. Expoſitio textus. Atur a jōſeat̉. qꝛ qͣuis ẜꝫ rē idē ſit pr̄sigit̉ dīna ſi pr̄ eſt ge. filiuꝫ.) iſtudgn̄atio: tn̄ ꝑ v̓bū gn̄atiōis ſignificat̉ illa ꝓprietas: vt īherēs ⁊ determinās illud de quo dr̄. ⁊iō qꝛ eēntia nō determīat̉ a ꝓpͥetate vt ꝑ ſe ſubſiſtēte nōdr̄ ꝙ eēntia gn̄et: ſꝫ pr̄ ſignificat eādē ꝓpͥetatē vt ꝑ ſe ſubſiſtētē. ⁊ iō ꝑꝑ idētitatē rei dr̄ ꝙ eēntia ē pr̄. (A ſeīuicemdifferūt.) Orn̄tia nō ꝓpͥe ī dīnis ē: qꝛ opponit̉ ſil̓itudini:ſic̄ diuerſitas vnitati: tn̄ h̓ large accipit̉ ꝓ diſtīctiōe. Ꝙ nō tm̄ tres p̄dicte ꝓprietates ſunt in ꝑſonis: ſꝫ ēt ꝗ alijs ſignificant̉ noībus vt ingenitꝰ. Diſtin. XXVIII.Reterea ꝯſiderari oꝫ ꝙ n̄ tm̄ tresp̄dicte ꝓprietates ſiue notiōes ī ꝑſonis ſunt: veꝝ ēt alie q̄ alijs notatur noībꝰ. Na ēt hͦ nomē ingenitꝰrelatiue dr̄ de pr̄e tm̄ ⁊ aliā deſignat notōeꝫ qͣꝫpr̄ vel genitor. Nō ē .n. idē eē pr̄em ⁊ eē īgenitū .i. nō ea notiōe pr̄ dr̄ qͣ ingenitꝰ. Pater .n. vtp̄dictū ē dr̄ ẜm ꝓprietatē gnatōis. Ingenitꝰ ātẜm ꝓprietatē īnaſcibilitatis. Differt gͦ pr̄ a filio aucͣte gn̓atiōis. differt ēt ꝓprietate īnaſcibilitatis .i. qꝛ igenitꝰ. Un̄ Aug. diſtīguēs īter ꝓprietatē qͣ pr̄ dr̄: ⁊ illā qͣ dr̄ īgenitꝰ ī. v. li. de tri.ſic ait. Nō eſt hoc dicere īgenitū qd̓ ē pr̄em dicere: qꝛ ⁊ ſi filiū nō genuiſſet: nihil ꝓhiberet dicere eū īgenitū. Et ſi gignat ꝗſqꝫ filiū: nō ex eoip̄e ē īgenitꝰ: qꝛ geniti hoīes gignūt alios. Nōg iō dr̄ pr̄: qꝛ īgenitꝰ. Iōqꝫ cū d̓ deo pr̄e vtrūqꝫdicat̉ alia notio eſt q̇ ītelligit̉ genitor: alia qͣ īgenitꝰ. Genitor .n. dr̄ ad genitū .i. filiū. Cū ꝟo ingenitꝰ dr̄: nō ꝗd ſit: ſꝫ ꝗd nō ſit on̄dit̉. Hoc exēplis planū faciēduꝫ ē. Ꝙ dr̄ īgenitꝰ: hoc on̄dit̉ꝙ nō ſit filiꝰ: ſꝫ genitꝰ ⁊ īgenitꝰ cōmode dn̄r: filiꝰ aūt latine dr̄. Sꝫ vt dicat̉ īfiliꝰ: nō admittitloq̄ndi ꝯſuetudo: nihil tn̄ ītellectui demit̉: ſi dicat̉ nō filiꝰ: quēadmodū ēt ſi dicat̉ nōgenitꝰ ꝓeo qd̓ dr̄ īgenitꝰ nihil alid̓ dr̄. Iō nō ē ī rebꝰ ꝯſiderādū: ꝗd vel ſinat vl̓ nō ſinat dici vſus ẜmonis nr̄i: ſꝫ ꝗs reꝝ ipſaꝝ intellcūs eluceat. Nō gͦiā tm̄ dicamus ingenitū: ſꝫ ēt nōgenitū: qd̓ tm̄valet. Nūꝗd gͦ aliud dicimus qͣꝫ nō filiū? Negatiua porro ꝑticula non id efficit: vt qd̓ ſine illa relatiue dr̄: eadeꝫ ꝓpoſita ſub̓al̓r dicat̉: ſꝫ idtm̄ negat̉ qd̓ ſine illa aiebatur ſicut in alijs p̄dicamētis: cū dicimus hō ē: ſub̓am deſignamꝰ.

M 3