vniſtin. XXV.
84
Diſtin.cū querit̉: ꝗd tres vel ꝗd tria per ꝗd de eēntiaq̄rit̉. Nō .n. īuenit̉ ꝗd illi tres ſint niſi eſſentia.Si gͦ qōni recte rn̄demus: oꝑꝫ vt rn̄dēdo eēntiā ſignificemus: alioꝗn nō on̄dimus ꝗd tresſint. Si ꝟo rn̄dētes eēntiā ſignificamus: ip̄aꝫeēntiā ꝑſone noīe ītelligimꝰ: cū dr̄ tres ꝑſone.¶ Opīo quorūdā ꝗ putāt eēntiā ſignificari nomine ꝑſone: cū dicimus tres ꝑſonas.Uibuſdā vr̄ ꝙ noīe ꝑſone ſignificet̉eēntia: cū dr̄ tres ꝑſone. Proptereaqꝛ Aug. dicit iō dici tres ꝑſonas: qꝛcōe ē eis id qd̓ ē ꝑſona: vt ſit talis intelligētia. Pr̄ ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūs ſcūs ſūttres ꝑſone .i. ſunt tres id hn̄tes cōe qd̓ ē ꝑſona.i. tres ſunt quoꝝ ꝗſqꝫ eſt ꝑſona .i. eēntia. Sꝫqūo iuxta hac ītelligētiā dicet̉: alia ē ꝑſona patris: alia filij. Et hͦ ēt ita volūt ītelligere .ſ. aliꝰeſt pr̄: ⁊ aliꝰ ē filiꝰ: id tn̄ cōe hn̄tes qd̓ ē ꝑſona.Et hͦ cōfirmāt aucͣte Aug. ꝗ ī. vij. li. de tri. ait.Tres ꝑſonas eiuſdē eēntie: vel tres perſonasvnā eēntiā dicimus. Tres aūt ꝑſonas ex eadēeēntia nō dicimus: qͣſi aliud ibi ſit qd̓ eēntia ē:aliud qd̓ ꝑſona ē. Hac aucͣte ⁊ p̄miſſis conant̉aſſerere in p̄dictis locutōibꝰ nomē ꝑſone eēntiam ſignificare. Sꝫ ꝗd rn̄debūt ad id qd̓ ipſeAug. ī li. de fide ad Petrū dicit .ſ. ꝙ aliꝰ ē pr̄ īꝑfona ſiue ꝑſonal̓r: aliꝰ ꝑſonal̓r filius: aliꝰ ꝑſonaliter ſpūs ſcūs. Qūo .n. aliꝰ ꝑſonal̓r pr̄: aliꝰꝑſonal̓r filiꝰ: aliꝰ ꝑſonal̓r ſpūs ſcūs. ſi in eē ꝑſonā oīno ꝯueniūt .i. ſi ꝑſona eēntie tm̄ ītelligentiā facit. Iō nobis vr̄ aliter hoc poſſe dici congruētiꝰ iuxta catholicoꝝ doctoꝝ auctoritates.¶ Ꝙ hoc nomē ꝑſona tripl̓r ī trinitate accipit̉:⁊ hec eſt vtilis ⁊ catholica doctrina de perſona ⁊ perſonis.Ciēdū ē igit̉ ꝙ hoc nomē ꝑſona multiplicē ītelligētiā facit: nō vnā tm̄. EtAvt Hyl̓. ait ī li. iiij. de tri. Intelligentia dictoꝝ ex cāis ē aſſumēda dicēdi: qꝛ nō ſermoni res: ſꝫ rei ẜmo ſubiectꝰ ē. Diſcernētes gͦdicēdi cās huiꝰ noīs .ſ. ꝑſona: ſignificatōeꝫ diſtinguimus dicētes: ꝙ hoc nomē .ſ. ꝑſona proprie ẜm ſub̓am dr̄: ⁊ eēntiā ſignificat. ſic̄ ſupraon̄dit Aug. cū dr̄. Deꝰ ē perſona. pr̄ eſt ꝑſona.Quadā tn̄ nec̄itate vt ſupra dixit Aug. trāſlatū ē hoc nomē: vt pl̓al̓r diceret tres ꝑſone cuꝫquereret̉. ꝗd tres vel ꝗd tria. vbi nō ſignificateēntiā .i. nām dīnā q̄ cōis ē tribꝰ ꝑſonis: ſꝫ ſubſiſtētias vel hypoſtaſes ẜm grecos. Greci ꝗppe: vt ſupra dixit Augu. al̓r accipiūt ſub̓am .i.hypoſtaſiꝫ: aliter nos. Nos .n. ſub̓aꝫ dicimuseēntiā ſiue naͣm. Perſonas aūt dicimus ſic̄ il-
eli dicūt ſub̓as .i. hypoſtaſes. Si gͦ nos ita accipimus ꝑſonas: vt illi accipiūt ſub̓as vel hypoſtaſes. At illi al̓r accipiunt hypoſtaſes qͣꝫ nosſub̓am: al̓r gͦ nos accipimus ꝑſonas qͣꝫ ſub̓aꝫ.Cuꝫ gͦ dicimus tres ꝑſonas: nō ibi ꝑſone noīeeēntia ſignificamꝰ. Quid gͦ dicimus? Dicimꝰqꝛ tres perſone ſunt .i. tres ſubſiſtentie .ſ. tresentes: ꝓ quo greci dicūt tres hypoſtaſes.¶ On̄dit ꝟba Auguſtini ꝯuenire huic ſnīe.T hic ſenſus adiuuat̉ ex verbis auguſtini p̄miſſis ſi īteriꝰ ītelligat̉. Qꝛ enīpr̄ ē ꝑſona .i. eēntia: ⁊ filiꝰ ē perſona:⁊ ſpūs ſcūs ē ꝑſona. Iō dn̄r tres perſone .i. tres ſubſiſtētie tres ētes. Nō .n. p̄n̄t dici tres ſubſiſtentie vel entes: niſi ſingulus eoꝝeēt perſona .i. eēntia. Qꝛ gͦ eis cōe ē id qd̓ ē perſona .i. eēntia. iō recte dn̄r tres perſone .i. ſubſiſtētie vel ſubſiſtētes: vt ſic̄ eēntia: q̄ eis ē cōis:vere ac ꝓprie ē: ita illi tres vere ac ꝓprie ſubſiſtētie vel entes ītelligant̉. Iōqꝫ Augu. cās dictoꝝ diſcernēs: dicit tres ꝑſonas eē vnā eſſentiā vel eiuſdē eēntie: nō ex eadē eēntia: ne aliudītelligat̉ ibi eē perſona: aliud eēntia. Tres .n.perſone .i. ſubſiſtētie vna ſunt eēntia ⁊ vniuseēntie. Nō āt ſunt vna ꝑſona vel vniꝰ ꝑſone: licet perſona ẜm ſub̓am dicat̉ aliqn̄. Nā ſi hocdiceretur: cōfuſio fieret in perſonis.¶ Obiectōi illoꝝ h̓ rn̄det qͣ nitunt̉ ꝓbare perſonas ẜm eſſentiā accipi: qꝛ rn̄demus q̄rentibus¶D hoc aūt qd̓ illi dicūt cū querit̉ ꝗdꝗd tres vel ꝗd tria.Atres vel ꝗd tria: de eēntia q̄rit̉: qꝛ nōVVīuenit̉ ꝗd illi tres ſint niſi eēntia. perhoc volētes nos īducere: vt noīe perſone eēntiā ītelligamus: cuꝫ rn̄demꝰ tres perſonas: itadicimꝰ. Indubitabil̓r verū ē: qꝛ nō īuenit̉ vnūaliꝗd qd̓ illi tres ſint niſi eēntia. Unū .n. ſūt illitres .i. eēntia dīna. Un̄ ꝟitas ait. Ego ⁊ patervnū ſumꝰ. Verū tn̄ cū q̄rit̉ ꝗd tres vel ꝗd tria:nō de eēntia q̄rit̉: nec ibi ꝗd ad eſſentiā refert̉.Sꝫ cū fides catholica tres eē ꝓfiteret̉: ſic̄ Ioānes ī epl̓a canonica ait. Tres ſūt ꝗ teſtimoniūperhibēt ī celo: q̄rebat̉ ꝗd illi tres eſſent .i. aneēt tres res: ⁊ q̄ tres res: ⁊ quo noīe ille tresres ſignificarent. ⁊ iō loq̄ndi nec̄itate īuētū ē hͦnomē ꝑſona ad rn̄dēdū ⁊ dcm̄ ē tres perſone.¶ Quid tres res: ⁊ ꝗd vna res hic dr̄.On auteꝫ te moueat ꝙ diximus tresres. Nō .n. hͦ dicētes diuerſaꝝ reꝝ numeꝝ ponimꝰ ī trinitate: ſꝫ ita tres resIdicimꝰ vt eaſdē eē vnā quādā ſummā rē ꝯfiteamur. Vn̄ Aug. ī. i. li. d̓ doc. xp̄ia-
L 2