Queſtio. II.Diſtin. XXVII.

Diſtin. XXVII.nomē: vt in ſimilitudine ⁊ eqͣlitate. ⁊ tūc rel̓o q̄ eſt ī vnoſicut in ſub̓o eſt in altero ſicut in termīo ⁊ eꝯͦ. ⁊ iō rel̓o ſecundū eſſe ſuū ꝓut ī re fundamētū hꝫ nō ē mediuꝫ ſꝫ extremū: ſꝫ ẜm reſpectū eſt mediū. vn̄ pꝫ ꝙ real̓r diſtinguūtur. ¶ Ad 3ᵐ dd̓m ꝙ ſicut attributa eēntialia nō ſūt plures res: ita nec ꝓprietates vni ꝑſone ꝯueniētes: ſed ſuntvna res q̄ eſt illa ꝑſona. Sꝫ tn̄ qꝛ rel̓o manet ī dīnis etiāẜm cōem rōnē gn̄is: manet ēt rel̓onis diſtīctio inquātū ērel̓o. Et iō pōt dici ꝙ ſunt pl̓es rel̓ones: ⁊ vna rel̓o de alianō p̄dicat̉. Nō ſic aūt eſt in eēntialibꝰ q̄ nō manēt ibi ẜmcōeꝫ rōnē gn̄is. vn̄ nō diſtīguunt̉ ẜm rōnē alicuius cōis:cuius rō in deo ſit: ſi tn̄ accipiat̉ cōe reale vt ſignificaturnoīe pͥme īpōnis. Si v̓o accipiat̉ cōe rōnis qd̓ ſignificat̉noīe ſcd̓e īpōnis: ſic cōe eſt oībus ꝙ ſint attributa: ⁊ iō qꝛdīdūt vnū cōe ratiōis ẜm hͦ nō p̨̄dicant̉ deīuicē. Nō enīdicimus ꝙ hͦ attributū ſit illud attributū: ſꝫ ꝙ eſt aliudattributū ab illo. Sꝫ qꝛ nō dīdūt vnū cōe reale. iō ratione diuīe ſimplicitatis ẜm qd̓cūqꝫ nomē pͥme impōnis d̓ſeinuicē p̄dicātur vt dicat̉ h̓ res eſt illa res: vel ēt ꝓprijsnoībꝰ vt ſapīa eſt bonitas. ¶ Ad 4ᵐ dd̓ꝫ: ꝙ v̓bū ⁊ filiusnō diſtinguūtur dr̄ia relatiōis: qꝛ vtrūqꝫ dicit relationeꝫeiuſdē ad idē. ⁊ ꝑꝑ hoc nō importātur noīe v̓bi ⁊ filij duerelatōes: ſꝫ vna. ſil̓r noīe doni ⁊ amoris: ſꝫ diſtīguunt̉ tm̄ẜm ꝙ hn̄t fundamētū ī re: ꝓut vnū fundat̉ in emanatione nature .ſ. filius ⁊ aliud in emanatōe intellectus .ſ. verbum que in deo nō niſi ratione differunt. ⁊ ideo verbum⁊ filius dr̄nt ſolū ratiōe ⁊ nō relatiōe: ſꝫ īgenitus ⁊ pr̄ nōreſpectu eiuſdeꝫ dn̄r. ⁊ iō ꝯſtat ꝙ nō ē vna relatio vel notio. ¶ Ad 5ᵐ dd̓m ꝙ ſicut ē ī eēntialibꝰ qd̓ idē ē ẜm rē diuina oꝑatio ⁊ deus ⁊ deitas: ſꝫ diſtinguūtur ẜm rōnē tm̄fundatā ī re: ita ēt ē in ꝑſonalibꝰ ꝙ idē eſt ẜm reꝫ oꝑatioꝑſonalis ⁊ ꝑſona ⁊ ꝓpͥetas ꝯſtituēs ꝑſonaꝫ: ſed differunttm̄ ẜꝫ rōnē ⁊ modū ſignificādi. Un̄ dieo ꝙ eadē rō ſignificat ꝑ hec tria pr̄ pr̄nitas generatio: ſed pr̄ ſignificat illāꝑ modū hypoſtaſis vel ꝑſone. pr̄nitas ꝑ moduꝫ ꝓprietatis. generatio ꝑ modū operationis.¶ Utrum operatio perſonalis precedat ẜm rationemII.(relationem perſone.D ſecundu ꝑſonalis p̄cedat ẜm ītelI ſic ꝓcedit̉: vr̄ ꝙ oꝑatiolectū relationē ꝑſone. gn̄atio .n. vt dcm̄ eſt fiIgnificat oꝑationē ꝑſonalē: ſꝫ magr̄ ī lr̄a dicitꝙ iō ē pr̄: qꝛ genuit. gͦ vr̄ ꝙ gn̄atio ẜm intellcm̄ p̄cedat relationē pr̄is. ¶ Pͣ. rel̓o pr̄nitatis ⁊ oꝑatio generatiōis ſecōſequūtur: aut gͦ pr̄nitas eſt pͥnᵐ hꝰ oꝑationis que eſt generatio: vt .ſ. qꝛ pr̄ eſt iō gn̄at: aut ꝯſequet̉ ipſam ꝑ modūeffectus relicti ab ipſa: vt .ſ. qꝛ gn̄at eſt pr̄: ſꝫ pr̄nitas non ēpͥnᵐ ipſius oꝑatōis: qꝛ vt dicit Anſ. eo ꝙ eſt deꝰ generat ⁊nō eo ꝙ ē pr̄. gͦ vr̄ ꝙ pr̄nitas ꝯſequat̉ generatiōeꝫ ẜm intellectū. ¶ Itē oīs rel̓o ẜm ītellectū ꝯſequit̉ illud ī quofundat̉ ſicut eqͣlitas cōſequit̉ quātitatem: ſꝫ ẜm ph̓m. 5.metaph̓. pr̄nitas ⁊ filiatio fundant̉ in oꝑatiōe. gͦ pr̄nitasſequit̉ oꝑationē generatiōis ẜm ītellectuꝫ. ¶ Pͣ. ſicut ſehꝫ gn̄atio actiua ad pr̄em: ita ſe hꝫ gn̄atio paſſiua vel natiuitas ad filiū: ſed filiatio nullo mō p̄cedit natiuitatemẜm ītellectū: ſed ſemꝑ cōſequit̉. gͦ nec pr̄nitas generationē actiuā. ſꝫ conſequit̉ ea. gͦ videt̉ ꝙ ēt paternitas ẜm ītellectū generationem actiuam ſequatur.C OIIra. gulariū: ſꝫ nō ē diſtīctū ꝗd ī dīnis niſi ꝑ reoꝑatio ẜm ph̓m ē īdīduoꝝ diſtīctoꝝ vl̓ ſinlatiōeꝫ. gͦ ītellectum operationis perſonalis p̄cedit intellectus relatiōis. ¶ Pͣ. pͥncipium operatiōis ꝓprie alicuius opꝫ ꝙ ſit forma propria eius: ſed generatio eſt ꝓpriaoꝑatio pr̄is: cū igit̉ nulla forma pr̄is potētie ſit ꝓpria niſipaternitas: videt̉ ꝙ paternitas ſit pͥnᵐ generatōis in pa

tre: ⁊ ita precedit ẜm intellectum.dd̓m: ꝙ ẜꝫ illos ꝗ dn̄t ꝙ rel̓ones nōReſpondeO diſtiguūt nec ꝯſtituūt ꝑſonas: ſꝫ tm̄manifeſtāt ꝯſtitutas ⁊ diſtīctas. rel̓o ꝯſequit̉ operationēperſonalē abſolutē ẜm ītellectū. Sed qꝛ nō īuenit̉ aliꝗddiſtinguēs ꝑſonas ⁊ ꝯſtituēs eas niſi rel̓o ẜm ratiōeꝫ ſueoppōnis. iō dico ꝙ rel̓o inquātū eſt cōſtituēs ꝑſonā p̄cedit ẜm ītellectū oꝑatiōeꝫ. Scd̓m hͦ gͦ dico ꝙ ipſa relatiopōt tripl̓r ꝯſiderari. Uel īquātū eſt rel̓o abſolute: ⁊ ex hͦnō hꝫ ꝙ p̄cedat oꝑatiōem: īmo magis ꝙ ſequat̉. Uel inquātū eſt rel̓o dīna q̄ eſt ꝯſtituens ꝑſonā: ⁊ eſt ipſa ꝑſonaſubſiſtēs: ⁊ ſic p̄cedit ẜm ītellcm̄ operatiōeꝫ. Uel īquātūeſt ipſa oꝑatio ꝑſonalis: ⁊ ſic ſunt ſil̓ ẜm ītellcm̄ ⁊ idē.igit̉ dd̓m ꝙ cum dicit magr̄ ꝙ qꝛ geAd primu) nuit eſt pr̄: accipit gn̄atiōeꝫ nō put ſignificat̉ ꝑ modū oꝑatiōis: ſꝫ ꝓut ſignificat̉ ꝑ modū ꝓpͥtatis ꝯſtituētis ꝑſonā. ⁊ ſic ẜm ītellcm̄ p̄cedit ꝑſonā ꝯſtitutam ⁊ diſtīctā. Sic .n. generatōeꝫ ꝓ pr̄nitate ponūt. ſicut ēt ſupra p̄cedēti di. Uel dd̓m ꝙ attēdit ad rel̓onē ſecundū ꝙ rel̓o eſt: ⁊ nō ẜm ꝙ eſt rel̓o diuīa ꝯſtituēs perſonā ⁊ diſtīguēs. Uel pōt meliꝰ dici ꝙ in hoc ꝙ dicit ꝙ eſtpr̄ qꝛ genuit: nō īportat̉ aliꝗs ordo ꝑ modū cāe: ſꝫ potiusidētitas rel̓onis. vn̄ etiā ip̄e dicit ꝙ iō eſt filiꝰ: qꝛ genitus⁊ qꝛ filiꝰ ideo genitus ex v̓bis Augu. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m: ꝙ vtſupra dcm̄ eſt pͥnᵐ generatiōis in dīnis nō pōt eſſe tm̄ natura: nec iteꝝ tm̄ ꝓpͥetas: ſꝫ naͣ dīna ꝓut eſt in pr̄e vel ꝓprietas q̄ eſt pr̄nitas. Un̄ Anſ. nō dicit totuꝫ qd̓ exigit adpnᵐ generatōis. Ut .n. totū cōplectamur opꝫ dici ꝙ nontm̄: qꝛ deus eſt gn̄at: vel qꝛ pr̄: ſꝫ qꝛ deus pr̄. ¶ Ad 3ᵐ dicendū ꝙ rō illa ꝓcedit de relatiōe ẜm ratiōeꝫ relationisabſolutē: ſꝫ h̓ rel̓o q̄ eſt pr̄nitas hꝫ aliꝗd vltra: qꝛ cū ſit diuina ꝯſtituit ꝑſonā: ⁊ ē ipſa ꝑſona ꝯſtituta ratōe cuiꝰ precedit ẜm ītellcm̄ oꝑatōeꝫ. ¶ Ad 4ᵐ dd̓m: ꝙ nō eſt ſil̓isrō ī pr̄e ⁊ filio: qꝛ forma ꝓpͥa gn̄ati nullo mō eſt pͥnᵐ generatiōis actiue vel paſſiue: ſꝫ ꝯn̄s ⁊. q. terminꝰ. ⁊ iō filiationullo mō p̄cedit ītellectū natiuitatis: ſed forma generātis ꝓpria eſt pͥnᵐ generatiōis actiue. ⁊ iō opꝫ ꝙ precedat̉intellectum generationis.¶ Queſtio. II.INAE querunt̉. Primo vtrū v̓bū ꝓpͥeq̄rit̉ de verbo. Et circa hoc triaſit in diuinis. Scd̓o vtrū dicat̉ eſſential̓r velperſonaliter tm̄. Tertio vtrū in verbo īporetur reſpectus ad creaturam.I.¶ Utꝝ v̓bū dicat̉ ꝓpͥe in diuinis.D primuꝫ ᵏc pcedit̉. vr̄ ꝙ vbuꝫ nōꝓpe ī dīnis dicat̉. Omne.n. nomē qd̓ ſign̄at corꝑalē oꝑōnē nō pōt d̓oꝯuenire metaphᵉᵉ: ſꝫ v̓bū ē ho. dr̄ .n. a v̓beratiōe aeris: vt dicit pͥſcianꝰ. gͦ v̓bū ꝓpͥe de deonō dr̄. ¶ Pͣ. īter oīa q̄ apud nos ſunt verbū videt̉ magiseſſe trāſiēs vel de magis trāſeuntibus: nec eſt quid ſubſtēs: ſed ꝗcꝗd dr̄ in diuinis ꝑmanēs ⁊ ſubſiſtens. gͦ videt̉ꝙ verbuꝫ de deo nō ꝓprie dicat̉. ¶ Si dicas: ꝙ de deodr̄ nō verbum vocis: ſed verbū cordis. ¶ Cōtra hͦ v̓buꝫdiffiniēs Anſ. dicit ꝙ dr̄e ſūmo ſpūi nihil ē aliud qͣꝫ cogitādo ītueri: ſed cogitare deo nō ꝯuenit: qꝛ cogitatio dicitquēdā diſcurſuꝫ rōnis inꝗrētis ⁊ ꝓcedētis ex vno ī alid̓.gͦ vr̄ ꝙ nec v̓bū aūt dicere deo ꝯueniat. ¶ Pͣ. v̓bum cordis vr̄ eē q̄dā ꝯceptio ītellectꝰ: ſꝫ nihil cōcipit̉ ab ītellcuniſi ſpēs rei ītelligibilis quā apud ſe format: cū igit̉ deusnō cognoſcat ꝑ ſpem aliqͣꝫ: ſꝫ ſe ꝑ eſſentiā ſuā videat. ⁊ ſiccognoſcat oīa: vr̄ ꝙ nō ſit ibi ꝓpe v̓bū ītellectus.Ioan. i. In principio erat verbū ⁊cͣ. ¶ PͣCONTA. nihil aliud eſt verbum: vt infra Auguſdicit: qͣꝫ genita ſapīa: ſꝫ genita ſapīa ē ī deo. gͦ vr̄ ꝙ ⁊ v̓bū.