Diſtin. XXV.
na ſic ait. Res ꝗbꝰ fruēdū eſt nos btōs faciūt.Res gͦ ꝗbꝰ fruēdū ē: ſunt pr̄ ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūs ſcūs.Eadēqꝫ trinitas vna q̄dā ſumma res ē: cōiſqꝫfruētibꝰ ea: ſi tn̄ res ⁊ nō reꝝ oīuꝫ cā ſit. Nō .n.facile pōt īueniri nomē qd̓ tāte excellētie ꝯueniat: niſi ꝙ meliꝰ dr̄ trinitas h̓ vnꝰ deꝰ. Sic̄ gͦtres res dn̄r: ⁊ he ſūt vna res: ita tres ſub̓e dn̄r⁊ he ſūt vna eēntia. Ecce on̄ſuꝫ ē q̄ ſit ītelligentia hꝰ noīs ꝑſona: cū dicimus tres perſonas.¶ Ex quoſenſu dicat̉: alia ē perſona pr̄is: aliafilij: alia ſpūs ſancti.Unc īſpiciamus vtꝝ ẜm eādē rōneꝫ⁊ cām dicat̉: alia ē ꝑſona pr̄is: alia fi¶HUlij: alia ſpūs ſcī. Qd̓ vtiqꝫ ſane ītelligi pōt: vt ſit ſenſus talis. Alia ē ſubſiſtētia velhypoſtaſis patris: alia ſubſiſtētia filij: alia ſubſiſtentia ſpūs ſancti. Et alia ſubſiſtētia pater:alia filius: alia ſpiritus ſanctus.¶ Qūo hec ītelligant̉: aliꝰ in perſona pr̄: aliꝰ filius: aliꝰ ſpūs ſcūs.Eide q̄rit̉ vtꝝ ẜꝫ eādē rōnē accipiat̉cū dr̄. Aliꝰ ē pr̄ ī ꝑſona: aliꝰ ī ꝑſona fiIliꝰ: aliꝰ ī ꝑſona ſpūs ſcūs: ſiue aliꝰ ꝑſonal̓r pr̄: aliꝰ ꝑſonal̓r filiꝰ: aliꝰ ꝑſonal̓r ſpūs ſcūs. Ad qd̓ dicimꝰ: qꝛ etſi poſſit eodeꝫ mō accipi: ꝯgruētiꝰ tn̄ ex rōne dicti alia variat̉ ītelligētia: vt h̓ ꝑſone noīe ꝓprietas perſone ītelligat̉: vt ſit ſenſus tal̓. Aliꝰ ē ī ꝑſona veꝑſonal̓r pr̄ .i. ꝓprietate ſua pr̄ aliꝰ ē qͣꝫ filiꝰ: ⁊ filiꝰ ꝓprietate ſua aliꝰ qͣꝫ pr̄. Pr̄nali .n. ꝓprietate diſtīguit̉ hypoſtaſis pr̄is ab hypoſtaſi filij:⁊ hypoſtaſis filij filiali ꝓprietate diſcernit̉ apatre: ⁊ ſpiritus ſanctus ab vtroqꝫ proceſſibili proprietate diſtinguitur.¶ Ꝙ ẜm hūc modū ēt in p̄dictis locutōibꝰ pōtDc ēt mō ſane p̄t accipi ꝑſona ī preaccipi.miſſis locutōibꝰ cū dr̄. Alia ē ꝑſonapr̄is: alia filij .i. alia ē ꝓprietas qͣ pr̄ ēpr̄: alia qͣ filiꝰ ē filiꝰ: alia qͣ ſpūs ſcūs ē ſpūs ſanctus. Ita ēt noīe perſone ꝗdā ꝓprietates ītelligere volūt cū dn̄r tres ꝑſone: ſꝫ meliꝰ ē vt ſubſiſtētias vl̓ hypoſtaſes ītelligamꝰ cū dicimustres perſonas. Ex p̄dictis colligit̉ ꝙ nomē ꝑſone ī trinitate triplicē tꝫ rōnē. Eſt .n. vbi facitītelligētiā eēntie: ⁊ ē vbi facit ītelligētiā hypoſtaſis: ⁊ eſt vbi facit ītelligentiā ꝓprietatis.¶ Auctoritatibus ſanctoꝝ on̄dit qd̓ dixit.Uod aūt ẜm ſub̓am dicat̉ ⁊ eſſentiāaliqn̄ ſignificet: ſupra ex dictis aug.aperte on̄dimꝰ. Ꝙ ꝟo ꝓ hypoſtaſiatqꝫ ꝓprietate accipiat̉: ex aucͣtibus
ſcōꝝ on̄di oꝫ: ne cōiecturis nr̄is aliꝗd auſi dicēvideamur. De hͦ Hiero. ī expōne fidei catholice ad alippiū ⁊ Augu. ep̄os ita ait. Nō ē ꝓrſus aliꝗs ī trinitate gradus nihilqꝫ qd̓ īferiꝰ ſuperiuſue dici poſſit: ſꝫ tota dīnitas ſui ꝑfectiōeeqͣlis ē vt exceptis vocabulis q̄ ꝓprietatē īdicant ꝑſonaꝝ: ꝗcꝗd de vna ꝑſona dr̄: de tribuspoſſit digniſſime ītelligi: atqꝫ vt ꝯfutātes Arriū vnā eadēqꝫ trinitatis dicimus eē eēntiā velſub̓aꝫ: ⁊ deū vnū in tribꝰ ꝑſonis fatemur: Itaēt īpietatē Sabellij declinātes tres perſonasexp̄ſſas ſub ꝓprietate diſtīguimus: nō ip̄ꝫ ſibipr̄eꝫ: ip̄ꝫ ſibi filiū: ip̄ꝫ ſibi ſpm̄ ſcm̄ eē dicētes:ſꝫ aliā pr̄is: aliā filij: aliā ſpūs ſcī eē ꝑſonā. Nō.n. noīa tm̄mō: ſꝫ ēt noīuꝫ ꝓprietates .i. ꝑſōas:vt greci exprimūt hypoſtaſes .i. ſb̓ſiſtētias ꝯfitemur. Nec pr̄ filij vl̓ ſpūs ſcī ꝑſonā aliqn̄ excludit: nec filiꝰ vl̓ ſpūs ſcūs pr̄is nomē ꝑſonāqꝫ recipit: ſꝫ pr̄ ſemꝑ pr̄: ⁊ filiꝰ ſꝑ filiꝰ: ⁊ ſpūsſcūs ſemꝑ ſpūs ſcūs. Itaqꝫ ſub̓a vnū ſūt: ſꝫ ꝑſonis ac noībꝰ diſtīgunt. Ecce h̓ aꝑte dic̄ Hierony. ꝓprietates eē ꝑſonas: ⁊ ꝑſonas eē ſubſiſtētias. Un̄ manifeſtū fit qd̓ diximꝰ .ſ. ꝑſone nomīe ſignificari ⁊ hypoſtaſiꝫ ⁊ ꝓprietatē. Ioh̓.ēt Dam̄. ꝑſonas dic̄ eē hypoſtaſes ⁊ eas dicitentes: ita īquiēs. In deitate vnā naͣꝫ ꝯfitemur⁊ tres hypoſtaſes ẜꝫ ꝟitatē entes .i. ꝑſonas.IEterminato Sʳ 2 de noībꝰ ſigni¶ Diuiſio textus.ficantibus vnitateꝫ ⁊pl̓alitatē ī dīnis. ꝯn̄ter determīat magr̄ d̓ nomīe qd̓ additōeꝫ recipit ⁊ pl̓al̓r cōſignificat̉qͣl̓r hͦ poſſit eſſe .ſ. de hͦ noīe ꝑſona ꝗd ſignificat qn̄ pl̓al̓r ſignificat̉. Dīdit̉ gͦ ꝑs iſta in duas. In pͥª inꝗrit vtꝝ ſic̄ ſingl̓r ꝓlatū hͦ nomē ꝑſona ſign̄at eēntiā: ita ⁊qn̄ pl̓al̓r ꝯſignificat̉. In 2ª ponit qōnis ſol̓onē. ibi (Quibuſdā vr̄) Circa pͥᵐ duo fac̄. pͦ mouet qōnē. 2º īduc̄ rōnē ad alterā ꝑtē. ibi (Perſona .n. vt. sͣ. ⁊cͣ.) Qō āt ſua qͣſiad duo deducit īcōueniētia. Cū .n. ꝑſōa ī ſingl̓i ſignificeteēntiā: vt. sͣ. dixerat: Aut ī pl̓ali ſign̄at eēntiā aūt nō. Sieēntiā. gͦ vr̄ ꝙ dr̄e pl̓es ꝑſonas nō eſt alid̓ qͣꝫ dr̄e pl̓es eēntias. Si aliud. gͦ nomē ꝑſona ē equocū ī ſingl̓i ⁊ pl̓ali: qd̓vr̄ eē iuſitatū. (Perſona. n. ⁊cͣ.) Hic ponit rōnes ad alterā ꝑtē .ſ. ꝙ tā ī ſingl̓ari qͣꝫ ī pl̓ali eēntiā ſignificet. Ꝙ .n. inſingl̓ari eēntiā ſign̄at ꝓbat ex his q̄ ſupra dixerat. Ꝙꝛ inpl̓ali ēt eēntiā ſign̄at ꝓbat duabꝰ rōnibꝰ. Prima talis ēẜm Augu. Cū dicimꝰ tres ꝑſonas ſignificamꝰ id qd̓ cōe ēpr̄i ⁊ filio ⁊ ſpūi ſcō: ſꝫ nihil ē cōe eis niſi eēntia. gͦ ſignificat̉ eēntia noīe ꝑſone pl̓al̓r ſūpte. Secūdā pōit. ibi (Al̓rēt pōt) ⁊ ē tal̓. Quid q̄rit d̓ eēntia: ſꝫ īterrogātibꝰ ꝗd tres.rn̄ſuꝫ ē tres ꝑſone pl̓al̓r. gͦ pl̓al̓r eēntiā ſign̄at. (Quibuſdā vr̄ ⁊cͣ.) Hic ſoluit. Et circa hͦ duo fac̄. pͦ ponit quorūdā ſol̓onē ⁊ īprobat eā. 2º pōit ſol̓onē ſuā. ibi (Sciēduꝫeſt igr̄) ſol̓o iſtoꝝ erat ꝙ hͦ nomē ꝑſona in pl̓ali ſignificaret eēntiā: nec tn̄ ſeq̄bat̉ ꝙ eēt tres eēntie: ſꝫ ꝙ pr̄ ⁊ filiꝰ⁊ ſpūs ſcūs ſūt tres hn̄tes illud cōe qd̓ ē eēntia. ⁊ ſil̓r exponebāt cū dr̄. alia ē ꝑſona pr̄is ⁊cͣ .i. aliꝰ ē pr̄ a filio: quoꝝvterqꝫ ē ꝑſona. Sꝫ magr̄ īducit aliū modū loq̄ndi queꝫ