Diſtin. XXIII.Queſtio. I.
Queſtio. I.noīa negatiua. Uel ẜm ꝙ īportat̉ ī noībꝰ aliꝗs reſpectuscālitatis ad creaturā: cuiꝰ ꝯditōes a deo remouent̉: ⁊ ſicerūt illa noīa q̄ īportāt hītudinē ad alia: a ꝗbꝰ deus diſtīguit̉ ꝑ eſſentiā. Dīſio aūt dīnoꝝ noīuꝫ: qua Diony. ponitpꝫ ex p̄dictis ꝙ eſt eadē cū dīſione Amb. niſi ꝙ Diony.vlteriꝰ noīa ꝑtinētia ad vnitateꝫ maieſtatis multiplicatẜm diuerſas ꝓceſſiōes in creaturis reꝑtas: ꝗbꝰ noīat̉ d̓sillis ꝑfectiōibꝰ ꝑ pͥus in deo exn̄tibꝰ: vt bonꝰ ſapiens exiſtēs ⁊ ho. Magiſter aūt in tribꝰ dr̄ntijs quas addit ſpecificat diuiſione Amb. quātū ad quoſdaꝫ ſpāles modos: ꝗtn̄ pn̄t reduci ad dīſionē Amb. Qd̓ .n. ꝑtinet ad ꝓprietates deitatis. Uel noīat determīate ꝓpriuꝫ alicuiꝰ ꝑſonevt pr̄ ⁊ filiꝰ. Uel colligit oīa ꝓpͥa ꝑſonaꝝ: vt hoc nomentrinitas qd̓ ſignificat ꝓprietateꝫ ꝑſone ẜm quēdā ſpāleꝫmodū. Sil̓r et q̄ ꝑtinet ad vnitatē maieſtatis ⁊ ꝓpetatēdīnitatis conueniūt deo vel ab eterno vel ex tꝑe. Si extꝑe. Uel dn̄r relatiue ẜm nomē vt dn̄s miſſus ⁊ ho. Uelnō referūt̉ ad aliud ẜm nomē vt incarnatꝰ ⁊ hȯ. Et ſic pꝫꝙ ea q̄ magr̄ addit ꝯtinent̉ ī dīſiōe Amb. ꝑ reductionē.nō tn̄ ſimplex: ſed ẜm ꝗd: vt pꝫ ex dictis.¶ Expoſitio textus.nobis vr̄ d̓ noīuꝫ ⁊cͣ.)Iſſerenduꝫ Ut ꝙ hͦ ad ip̄ꝫ nō ꝑtineat. Qꝛ nō ē eiuſdeꝫ ſcīe ꝯſiderare res ⁊ noUImīa. Sꝫ dd̓m ꝙ vt. sͣ. dcm̄ ē theologia īquātū ē pͥncipal̓ oīuꝫ ſcīaꝝ aliꝗd ī ſe hꝫ de oībꝰ.ſciētijs. Et ideo nō ſolū res: ſꝫ noīuꝫ ſign̄atōes ꝑtractatQꝛ ad ſalutē ꝯn̄dā nō ſolū ē necͣia fides de v̓itate reruꝫ:ſꝫ ēt vocal̓ cōfeſſio ꝑ noīa. Ro. io. Corde credit̉ ad iuſticiā: ore aūt ꝯfeſſio fit ad ſalutē. Similitudinis v̓o ſplendor ⁊cͣ.) vr̄ hͦ eē fl̓m: qꝛ ẜm Aug. lux magis ꝓpͥe dr̄ ī ſpūalibꝰ qͣꝫ in corporalibꝰ: ⁊ ita ſplēdor nō ꝯtinet̉ iter metaᶜªSꝫ dd̓m: ꝙ lux qͣꝫtū ad rē ſignificatā ꝓpͥe ē ī corporalibꝰnec ī ſpūalibꝰ niſi metaphorice dr̄: ſꝫ qͣꝫtū ad rōnē a quanomē imponit̉ q̄ ꝯſiſtit ī manifeſtatiōe magis ꝓpͥe eſt inſpūalibꝰ: ſꝫ hoc meliꝰ dicet̉ ī ſcd̓o. (Ut īcarnatꝰ humanatus ⁊cͣ.) hͦ dr̄: qꝛ ẜꝫ nomē ad aliud nomē nō referunt̉ qͣꝫuis īplicitā rel̓onē ꝯtineāt ẜm ꝙ vnionē in ſuo ītellectuīcludūt. Sciendū eſt igit̉ ⁊cͣ.) h̓ ponit qͣſdā regulas denoībꝰ ꝑtinētibus ad vnitatē eēntie: ⁊ qͣſdā de ꝓpͥetatibꝰꝑtinētibus ad ꝓprietatē ꝑſonaꝝ. De ꝑtinētibus ad vnitatē eſſentie ponit. 4. pͥma eſt ꝙ a ſe ⁊ abſolute dn̄r. 2ª ꝙſignificat ſub̓am. 3ª ꝙ de ſingulis perſonis dn̄r. 4ª ꝙ deoībꝰ ſunt dicēda in ſingulari ⁊ nō in pl̓ali. De ꝑtinētibusad ꝓprietatē ꝑſonaꝝ ponit tres. pͥma eſt ꝙ relatiue dn̄r.ſcd̓a ꝙ nō p̄dicant dīnā ſub̓am. 3ª eſt ꝙ nō de oībus ꝑſonis dn̄r. (Que vnitatē eſſentie ſignificāt ad ſe dn̄r) contra dn̄s relatiue dr̄: ⁊ tn̄ ad eſſentie vnitatē ꝑtinet. Sꝫ dicendū ꝙ nō importat rel̓onē q̄ real̓r in deo ſit: ſed ẜm relationē tm̄: vt īfra dicet̉. (Qd̓ ad aliꝗd dr̄ nō ſub̓al̓r ⁊cͣ.)videt̉ hͦ eē fl̓m: qꝛ rel̓ones ī dīnis ſunt ipſa dīna eſſentia.Sꝫ dd̓m ꝙ real̓r ꝗdē ſunt ipſa dīna eſſentia: ſꝫ ẜm rōneꝫnō. Et qꝛ ſaluant in dīnis ẜm rōnē gn̄is. iō retinēt ſpāleꝫmodū ꝗ debet̉ ipſi gn̄i ⁊ nō ſpēi. Alia v̓o vt bonitas ⁊ ſapiētia: quāuis ẜm rōnē ab eſſentia differāt: qꝛ tn̄ rō generis quā ꝯſequit̉ modus p̄dicādi in dīnis nō ſaluat̉. ideoẜm modū p̄dicādi a ſub̓a nō differūt: ſed ſub̓aliter predicant̉ (Nō tn̄ tres magni ⁊cͣ.) hͦ ītelligēdū eſt ſi ſubſtātiue ſumat̉. Si aūt adiectiue ſic p̄dicari pōt pl̓aliter: qꝛ numeruꝫ a ſuppoſitis trahit. (Deus .n. nō eſt magnꝰ ⁊c̄.) h̓vult ꝓbare ꝙ magnitudo d̓ d̓o ſub̓al̓r dicat̉. qd̓ .n. ſub̓aliter nō eſt magnū: magnū dr̄ ꝑticipatiōe alicuius magnitudinis que ſub̓a nō eſt: ſꝫ illa magnitudo cuius ꝑticipatione aliud magnū dr̄ maior eſt eo qd̓ ꝑ ipſum magnū dicit̉. gͦ omni eo qd̓ nō ſub̓aliter magnū eſt aliꝗd maius ē.
Diſtin. XXIII.deo aūt nihil eſt maius. gͦ ipſe ſub̓aliter magnus eſt. Sꝫvr̄ ꝙ h̓ rō nō valeat: qꝛ ꝯcretū de abſtracto nō p̄dicat̉ vtalbū de albedine. Un̄ nō vr̄: vt ex eo qd̓ dr̄ magnuꝫ accidētaliter maior ſua magnitudo dicat̉. Et p̄terea in eadēmagnitudine nō eſt acciꝑe maius vel minus. illud autēqd̓ participat magnitudine nō hꝫ niſi magnitudinē participatā. gͦ nō pōt dici minor qͣꝫ ſit ip̄a magnitudo. Eſt dicendū ꝙ Aug. vult hāc rōnem cōmuniter cōcludere deoībus que de deo dn̄r in alijs rebus accidēs ſignificantibus. ⁊ iō opꝫ aſſumere hoc ꝓ medio qd̓ abſtractū p̄dicetur magis qͣꝫ cōcretū. Hoc aūt ſic ītelligendū eſt vt dicatur id eē maius ꝙ verius rōnem magnitudinis hꝫ. ⁊ ſil̓ralbiꝰ: nō qd̓ plus hꝫ de albedīe: vel qd̓ magis ꝓprie albūſed cui verius conuenit rō albedinis. Semꝑ aūt pͥncipalior p̄dicatio eſt que eſt ꝑ eſſentiā: qͣꝫ que eſt ꝑ participationē. Et ideo albedo que recipit p̄dicationē albedīs vere ꝑ modū eſſentialeꝫ vt dicat̉ albēdo eſt albēdo: dr̄ magis vere p̄dicationē albedinis reciꝑe qͣꝫ res alba: quāuisnō eodē modo recipiat: qꝛ rē albam dicimus albā: ſed albedinē dicimus albedinē. Nō eniꝫ qd̓ eſt in cauſato opꝫeſſe in cā eodē mō: ſed eminētiori: ⁊ ſic exponit Dionyſi.ſcd̓o cap. de di. no. ſic dicēs. Uiuere ſiꝗs dicat vitā aut illuminari lumē nō recte ẜm meā rōneꝫ dicit: ſed ẜm aliūmodū iſta dicunt̉: qꝛ abundanter ⁊ ſub̓aliter ea que ſuntcauſatoꝝ pͥus īſunt cauſis: ⁊ dicit cauſam vitā vel lumē:cauſatum viuens vel illuminatum.¶ De hoc noīe qd̓ ē ꝑſona qd̓ cū ẜm ſub̓am dicat̉: tn̄ pl̓aliter nō ſingulariter ī ſūma accipit̉.¶ Diſtinctio. XXIII.Redictis adijciēdū ē: ꝙ cū oīa noAAmīa q̄ ẜm ſub̓am d̓ deo dn̄r: ſingulariter ⁊ nō pl̓al̓r de oībꝰ in ſūmadicant̉ ꝑſonis: vt ſupra on̄ſuꝫ eſt.GiEſt tn̄ vnū nomē .ſ. ꝑſona: qd̓ ẜm ſub̓am dr̄ d̓ſingulis ꝑſonis: ⁊ pl̓al̓r nō ſingulariter ī ſūmaaccipit̉. Dicimus .n. pr̄ ē ꝑſona. filiꝰ ē ꝑſona:ſpūs ſcūs ē ꝑſona: ⁊ hͦ ẜꝫ ſub̓aꝫ dr̄. Nec tn̄ dr̄:pr̄ ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūs ſcūs ſunt vna ꝑſona: ſꝫ tres ꝑſone. Hoc gͦ nomē excipit̉ a p̄dicta regl̓a noīuꝫ:q̄ ẜm ſub̓aꝫ d̓ deo dn̄r. qꝛ cū hͦ ad ſe dicat̉. ⁊ ẜꝫſub̓aꝫ. plural̓r tn̄ nō ſingl̓r in ſūma accipit̉.¶ Auctoritas ꝙ ꝑſona ad ſe dicat̉. ⁊ ẜꝫ ſub̓aꝫ.Uod aūt perſona ẜm ſub̓aꝫ dicaturAug. on̄dit ī. vij. li. de tri. dicēs. Nōeſt aliud deo eſſe: aliud ꝑſona eſſe. ſꝫHPoīno idē. Itē in hac trinitate cū dicimꝰ ꝑſonā pr̄is: nō aliud dicimꝰ qͣꝫ ſub̓am pr̄is.Quocirca vt ſub̓a pr̄is ip̄e pr̄ ē: nō quo pr̄ ē: ſꝫquo ē. Ita ⁊ ꝑſona pr̄is nō aliud qͣꝫ ipſe pr̄ eſt.Ad ſe ꝗppe dr̄ ꝑſona: nō ad filiū vel ſpm̄ ſcm̄.ſic̄ ad ſe d̓s dr̄: ⁊ magnꝰ: ⁊ bonꝰ ⁊ iuſtꝰ ⁊ huiuſmodi. Et quēadmodū hoc illi ē eſſe qd̓ deūeſſe: qd̓ magnū eē: qd̓ bonuꝫ eē: ita hoc ē illi eēqd̓ ꝑſonā eſſe. Ecce expreſſe hēs ꝙ ꝑſona ẜmſub̓am dr̄. vt cū dr̄. pr̄ eſt ꝑſona. hic ſit ſenſus.Pater eſt dīna eēntia. Sil̓r cū dr̄: filiꝰ eſt ꝑſona: ſpūs ſcūs eſt ꝑſona .i. eſſentia dīna.