Druckschrift 
Scriptum super primo libro sententiarum : Mit Textanfängen
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Quotio. I.Diſtin. XXVI.

p. I.115ſpoſito ꝓut eſt adiectiuū vel ꝑticipium: ſed nomē rei īponit̉ a ꝗditate vel forma q̄ pōt eē ⁊ abſoluta ⁊ relata. ⁊ iōpōt pl̓al̓r p̄dicari qͣꝫuis ẜm nomē ad aliud nō referat̉: qꝛad rōnē rei accidit abſolutū vel relatū: ſicut aīali acciditꝙ ſit ratiōale ⁊ irrationale. Ad 2ᵐ dd̓m: ꝙ quāuis ſitvnū eē ſicut ⁊ deitas: tn̄ ens eſt adiectiuū: ⁊ deꝰ eſt ſubſtātiuū. vn̄ nō ē eadē rō. Si aūt ꝑ ꝗditatē ītelligit̉ nō ſolumnaͣ abſoluta: ſꝫ rō vel ītētio cuiuſcūqꝫ vel ſub̓e vl̓ accidētis vel rel̓onis. ſic in dīnis qͣꝫuis ſit vna ꝗditas abſoluta:tn̄ ſunt pl̓es rōnes rel̓onū realiū ⁊ ita pl̓es ꝗditates quodāmo: quāuis hͦ nō poſſit ꝓpͥe ꝯcedi: qꝛ ꝗditas ⁊ eēntia ⁊diffō eſt ſimpl̓r tm̄ ſub̓arū: vt ꝓbat ph̓s. 7. metaph̓. ⁊ īdeeſt ꝙ nomē rei p̄dicari pōt pl̓al̓r ⁊ ſingl̓r. Ad 3ᵐ dd̓m:ꝙ rel̓o qͣꝫuis nō ponat ex illo reſpectu aliꝗd abſolutuꝫ.tn̄ ponit relatiōis rōnē realiter ī deo exn̄tē. ⁊ iō ex hͦ pōtdici res ⁊ ex pl̓ibꝰ relatiōibꝰ oppoſitis plures res. Addcm̄ Dama reſpōſum eſt ſupra diſ. 2. 4º articulo vbi glo.ſatur ratiōe .i. rel̓one. ⁊ dr̄ relatio ratio per comparatōeꝫad eſſentiam. Expoſitio textus.vr̄ ꝙ noīe ꝑſone ⁊cͣ.) IſtaUibuſda opīo erronea eſt: qꝛ ſi eēntia ⁊ ꝑſona oīno idē ſignificāt: ⁊ qͣꝫtū ad modū ſignificādi ⁊ qͣꝫtū ad rē ſignificatā: opꝫ ſiIcut dicimꝰ tres ꝑſonas ita dre tres eēntias:aut ſi hͦ eſt falſuꝫ ⁊ illud. Sicut .n. exponunttres ꝑſone .i. tres id hn̄tes cōe qd̓ eſt ꝑſona: ita pn̄t exponere tres eēntie .i. tres id hn̄tes cōe qd̓ eſt eſſentia. Necpōt dici ꝙ hͦ dcm̄ eſt ꝓpter īſtātiā hereticoꝝ: qꝛ ad id qd̓falſuꝫ ē ꝯcedēdū nll̓a nec̄itas cogere dꝫ. Et preterea ceſſante nec̄itate debuit ille modus loquēdi ceſſaſſe. (Quidam tn̄ neceſſitate ⁊cͣ.) vr̄ hͦ nihil eſſe ꝙ dicit: qꝛ cuꝫ plurale nō ſit niſi ſingulare geminatū: nō pōt aliud eē ſignificatū in ſingl̓ari qͣꝫ in pl̓ali. Sed dd̓m ꝙ in ratiōe nominis tā in ſingulari qͣꝫ in pl̓ali hypoſtaſiꝫ ſignificat: ſedꝓpter idētitatē ẜm rē hypoſtaſis ⁊ eēntie in dīnis ꝑſonapōt poni ꝓ eēntia ī ſingulari: nō aūt in pl̓ali: qꝛ repugnatvnitati eēntie. vn̄ iſta diſtinctio quaꝫ magr̄ ponit magisattēdit̉ ẜm vſuꝫ noīs qͣꝫ ẜm diuerſam ſignificatōeꝫ eius.(Tres ꝑſonas eē vnā eēntiā ⁊cͣ.) Huiꝰ rō eſt: qꝛ eſſentia⁊ perſona pn̄t ꝯſiderari ẜm ꝙ ſunt idē re in dīnis: ⁊ ſic dicimus tres ꝑſonas vnā eēntiā: ⁊ ẜm ꝙ rōne differūt: ⁊ ſicdicimus eas eſſe eiuſdē eēntie: nō tn̄ ex eadē eēntia: qꝛ h̓p̄poſitio ex. denotat habitudinē cāe efficientis vel materialis: ſed in genitiuo pōt ītelligi habitudo cuiuſlibꝫ cauſe: ⁊ qꝛ eſſentia ſe hꝫ ad ꝑſonā per modū cāe formalis. iōdicūtur ꝑſone vnius eſſentie ⁊ nō ex eēntia vna. (Ut hͦꝑſone nomīe ⁊c̄.) hoc nō dr̄ quantū ad ꝓprietatē ſignificatiōis: ſed quātū ad idētitatē rei: qꝛ in deo idē eſt ꝓprietas diſtīguēs ⁊ ꝑſona diſtīcta ẜꝫ rē. ⁊ ideo nomē ꝑſone ꝓꝓprietate poni pōt: ⁊ cōiter variat̉ acceptio huius noīsꝑſona in illis locutiōibus: qꝛ cū dicimus alia ē ꝑſona velpl̓es ꝑſone ſignificat̉ ꝑſona vt numerata ⁊ diſtincta. ⁊ iōꝯueniēter accipit̉ ꝓ hypoſtaſi. Sꝫ cū dr̄ alius ē ī ꝑſonavel perſonal̓r ⁊cͣ.) ſignificat̉ rō diſtīctiōis: ⁊ hoc cōueniētius aptat̉ ad ꝓprietatē. (Nō eſt ꝓrſus aliꝗs in trinitate gradus ⁊c̄. Cōtra. Aug. 9. ꝯfeſ. Pr̄ ⁊ filius nō differūtin ſub̓a: ſꝫ tm̄ in gradu. Pͣ. ſub denotat gradū: ſed in filio dr̄ eſſe ſubauctoritas. gͦ ⁊cͣ. Et dd̓m ꝙ cū gradus īportat ordinē dignitatis ẜm ſub ⁊ ſupra: in dīnis ꝓprie gradus nō pōt cōcedi. vn̄ dr̄ ī glo. Exo. 20. ſuꝑ illud. Nō aſcēdes ad altare meū ꝑ gradus. per gradus ad altare aſcendit qui filiū minore patrem maiorē facit. Augu. aūt large gradū ꝓ ordine accipit. ſicut cauſaꝫ ꝓ pͥncipio. ſubauctoritas aūt nō inuenit̉ a ſanctis in filio poſita. vnde nōvidetur proprie eſſe dictum.

De ꝓprietatibus ꝑſonarum: ſꝫ prius de hocnomine hypoſtaſis. Diſ. XXVI.Unc d̓ ꝓprietatibꝰ ꝑſonaꝝ: qͣs frequēter in hͦ tractatu cōmemorauimus: aliꝗd loꝗ nos oꝫ. Sꝫ primūaudiamus ꝗd de hͦ noīe hypoſtaſis Hiero. dic̄. Ait .n. ſub hͦ nomīevenenū latere: ſꝫ hͦ dicit ẜm ꝙ heretici eo vtebant̉ vt ſimplices ſeducerēt .ſ. ꝓ ꝑſona ⁊ ꝓ eēntia: vt ſiue diceret̉ vna tantuꝫ hypoſtaſis: ſiuetres: minꝰ ꝑitos ad īcōueniēs deducerēt: cū nōerat hͦ nomē ita apud catholicos vulgatū: necita eiꝰ ſign̄atio d̓termīata: vt mō. Et iō hiero.dic̄ hͦ noīe nō vtēdū fore ſine diſtīctōe vel expōne. tūc .ſ. qn̄ cū he reticis ꝯtēdebat̉: ita ſcribēs d̓fide catholica ad damaſuꝫ papā. Ab arriāoꝝp̄ſule hypoſtaſiō nouellū nomē a me hoīe romāo exigit̉. Interrogamꝰ ꝗd tres hypoſtaſesarbitrent̉ ītelligi? Tres ꝑſōas ſubſiſtētes aiūt.Rn̄demꝰ nos ita crede̓: nō ſufficit eis ſenſus.Ip̄ꝫ nomē efflagitāt: qꝛ neſcio ꝗd venēi ī ſyllabis latet. Clamamꝰ. Si ꝗs tres hypoſtaſes .i.tres ſubſiſtētes ꝑſonas n̄ ꝯfitet̉ anathema ſit.Si ꝗs āt hypoſtaſiꝫ vſiā ītelligēs: n̄ tribꝰ ꝑſonis vnā hypoſtaſiꝫ īdicit: alienꝰ a xp̄o eſt: ꝗ ſ.tres hypoſtaſes dicēs ſub nomīe pietatis tresnaͣs conat̉ aſſerere. Sufficiat nob̓ dicere vnāſub̓aꝫ ⁊ tres ꝑſōas ꝑfectas eqͣles. taceamꝰ treshypoſtaſes ſi placet. Nomē hͦ n̄ bōe ſuſpitōisē: cū ī eodē ꝟbo ſēſus diſſētiūt. Aut ſi rectū putatis: tres hypoſtaſes cū īterp̄tatōibꝰ ſuis d̓bere nos dice̓ n̄ negamꝰ: ſꝫ mihi credite: venenūſub melle latet. Trāſfigurat .n. ſe āgl̓s ſathaneī āgelū lucis. His ꝟbis n̄ negat vtēdū eē noīehypoſtaẜ: ſꝫ hereticos eo praue vſos on̄dit: ꝯͣquos cautela opꝰ erat ī diſtīctōe ſign̄onis. alioꝗn ſibi ꝯͣdr̄et ꝗ ſupple tres hypoſtaſes ꝯfitet̉. De ꝓprietatibꝰ perſonarū ⁊ de nominibusearum relatiuis.Aꝫ d̓ ꝓprietatibꝰ ꝑſonaꝝ videamꝰ:q̄ ēt notōes ſiue rel̓ones in ſcripturaplerūqꝫ dn̄r in illa ſcā trinitate: q̄ iō anob̓ repetit̉: vt cordi nr̄o tenaciꝰ īfigat̉. Ait Aug. ī lib. d̓ fide ad Petꝝ: aliud ē genuiſſe qͣꝫ natū eē: aliudqꝫ ē ꝓcedere qͣꝫ genuiſſevel natū eē. Un̄ manifeſtuꝫ ē ꝙ aliꝰ ē pr̄: aliꝰ filiꝰ: aliꝰ ſpūs ſcūs. Et ē ꝓpriū ſoliꝰ pr̄is: nō qꝛ n̄eſt natus ip̄e: ſꝫ qꝛ vnū filiū genuerit: ꝓpriūqꝫſolius filij: nō quia ip̄e nō genuit: ſed qꝛ de patris eſſentia natus eſt. Propriū ꝟo ſpūs ſancti: nō qꝛ nec natus eſt ip̄e nec genuit: ſed quiaſolus de patre filioqꝫ procedit. Ecce breuiter