Druckschrift 
Scriptum super primo libro sententiarum : Mit Textanfängen
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Diſtin. XXII.Queſtio. I.

7 4

ſeip̄ꝫ dr̄: nō trāſlatiue ac ꝑ ſil̓itudinē: ſꝫ ꝓprie:ſi tn̄ de illo proprie aliꝗd ore hoīs dici pōt. Ece aꝑte docuit ꝙ noīa vnitatē dīne maieſtatisſignificātia: ⁊ ad ſe dn̄r d̓ deo .i. ſine rel̓one: ⁊de oībꝰ ꝑſonis cōiter: ⁊ de ſingulis dīſim dn̄r:nec plural̓r ſꝫ ſingulariter ī ſūma accipiunt̉. Illa ꝟo noīa q̄ ꝓprie ad ſingulas ꝑtinēt ꝑſonas:relatiue nō ſub̓al̓r dn̄r. Ꝙ .n. ꝓprie ſingula intrinitate perſona dr̄: vt ait Aug. ī eodeꝫ: nullomō ad ſeip̄aꝫ: ſꝫ ad aliā īuicē vl̓ ad creaturā dr̄.Et iō relatiue: nō ſub̓aliter dici manifeſtū ē. Diuiſio textus.determinauit magr̄ de his q̄Oſtqua ꝑtinēt ad vnitatē eēntie ⁊ trinitatē ꝑſonaꝝ. Hic determīat de noībꝰ quibus ⁊ eēntie vnitas ⁊ perſonaruꝫ pluralitasdeſignat̉. Dīdit̉ aūt ī ꝑtes duas. In pͥª ponitdīſionē dīnoꝝ noīuꝫ vt on̄dat qd̓ pl̓al̓r ⁊ qd̓ ſingl̓r de diuinis ꝑſonis p̄dicet. In 2ª on̄dit qͣl̓r vnitas ⁊ pl̓alitas indīnis accipiat. ibi (Hic diligēter inꝗri oꝫ.) 24ª di. Prīain duas. In pͥª ponit vl̓em diſtīctiōeꝫ dīnoꝝ noīuꝫ. In 2ºagit d̓ quodā noīe qd̓ ſpālē difficultatē affert .ſ. de hͦ noīeꝑſona: qd̓ nō vr̄ alioꝝ naͣm ſeꝗ. 23. diſ. ibi. (Predictis tn̄adijciēdū.) Prīa in duas. In pͥª on̄dit diuerſitatē dīnoꝝnoīuꝫ. In 2ª ponit qͣſdā regulas ex ꝗbꝰ colligi pōt qͣlitervnūqd̓qꝫ p̄dicet̉. ibi Sciēdū ē igit̉ ꝙ illa) Prīa ī duas.In pͥª ponit trimēbre diſtīctiōeꝫ dīnoꝝ noīuꝫ ẜm Amb.tu. In 2ª addit tres modos dīnoꝝ noīuꝫ ⁊ cōcludit⁊ Aeē. 6. dr̄ntias eoꝝ q̄ de deo dn̄r. ibi (His adijciēdū ⁊cͣ. Queſtio.4. Primo vtꝝ deꝰ ſitIc querunt̉ nomīabilis. Scd̓o analiqd̓ nomē ꝓpͥe ei ꝯueniat: vel oīa noīa d̓ eotrāſumptiue dicant̉. Tertio vtꝝ ſit nominēdus vno tm̄ noīe vel pl̓ibꝰ: vel et oībꝰ. Quarto q̄rit̉ de multiplicatōe dīnoꝝ noīum in lr̄a poſita. Utrum deus ſit nominabilis. I.O primu) ſac noīabilis ꝑ id qd̓ dicitſic ꝓcedit̉: vr̄ ꝙ deus nōDiony .i. ca. de di. no. de deo loq̄ns. Oībꝰ auvl̓r īcōprehēſibilis ē: ⁊ neqꝫ ſenſus eiꝰ ē neqꝫfantaſma: neqꝫ opīo: neqꝫ nomē: neqꝫ ſermo:neqꝫ tactꝰ: neqꝫ ſcīa. hͦ ēt vr̄ ꝑ hͦ qd̓ dicit ph̓s lib. de cāis.Cā pͥª ſuꝑior eſt narratōe: ⁊ deficiūt līgue a narratōe eiꝰ. Itē oē nomē ē ſignū alicuiꝰ forme exn̄tis ī aīa ẜꝫ ph̓ꝫ:ſꝫ ſic̄ dicit Aug. deus ꝗ oēm formā ſubterfugit ītellectuiꝑuius eſſe nō pōt. gͦ vr̄ ꝙ nullo noīe poſſit noīari. Pͣ. ſinoīat̉ aūt noīat̉ ꝑ nomē: aut ꝑ ꝓnomē: aut ꝑ v̓bū: aut perꝑticipiū: ſꝫ nō pōt noīari ꝑ nomen: cū oē nomē ſignificetſub̓am cū qͣlitatē: ī deo aūt nulla eſt ꝯpō ſub̓e ⁊ qͣlitatis.Nec ꝑ v̓bū nec ꝑ ꝑticipiū q̄ tp̄s ꝯſignificāt: qd̓ a deo longe eſt. Nec ꝑ ꝓnomē: cū ꝓnoīs ſignificatio determīet̉ ꝑdemr̄ationē vel rel̓onē: demr̄atio aūt fit mediātibꝰ accidētibꝰ q̄ ī deo nō ſunt: ⁊ rel̓o ē an̄dicte rei recordatio: ⁊ ſicꝑ rel̓onē ſignificari nō pōt niſi aliꝗd aliud p̄ſupponat̉ vl̓pnominet̉. gͦ vr̄ ꝙ nullo mō poſſit nominari.ī p̄s. dr̄. Dn̄s nomē illi. Et exo. 3. Si q̄ſierītCOntra. nomē meū ⁊cͣ. Pͣ. oē qd̓ cogͦſcit̉ pōt etiāvoce ſignificari. Sꝫ nos aliqͦ mō cognoſcimus deū: vl̓ ꝑfidē vel ꝑ naͣlē cognitōeꝫ. gͦ poſſumus eū noīare.dd̓m: ꝙ cum voces ſint ſigna ītelleReſpondeo ctuū ẜmph̓ꝫ idē iudiciū e de cogni-

tione rei ⁊ noīatōe eiꝰ. vn̄ ſicut deuꝫ imꝑfecte cogͦſcimꝰ:ita ēt īꝑfecte noīamus qͣſi balbutiēdo: vt dic̄ Greg. Ipſeaūt ſolus ſeip̄m cōprehēdit. ⁊ iō ipſe ſolus ſeipſuꝫ ꝑfectenoīauit: vt ita dicā: v̓bū coequale ſibi generādo.igr̄ dd̓m: ꝙ oēs aucͣtes q̄ dicūt deū eēAd primu) mnoīabilē: ītēdūt dicer̄ ꝙ nl̓im nomēexpͥmit ꝑfecte ip̄ꝫ deū: qd̓ ſignificat̉ ī v̓bis ph̓i: ꝗ dicit: ꝙlīgue deficiūt a narratōe eiꝰ: ⁊ qd̓ alibi dicit. cā pͥma ſuperior ē omni narratōe ⁊ ſupra oē id qd̓ noīat̉. Ad 2ᵐ dicendū: ꝙ ſi Aug. ītelligat de forma corꝑali. ſic planū ē ꝙdeꝰ nō hꝫ formā corꝑalē: nec oꝫ ꝙ oē qd̓ noīat formā corporalem hēat. Si aūt ītelligat de forma abſolutē. tūc dr̄oēꝫ formā ſubterfugere: nō qꝛ ip̄e ī ſe nō ſit vere forma:cū ipſe ſit purus actꝰ ⁊ ſimplex: ⁊ pͥma forma ẜm Boe. li.de tri. ſꝫ qꝛ quācūqꝫ formā ītellectꝰ ꝯcipiat deꝰ ſubterfugiat illā ſua eminētia. Si .n. ītellectus noſter app̄henditſapīam ipſe deꝰ in ſapīa ſua excedit oēm ſapīam a nobisītellectā. Et iō ꝯcludit ꝙ nō ē ꝑuius nr̄o ītellectui: ita ꝙin ipſuꝫ ire ꝑfecte cōprehēdēdo poſſit. Propter qd̓ etiaꝫDiony. dicit: ꝙ ꝗcꝗd de ip̄o affirmamus pōt ēt de ip̄o negari: qꝛ ſibi nō cōpetit ẜm hoc qd̓ nos ītelligimus ⁊ noīeſignificamus: ſꝫ excellētius. Ad 3ᵐ dd̓m ꝙ pōt ſignificari ⁊ noīe ⁊ ꝓnoīe ⁊ v̓bo ⁊ participio. Cū .n. dr̄ ꝙ nomenſignificat ſub̓am cū qͣlitate nō intelligit̉ qualitas ⁊ ſub̓aꝓprie ẜm ꝙ logicus accipit p̄dicamenta diſtīguēs. Sedgrāmaticꝰ accipit ſub̓am quātū ad modū ſignificandi. ⁊ſil̓r qualitatē: ⁊ iō qꝛ illud qd̓ ſignificat̉ ꝑ nomē ſignificatur vt aliꝗd ſubſiſtēs ẜꝫ ꝙ de eo pōt aliꝗd p̄dicari: quāuis ẜm rē nō ſit ſubſiſtēs. ſicut albedo dicit ꝙ ſignificatſub̓aꝫ ad dr̄ntiā v̓bi qd̓ nō ſignificat vt aliꝗd ſubſiſtens.Et qꝛ in quolibet noīe ē ꝯſiderare id a quo īponit̉ nomēqd̓ eſt qͣſi pͥnᵐ īnoteſcēdi. ideo quātū ad hͦ hꝫ modū qualitatis ẜm ꝙ qͣlitas vel forma eſt pͥnᵐ cognoſcēdi rē. Un̄ẜm ph̓ꝫ. 5. metaph̓. vno mō forma ſub̓alis qͣlitas dr̄. Necrefert quātū ad ſignificatiōeꝫ noīs vtꝝ pͥnᵐ īnoteſcendiſit idē re cū eo qd̓ noīe ſignificat̉ vt in abſtractis: Uel diuerſuꝫ vt ī hͦ noīe hō. Et qꝛ deꝰ ſeipſo cognoſcit̉: iō pōt ſignificari ꝑ nomē qd̓ hēat qͣlitatē quātuꝫ ad rōnē a qͣ nomē īponit̉ ⁊ ſub̓am quātū ad id cui imponit̉. Sil̓r dd̓m:eſt de ꝓnoīe qd̓ ēt ꝑ ꝓnomē ſignificari pōt: vt hr̄ Exo. 3.Ego ſum ꝗ ſum. Et quāuis nō poſſit demōſtrari quātumad ſenſuꝫ: tn̄ pōt demonſtrari quātū ad ītellectuꝫ: ẜm idqd̓ ītellectꝰ de ipſo apprehēdere pōt. Pōt etiā ſignificari ꝑ ꝓnomē relatiuū cū ponat̉ ip̄ꝫ ſignificari ꝑ nomē qd̓relatiuū referre pōt. Sil̓r ēt ꝑ v̓bū vel ꝑticipiū pōt ſignificari: vt cū dr̄ ꝙ ipſe eſt ītelligēs vel potēs vel hȯ. Et tn̄v̓ba ⁊ participia dicta de ipſo nō ſignificāt aliquid tꝑalein ipſo. Sꝫ verum eſt ꝙ quātū ad modū ſignificādi quotēpus ſignificāt: deficiūt a repreſentatione ipſius. Utꝝ aliqd̓ nomē poſſit dici ꝓpͥe de deo. II. D ſecundu pomē d̓ d̓o ꝓpͥe dici poſſic ꝓcedit̉: vr̄ ꝙ nulluꝫIiſit. Nihil .n. ꝓpͥe dr̄ d̓ aliqͦ: qd̓ veriꝰ negat̉ deip̄o qͣꝫ affirmet: ſꝫ ẜm Dyo. 2. ca. ce. Hier. veEriꝰ oīa noīa q̄ d̓ d̓o dn̄r de ipſo negant̉ qͣꝫ affirmant̉. vn̄ dicit ꝙ negōnes ī dīnis ſūt v̓e affirmatōes īcōpacte. gͦ ⁊cͣ. Pͣ. deū nō poſſumus noīare niſi ẜm ꝙ ip̄ꝫcogͦſcimus: ſꝫ nō cogͦſcimꝰ ip̄m niſi ex effectibꝰ ſuis: vel ꝑviā cālitatis: vel ꝑ viā negōnis vl̓ ꝑ viā eminētie. gͦ n̄ pōtnoīari a nobis niſi ex creaturis. Sed qn̄cūqꝫ nomē creature p̄dicat̉ de deo nō ē v̓a p̄dicatio niſi ītelligat̉ mētavl̓ trāſumptiue: vt cuꝫ dr̄. d̓s ē leo. vel deꝰ ē lapis. gͦ vr̄ ꝙnullū nomē ꝓpͥe dicat̉ de deo: ſꝫ metaᶜᵉ. Pͣ. magis differt ſapiētia creata vel eē creatum a deo qͣꝫ differat floritio prati a riſu hoīs: ſed rōne huius diuerſitatis pratum

K 2