Diſtin. XXIII.
76
ciij.¶ Cur pr̄ ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūs ſcūs nō dicant̉ vna ꝑſona ⁊ vna ſub̓a ⁊ vnus deus.Deo orit̉ h̓ qō difficilis ꝗdē: ſꝫ nō īutilis: qͣ q̄rit̉. Cur nō dicant̉ hi tresHvna ꝑſona ſic̄ vna eēntia: ⁊ vnꝰ deꝰ?quā qōneꝫ Augu. diligēter tractat atqꝫ ꝯgrueexplicat ī. vij. li. de tri. ita dicēs. Cur n̄ h̓tria ſil̓vnā ꝑſonā dicimꝰ ſic̄ vnā eēntiā ⁊ vnū deū: ſꝫdicimus tres ꝑſonas: cū tn̄ tres deos: aut treseēntias nō dicamꝰ? Qꝛ volumus vl̓ vnū aliqd̓vocabulū ẜuare huic ſignificatōi qͣ ītelligit̉ trinitas: ne oīno taceremus īterrogati: quid treseēt: cū tres eſſe fateamur. Cū gͦ q̄rit̉ ꝗd tres:vt ait Aug. ī. v. li. de tri. Magna ꝓrſus īopiahūanū laborat eloꝗuꝫ: dcm̄ ē tn̄ tres ꝑſone nōvt illud diceret̉: ſꝫ ne taceret̉ oīno. Nō .n. rei īeffabilis eminētia hͦ vocabulo explicari valet.Ecce on̄dit qͣ nec̄itate dicat̉ pl̓al̓r ꝑſone: videlicet vt hͦ vno noīe q̄rētibꝰ d̓ tribꝰ rn̄deamus.¶ Qua neceſſitate dcm̄ ſit tres ꝑſone a latinis:⁊ a grecis tres hypoſtaſes vel ſubſtātie.Ua nec̄itate nō ſolū a latinis ẜmo: ſꝫetiā grecꝰ eadē pene ſuꝑ hac re laborās noīuꝫ pēuria coartat̉. vn̄ Aug.EI ꝗd a grecis vl̓ latinis nec̄itate d̓ īeffabili trinitate dcm̄ ſit aꝑiēs ī. vij. li. de tri. ait.Loquendi cā de ineffabilibꝰ vt fari aliquo mōpoſſemꝰ dcm̄ ē a grecis: vna eēntia: tres ſub̓e.i. vna vſia: tres hypoſtaſes. Aliter .n. greci accipiūt ſub̓am qͣꝫ latini. A latinis āt dcm̄ ē vnaeēntia vl̓ ſub̓a: tres ꝑſone: qꝛ nō al̓r ī ẜmōe nr̄o.i. latīo eēntia qͣꝫ ſb̓a ſolꝫ ītelligi. Et vt ītelligatur ſaltē ī enigmate: placuit ita dici: vt cū q̄reretur ꝗd tria ſint: aliꝗd diceret̉: q̄ tria eē fides vera ꝓnūciat. Cū ⁊ pr̄em nō dicit eē filiū: ⁊ ſpm̄ſcm̄ .ſ. donū dei: nec pr̄eꝫ dicit eē: nec filiū. Cūergo q̄rit̉ ꝗd tria vel ꝗd tres ꝯferimus nos adīueniēdū aliqd̓ nomē quo cōplectamur h̓ tria.Neqꝫ occurrit aīo: qꝛ ſuꝑeminentia dīnitatisvſitati eloquij facultateꝫ excedit. Veriꝰ .n. cogitat̉ deus qͣꝫ dr̄: ⁊ verius eſt qͣꝫ cogitatur.¶ Quid hͦ noīe tres ſignificat̉.Ater gͦ ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūs ſcūs .ſ. qm̄ tresſunt. ꝗd tres ſunt q̄ramus: ꝗd cōe hajnc & beāt. Nō .n. pn̄t dici tres pr̄es: qꝛ tm̄pr̄ ibi pr̄ ē: nec tres filij: cū nec pr̄ ibi ſit filiꝰ necſpūs ſcūs: nec tres ſpūs ſcī: qꝛ ſpūs ſcūs ꝓpriaſignificatōe qͣ ⁊ donū dei dr̄: nec pr̄ ē nec filiꝰ.Quid gͦ tres? Si tres ꝑſone eſſe dn̄r: cōe ē eisid qd̓ ꝑſona ē. Certe .n. qꝛ pr̄ eſt ꝑſona: ⁊ filiꝰeſt ꝑſona: ⁊ ſpūs ſcūs eſt ꝑſona. iō tres ꝑſonedn̄r. Propterea gͦ dicimus tres ꝑſonas: qꝛ cō
XXIII.mune ē eis id qd̓ ꝑſona ē. Ex p̄dictis aꝑte ītelligi pōt: qua nec̄itate dcm̄ ſit a latinis tres ꝑſone cū ꝑſona ẜm ſub̓am dicat̉. Un̄ ⁊ tribus cōeeſt id qd̓ ꝑſona eſt .i. hoc nomē ꝑſona.¶ Quare nō dicimꝰ tres deos eē pr̄eꝫ ⁊ filiū ⁊ſpm̄ ſcm̄ vt dicimus tres ꝑſonas: cū id qd̓ deꝰeſt ſit eis cōe: qꝛ pr̄ eſt deus: ⁊ filius eſt deus:¶ Ed qrit̉ hͦ cū dicamꝰ pr̄eꝫ ⁊ filiū ⁊ ſpi⁊ ſpūs ſcūs eſt deus.ritū ſcm̄ eē tres ꝑſonas: qꝛ cōe eſt eisHA qd̓ ꝑſona ē .i. qꝛ pr̄ ē ꝑſona: ⁊ filiꝰ ē ꝑſona: ⁊ ſpūs ſcūs ē ꝑſona: cur nō dicamus ſil̓itres d̓os: cū ⁊ pr̄ ſit d̓s: ⁊ filiꝰ ſit d̓s: ⁊ ſpūs ſanctꝰ ſit d̓s? Qꝛ .ſ. illud ſcriptura ꝯͣdicit: hͦ āt ⁊ ſinō dic̄: nō tn̄ ꝯͣdicit. Un̄ Aug. hāc mouēs qōnē atqꝫ diffiniēs ī li. vij. d̓ tri. ita ait. Si iō dicimus pr̄eꝫ ⁊ filiū ⁊ ſpm̄ ſcm̄ eſſe tres ꝑſonas: qꝛcōe ē eis id qd̓ ꝑſona ē: cur nō ēt tres deos dicimus? Certe vt p̄dictū ē: qꝛ pr̄ ē ꝑſona: ⁊ filiꝰ ēꝑſona: ⁊ ſpūs ſcūs ē ꝑſona. iō tres ꝑſone dn̄r.Qꝛ gͦ pr̄ ē d̓s: ⁊ filiꝰ d̓s: ⁊ ſpūs ſcūs d̓s: cur nōdicant̉ tres dij? Ecce ꝓpoſuit hāc qōnē. Attēde ꝗd rn̄deat ſubdēs. An iō nō dn̄r tres dij:qꝛ ſcriptura nō dic̄ tres deos? Sꝫ nec tres ꝑſonas alicubi ſcripture textꝰ cōmemorat. An iōlicuit loq̄ndi diſputādiue nec̄itate tres ꝑſonasdice̓: nō qꝛ ſcriptura dicit. ſꝫ qꝛ ſcriptura n̄ ꝯͣdicit? Si aūt diceremus tres deos: ꝯͣdiceret ſcriptura dicēs. Audi iſrl̓. deꝰ tuꝰ deꝰ vnꝰ ē. Ecceabſol̓o qōnis. qͣre potiꝰ dicamus tres ꝑſonasqͣꝫ tres deos: qꝛ .ſ. illud nō ꝯͣdicit ſcriptura.¶ Alia qō cur nō dicimꝰ tres eēntias vt tres ꝑſonas cū ſcriptura nō ꝯͣdicat.Eꝝ ⁊ h̓ alia emergit qō quā Augu.ꝯn̄ter ānectit dicēs. Cur inꝗt ⁊ tresIeēntias n̄ licet dice̓: qd̓ ſil̓r ſcripturaſic̄ n̄ dicit: ita nō ꝯͣdicit? At ſi dicis ꝙ ꝑꝑ vnitatē trinitatis n̄ dn̄r tres eēntie. ſꝫ vna eēntia q̄rocur nō ꝑꝑ eādē vnitatē trinitatis dicat̉ vna ꝑſona. ⁊ nō tres ꝑſone. Vt .n. ē illis cōe nomē eēntie. ita vt ſingl̓us ꝗſqꝫ dicat̉ eēntia. ſic illis cōeeſt ꝑſone vocabulū. Quid igit̉ reſtat? vt fateamur loq̄ndi nec̄itate a grecis ⁊ latinis ꝑta h̓ vocabula aduerſus īſidias vl̓ errores hereticoꝝ.Cūqꝫ cōaret̉ hūana īopia loq̄ndo ꝓferr̄ ad hominū ſenſus qd̓ ī ſecretario mētis de deo tꝫ: fiue ꝑ piaꝫ fidē: ſiue per qualēcūqꝫ ītelligētiā. timuit dice̓ tres eēntias: ne ītelligeret̉ ī illa ſumma eqͣlitate vlla diuerſitas. Rurſum nō poterat dice̓ n̄ eē tria q̄dā. Qd̓ qꝛ dixit ſabelliꝰ ī hereſiꝫ lapſus ē. Queſiuit gͦ: ꝗd tria diceret: ⁊ dixit tres perſonas: ſiue tres ſub̓as ẜm grecos.
K 4