Druckschrift 
Scriptum super primo libro sententiarum : Mit Textanfängen
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Diſtin. XXVI.Ta ēt de ſpū ſcō dd̓m ē ꝗ ꝓprie dr̄donū dei: cū tn̄ ⁊ alia pl̓a ſint dōa d̓iSꝫ ſpūs ſcūs ita ꝓprietate īmutabiAli ⁊ eterna donū ē: ſic̄ filiꝰ ꝓprietateē filiꝰ. Eo .n. dr̄ donū quo ſpūs ſcūs: ⁊ vtroqꝫvtiqꝫ noīe relatiue dr̄. Eadēqꝫ rel̓one dr̄ ſpūsſcūs: ⁊ donum: lꝫ ip̄a rel̓o nō apꝑeat ī hͦ nomīeſpūs ſcūs: ſic̄ ī hͦ noīe donū. Un̄ Aug. ī. v. li. d̓tri. ait. Spūs ſcūs ꝗ nō ē trinitas: ſꝫ ī trinitateītelligit̉: ī eo ꝙ ꝓprie dr̄ ſpūs ſcūs relatiue dr̄:cū ⁊ ad pr̄eꝫ ⁊ ad filiū referat̉: qꝛ ſpūs ſcūs ⁊ patris ⁊ filij ſpūs ē. Sꝫ ip̄a rel̓o nō apꝑet ī hͦ nomīe. Apꝑet aūt cū dr̄ donū dei. Donū ē .n. patris ⁊ filij: qꝛ ⁊ a pr̄e procedit ⁊ a filio. gͦ ſpūsſcūs īeffabil̓ q̄dā pr̄is filijqꝫ ꝯmunio ē. Et fortaſſe ſic appellat̉ vt iā diximꝰ: nec iterar̄ piget:qꝛ pr̄i ⁊ filio pōt eadē appellatio ꝯuenire. Nāhͦ ipſe ꝓprie dr̄: qd̓ illi cōiter. Quia ēt pr̄ ſpūs:⁊ filiꝰ ſpūs: ⁊ pr̄ ſcūs: ⁊ filiꝰ ſcūs. Vt gͦ ex noīeqd̓ vtriqꝫ ꝯuenit vtriuſqꝫ cōmunio ſignificet̉:vocat̉ donū amborū ſpūs ſcūs. Ecce hēs qͣreſpūs ſcūs ꝓprie dicat̉ donū. Et ꝙ rel̓iue dr̄: ſiue donū: ſiue ſpūs ſcūs. Et ꝙ nomē ſibi ꝓpriūtenet: qd̓ cōiter pr̄i ⁊ filio cōuenit: ſed diuiſiꝫ.Et eſt ſciendū: qꝛ cū pater vel filius dr̄ ſpiritꝰſiue ſcūs: neutrū relatiue dr̄: ſꝫ ẜm ſub̓am. An pater vel filius vel trinitas ipſa: poſſit dici ſpiritus ſanctus.UIc q̄ri p̄t vtꝝ pr̄ vl̓ filiꝰ: vl̓ ēt ipſa trinitas poſſit dici ſpūs ſcūs: ſic̄ diſiunIſctim dr̄ ⁊ ſpūs ⁊ ſcūs. De hͦ Aug. inv. li. d̓ tri. ſic ait. Trinitas nullo mōpōt dici filiꝰ: ſpūs ꝟo ſcūs pōt ꝗdē vl̓r dici ẜmid qd̓ ſcriptū ē: qm̄ d̓s ſpūs ē. Itaqꝫ pr̄ ⁊ filiꝰ ⁊ſpūs ſcūs: qm̄ vnꝰ d̓s ē: ⁊ vtiqꝫ deꝰ ſcūs ē: pōtappellari trinitas ⁊ ſpūs ſcūs: ſꝫ tn̄ tūc ſpi. ſcūsrelatiue nō dicet̉: ſꝫ ẜꝫ eēntiā. qꝛ ꝓprie ſpi. ſcūsꝗ nō eſt trinitas ſed in trinitate: dr̄ relatiue. Quidam putāt ſpūm ſcm̄ nō dici relatiue adpatrem ⁊ filium: qꝛ nō viciſſim reſpōdent ſibivocabula ſed falſo.Uidā tn̄ putāt ſpm̄ ſcm̄ vl̓ donū nōdici relatīe ad pr̄eꝫ vl̓ ad filiū. Si .n.HIinꝗunt hec relatīe ad ſe dn̄r: ſuis īuicē ſibi rn̄dēt vocabul̓. vt ſic̄ dr̄ pr̄ filij pr̄: ⁊ filiꝰpr̄is filiꝰ: ita dicat̉ pr̄ ſpūs ſcī vl̓ doni pr̄: ⁊ ſpi.ſcūs vl̓ donū pr̄is ſpūs vl̓ donū. Sꝫ nō ita ē inoībꝰ relatiuis. Nō .n. oīa q̄ relatiue dn̄r: ſuis aſe īuicē rn̄dēt vocabul̓. Vn̄ Aug. hoꝝ elidensopīonē ī. v. li. de tri. Nō te moueat inꝗt qm̄ diximꝰ ſpm̄ ſcm̄ nō ip̄aꝫ trinitatē: ſꝫ eū ꝗ ē ī trinitate relatiue dici: licꝫ nō ei rn̄deat viciſſiꝫ voca

Queſtio.bulū eiꝰ ad quē refert̉. Dicimꝰ .n. ſpm̄ ſcm̄ patris ſꝫ nō viciſſiꝫ dicimꝰ pr̄eꝫ ſpūs ſcī: ne filiuseiꝰ ītelligat̉ ſpūs ſcūs. Itē dicimꝰ ſpm̄ ſcm̄ filijſꝫ n̄ dicimꝰ filiū ſpūs ſci: ne pr̄ eiꝰ ītelligat̉ ſpūsſcūs. In ml̓tis .n. relatiuis hͦ ꝯtīgit: vt nō īueniat̉ vocabulū quo ſibi viciſſiꝫ rn̄deāt. Cuꝫ gͦdicimꝰ donū pr̄is ⁊ filij: nō ꝗdē poſſumꝰ dicere pr̄eꝫ doni aut filiū doni. Sꝫ vt hec viciſſimrn̄deāt: dicimꝰ donū donatoris ⁊ donatoremdoni: qꝛ hic potuit īueniri vſitatū vocabuluꝫ:illic nō potuit. Donū gͦ donatoris: ⁊ donat ordoni cū dicimꝰ: relatīe vtrūqꝫ adīuicē dicimꝰdonator tn̄ nō fuit deꝰ niſi ex tꝑe: cū ſpūs ſcūsſit donum etiam ab eterno. Diuiſio textus.MOſtqua poonis hͦ determiat de ppetatdeterminauit magr̄ de eēntia ⁊bus ꝗbꝰ ꝑſone diſtīguunt̉. Diuidit̉ aūt in ꝑtesduas. In pͥª d̓terīat d̓ ꝓpͥetatibꝰ ꝓprijs ꝑſōaꝝIn 2ª d̓ appropͥatꝭ ꝑſōis. zi. di. ibiP. ꝯſiderari oꝫ) Prīa īdū. In pͥª d̓terīat. d̓ ꝓpͥetatibꝰ ꝑſōalibꝰ. In 2ª d̓ ꝓpͥetatibꝰꝑſōaꝝ q̄ n̄ ſt̄ ꝑſōales. 28. di. Prīa ī du. In pͥª d̓terīat. d̓ ꝓpͥetatibꝰ ꝑſōalibꝰ. In 2ª ꝯparat noīa ſignificātia ꝑſōas. 27.di. ibi (Hic q̄ri p̄t) Prīa ī du. In pͥª dterīat d̓ hypoſtaſi q̄ſubſtat ꝓpͥetatibꝰ: ſic̄ diſtīctū diſtīⁿ. In 2ª d̓teriat. d̓ ꝓpͥetatibꝰ ꝗbꝰ hypoſtaſes diſtīguūt̉. ibi (Iā d̓ ꝓpͥetatibꝰ.) Eth̓ dīdit̉ ī duas. In pͥª aſſignat ꝑſōales ꝓpͥetates ꝑſonaꝝ.In 2ª remouet qͣſdā dubitatōes. ibi (Hic q̄rit̉ quo.) Circa pͥᵐ duo fac̄. pͦ aſſignat ꝑſōaliū ꝓpͥetatū nūeꝝ. 2º. aſſignat p̄dicādi moᵐ qͣꝫᵐ ad tria .ſ. ꝙ n̄ p̄dicāt̉ ſub̓al̓r ſꝫ relatīe. Et ꝙ n̄ p̄dicāt̉ accn̄tal̓r: ⁊ ꝙ n̄ p̄dicāt̉ tꝑal̓r ſꝫ ab eternō: ⁊ ꝯfirmat ꝑ aucͣtates ſcōꝝ. ibi (Quo circa ſciēdū ⁊c̄.)(Hic q̄rit̉ qūo) Hic remouet pͦ dubitatiōes. Et pͦ qͣꝫᵐ adꝓpͥetatē filij. 2º. qͣꝫᵐ ad ꝓpͥetatē ſpi. ſcī. ibi. (Ita ēt de ſpū)Et h̓ dīdit̉ ī duas. In pͥª remouet dubitatōeꝫ. In 2ª excludit errorē. ibi (Quidā tn̄ pu.) Circa pͥᵐ duo fac̄. pͦ rēouetdubitatōeꝫ d̓ ꝓpͥetate ſpi. ſcī ẜꝫ ꝙ ſignificat̉ nomīe doni.2º ꝓut ſignificat̉ noīe ſpi. ſcī. ibi. Hic q̄ri p̄t ⁊c̄. Qō. I.duo. pͦ de hypoſtaſi.Ic querunt̉ 2d ꝓpetatibꝰ. CuSca pͥᵐ q̄runt̉ duo. pͦ vtꝝ hypoſtaſis ſit in diuinis ⁊ ꝗd ibi ſignificet. 2º. vtrū abſtractisIꝑ intellectū ꝓprietatibꝰ perſonalibus remaneant hypoſtaſes diſtincte. Utꝝ hypoſtaſis ꝓpͥe dicat̉ ī dīnis. I.O primu) ſis n̄ ſit ī dinis ꝓpedicēſic ꝓcedit̉. vr̄ ꝙ hypoſtada. Prīo ꝑ hͦ qd̓ Iero. dic̄ ī lr̄a. ꝙ hͦ nomē nōIē bone ſuſpitiōis. ⁊ ꝙ venenuꝫ ſub melle latet. Pͣ. ſic̄ dic̄ boe. hypoſtaſis noīat ſub̓aꝫ ſubiectā accn̄tibꝰ: ſꝫ d̓s n̄ ſubſtat alicui accn̄ti vt. sͣ. dixit Aug. gͦ n̄ ꝓprie p̄t dici hypoſtaſis. Itē hypoſtaſis noīat reꝫ naͣe q̄alicui naͣe ſupponit̉: ſꝫ ī oī re naͣe vr̄ ꝙ naͣ ſit maioris ſimplicitatis qͣꝫ ipſa res naͣe. ⁊ ꝙ res naͣe addit aliquid ſupranaͣm. alias ſic̄ ē vna naͣ: ita eēt vna res naͣe. ſꝫ vbicūqꝫ eſtadditio ibi ē ꝯpō. gͦ vr̄ ꝙ oīs hypoſtaſis ſit ꝯpoſita: ſed indeo nō ē aliqͣ ꝯpō. gͦ nec hypoſtaſis. Pͣ. oīs hypoſtaſiseſt ſubſiſtētia ⁊ eēntia: qꝛ oē qd̓ ſubſtat ſubſiſtit ⁊ ē. ſi igr̄ī d̓o ē hypoſtaſis: illa hypoſtaſis erit ſubſiſtētia ⁊ eēntia:qd̓ nō vr̄: qꝛ dicimꝰ tres hypoſtaſes: nō aūt tres eſſentiasvel ſubſiſtentias ẜm Boe. gͦ videt̉ ꝙ hypoſtaſis in dīnis