Druckschrift 
Scriptum super primo libro sententiarum : Mit Textanfängen
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Diſtin. XXII.Queſtio. I.

iſtin. XXII.nō dr̄ ridere niſi metaᵉᵉ. gͦ vr̄ ꝙ ēt deus nō poſſit dici ſapiens vel aliꝗd aliud niſi metaᵉᵉ. Pͣ. qn̄cūqꝫ aliqd̓ nomē importās aliquā corꝑalē ꝯditōeꝫ dr̄ d̓ deo dei dignitati repugnātem nō pōt dici niſi metaᶜᵉ: ⁊ eadem ratiōequācūqꝫ cōditōeꝫ deo nō cōueniētē īportet nō poterit d̓deo ꝓprie dici: ſꝫ omne nomē a nobis īpoſitū īportat aliquā ꝯditōeꝫ diuīe dignitati repugnātē: vt pꝫ ī v̓bis q̄ ꝯſignificāt tp̄s: ⁊ ī noībꝰ q̄ vel in abſtracto dn̄r vt ſcīa ⁊ hūanitas q̄ dicūt ꝗd imꝑfectū ⁊ nō in ſe ſubſiſtēs. Uel in cōcreto que īportant quādā ꝯpōnē: quoꝝ neutꝝ deo cōpetit. gͦ videt̉ ꝙ nihil ꝓprie de deo dicatur.Contra. ⁊qq dr̄ de aliꝗbus ꝑ pͥus ⁊ poſteriꝰ magisp̄e ꝯuenit ei de quo ꝑ pͥus dr̄. ſic̄ ens perpͥus ꝯuenit ſub̓e qͣꝫ accn̄ti: ſꝫ q̄dā ſunt qͥ ꝑ pͥus dn̄r de deoqͣꝫ de creaturis. ſicut pr̄nitas. ſicut hr̄ Eph̓. 3. Ex quo oīspr̄nitas ⁊cͣ. ⁊ eadeꝫ rōne bonitatis ⁊cͣ. gͦ vr̄ ꝙ ho nominaetiā magis ꝓprie dicant̉ de ipſo qͣꝫ de creaturis. Pͣ. hͦvr̄ ꝑ Diony. ꝗ diſtīguit noīa ſimbolica .i. metaᵉᵉ dicta alalijs diuinis noībꝰ. Et ita vr̄ ꝙ nō oīa dicant̉ trāſumptiue. Qd̓ ēt vr̄ ex diuiſiōe Augu. ⁊ Amb. ī littera.Reſpondeo ris ē exēplariter a deo deſcēdat ſic̄dd̓m: ꝙ qͣꝫuis oīs ꝑfectio q̄ ī creatua pͥnº p̄habēte ī ſe vnice oīum ꝑfectiōes: nulla tn̄ creatura pōt reciꝑe illā ꝑfectōeꝫ ẜm illū modū quo in deo eſt.Un̄ ẜm modū recipiēdi deficit a ꝑfecta repn̄tatiōe exēplaris. Et ex hoc ēt ī creaturis eſt ꝗdā gradus ẜꝫ ꝙ ꝗdeꝗbuſdā pl̓es ꝑfectōes ⁊ nobiliores a deo ꝯſequunt̉ ⁊ plenius ꝑticipant̉: ⁊ ex hoc ī noībꝰ ē duo ꝯſiderare. reꝫ ſignficata: ⁊ modū ſignificādi. Cōſiderāduꝫ ē igit̉ ꝙ cū noīaſint īpoſita a nobis ꝗ deuꝫ nō niſi ex creaturis cognoſcimus ſemꝑ deficiūt a dīna repn̄tatōe quātū ad modū ſignificādi: qꝛ ſignificāt dīnas ꝑfectōes ꝑ modū quo ꝑticipant̉ ī creaturis. Si aūt ꝯſideremus rē ſignificatā in nomīe q̄ eſt id ad qd̓ ſignificādū īponit̉ nomē. Inuenimusq̄dā noīa eē impoſita ad ſignificādū pͥncipal̓r ipſam ꝑfectionē exēplatā a deo ſimpl̓r nō ꝯcernēdo aliquē modūin ſua ſignificatōe. Et q̄dā ad ſignificādū ꝑfectōeꝫ receptā ẜm talē modū ꝑticipādi. v̓bi gr̄a. oīs cognitio ē exēplata a dīna cognitiōe: ⁊ oīs ſcīa a dīna ſcīa. Hoc igit̉ nomē ſenſus eſt īpoſitū ad ſignificādū cognitōeꝫ ꝑ moduꝫillū quo recipit̉ maͣliter ẜm v̓tutē ꝯiūctaꝫ organo. Sꝫ hͦnomē cognitio nō ſignificat aliquē modū ꝑticipādi ī pͥncipali ſua ſignificatōe. Un̄ dd̓m eſt ꝙ oīa illa noīa q̄ īponunt̉ ad ſignificādū ꝑfectiōeꝫ aliqͣꝫ abſolute ꝓprie dn̄rde deo: ⁊ ꝑ pͥus ſunt ī ipſo quātū ad rem ſignificatā: lꝫ nōquātū ad modū ſignificādi: vt ſapiētia: bonitas: eēntia: ⁊oīa ho. ⁊ hec ſunt de ꝗbꝰ dicit Anſel. ꝙ ſimpl̓r ⁊ oīno melius eſt eē qͣꝫ nō eē. Illa aūt q̄ imponūtur ad ſignificādūꝑfectōeꝫ aliquā exēplatā a deo: ita ꝙ īcludāt ī ſua ſignificatōe īperfectū modū participādi: nullo mō dn̄r d̓ deoꝓprie. Sꝫ tn̄ rōne illius ꝑfectōis pn̄t dici de deo metaᶜſicut ſentire videre ⁊ ho. Et ſil̓r e de oībus alijs formiscorꝑalibꝰ: vt lapis leo ⁊ ho. Omnia .n. īponunt̉ ad ſignificādū formas corporales ẜm modū determinatuꝫ ꝑticipandi eē vel viuere vl̓ aliquā diuinaꝝ ꝑfectionuꝫ.Ad prim) aus ſignificandi ⁊ res ipſa ſignificaigit̉ dd̓m: ꝙ cū ī nomīe duo ſint: mota. ſemꝑ ẜm alteꝝ pōt remoueri a deo: vel ẜm vtrūqꝫ: ſꝫnō pōt dici d̓ deo niſi ẜm alteꝝ tm̄. Et qꝛ ad v̓itatē ⁊ ꝓtatē affirmatōis reꝗͥrit̉ ꝙ totū affirmet̉. ad ꝓpͥetate aūtnegōnis ſufficit ſi alteꝝ tm̄ deſit. Iō dic̄ Diony. ꝙ negatiōes ſunt abſolute vere: ſed affirmatōes nō niſi ẜm ꝗd.Ꝙꝛ quātū ad ſignificatū tm̄ ⁊ nō quātū ad modū ſignificandi. Ad 2ᵐ dd̓m ꝙ quāuis nō nominemus deū niſiex creaturis: nō tn̄ ſemꝑ noīamus ipſuꝫ ex ꝑfectiōe q̄ eſt

nieſti.ꝓpria creature ẜm ꝓpriū modū ꝑticipādi illā: ſꝫ ēt poſſumus nomē īponere ipſi ꝑfectiōi abſolute nō cōcernendo aliquē modū ſignificādi ī ipſo ſignificato: qd̓ ē. q. ob̓ꝫītellectus quāuis oporteat ī conſignificato ſemꝑ modūcreature acciꝑe ex ꝑte ipſiꝰ ītellectꝰ ꝗ natꝰ ē ex rebꝰ ſenſibilibꝰ acciꝑe ꝯueniētē ītelligēdi modū: ⁊ h̓ ꝓpͥe dn̄r d̓deo: vt dcm̄ ē. Ad 3ᵐ dd̓m: ꝙ ſapīa creata magis dr̄t aſapīa īcreata quātū ad eē qd̓ ꝯſiſtit ī mō hn̄di: qͣꝫ floritioprati a riſu hoīs: ſꝫ qͣꝫtū ad rōneꝫ a qͣ īponit̉ nomē magisꝯueniūt: qꝛ illa rō ē vna ẜm analogiā: ꝑ pͥus ī deo ꝑ poſteriꝰ ī creaturis exn̄s. Et ẜm talē rōnē ſignificatā in nomine magis attēdit̉ v̓itas ⁊ ꝓpͥetas locutiōis qͣꝫ quātuꝫ admodū ſignificādi ꝗ dat̉ ex ꝯn̄ti intelligi ꝑ nomē. Ad4ᵐ dd̓m ꝙ qn̄cūqꝫ cōditio corꝑalis īportat̉ a pͥncipali ſignificato nō pōt nomē dici de deo niſi metaᵉᵉ: ſꝫ hͦ qd̓ inmō ſignificandi īportet̉ aliqͣ imꝑfectio q̄ deo nō cōpetitnō facit p̄dicatōeꝫ eē falſam vel īpropriā: ſꝫ īperfectaꝫ: ⁊ꝑꝑ hoc dcm̄ ē ꝙ nullū nomē ꝑfecte deū repreſentat. Utꝝ deꝰ hēat tm̄ vnū nomē. III.D tertibꝰ peatniſi vnū nomen. No.ſic ꝓcedit̉: vr̄ ꝙ deꝰ nō hamē .n. dꝫ rn̄dere rei ſignificate ꝑ nomē: cū ſi-cut dicit Hyl̓. rei ſit ẜmo ſubiectꝰ: ſꝫ ī deo eſtſūma vnitas ſine aliqͣ diuerſitate. gͦ nō noīat̉ niſi vno nomine. Pͣ. nō ē niſi duplex modus p̄dicādi ī dīnis .ſ. vl̓ſub̓al̓r vel relatiue: ſed noīa nō pn̄t diuerſificari niſi velqͣꝫtū ad id qd̓ ſignificat̉: vel qͣꝫtū ad modū ſignificādi. gͦvr̄ ꝙ vel tm̄ vnū debeat eē ꝑꝑ vnitatē rei: vl̓ ad pl̓s duoꝑꝑ duos modos p̄dicādi. Pͣ. ſi di. ꝙ pl̓alitas noīuꝫ diuīoꝝ ē ẜm ꝙ ex diuerſis creaturis noīat̉. Cōtra. ipſed̓s ē pͥnᵐ a quo effectiue ⁊ exēplariter ē oīs creatura. Sigͦ ẜm diuerſitatē creaturaꝝ multiplicant̉ dīna noīa. tūcoīum creaturarū noīa de ipſo dici poſſent: qd̓ fl̓m ē. gͦ vr̄qd̓ ex creaturis nō ſit diuerſitas dīnoꝝ noīuꝫ. Si di.ꝙ multiplicant̉ ẜm rōneꝫ tm̄. Cōtra diuerſitas rōniseſt diuerſitas ẜm ītellectū: ſꝫ diuerſitas ītellectꝰ īponentis noīa niſi ſubſit aliqd̓ diuerſum ī re nō cāt multitudinē noīuꝫ niſi ẜm ꝙ noīa ſynonima multiplicant̉. gͦ ẜm hͦoīa noīa diuīa eēt ſynonima: qd̓ Cōmē. expreſſe negat īxi. metaph̓. dicēs ꝙ h̓ noīa viuēs ⁊ vita nō dr̄nt ī deo ſic̄noīa ſynonima: multo minꝰ viuēs ⁊ ſapiēs: ⁊ ita vr̄ ꝙ nōdifferāt diuīa noīa ẜꝫ acceptōeꝫ ītellectꝰ ſignificātis tm̄:COnlra. ē qd̓ ī ſcriptura dr̄. Inueniunt̉. de ip̄o mul(⁊ ſic idem quod prius.ta noīa dīna. Pͣ. nullū nomē ſufficit ad expͥmēdā diuinā ꝑfectōeꝫ: ſꝫ aliꝗd ꝑfectōis dat̉ nobis ītelligi ꝑ vnū nomē qd̓ nō dat̉ ꝑ aliud. gͦ vr̄ ꝙ vt magis nobis diuina ꝑfectio īnoteſcat: ꝙ pl̓ibꝰ noībꝰ a nobis noīandus ſit.Reſpondeo pliciter ꝯtigere. Uel ex ꝑte ītellcūs:dd̓m: ꝙ multiplicitas noīuꝫ pōt duqꝛ cū noīa exprimāt ītellectū ꝯtingit vnū ⁊ idē diuerſisnoībꝰ ſignificari: ſꝫ ꝙ diuerſimode in ītellcū accipi pōt.Et īde ē ꝙ deū poſſumus noīare: ⁊ ẜm ꝙ ī ſe ē: ⁊ ẜꝫ id qd̓eſt ad creaturas ſe hn̄s. Et hͦ dupl̓r. Uel ẜm negōnes ꝗbus ꝯditōes creaturarū a deo remouent̉. Et īde veniūtnoīa negatiua: q̄ multiplicatōeꝫ recipiūt ex creaturaruꝫꝯditōibꝰ q̄ de deo negant̉ ⁊ p̄cipue q̄ cōſequunt̉ vl̓r oēmcreaturā vt īmēſus īcreatꝰ ⁊cͣ. Uel ẜꝫ rel̓onē dei ad creaturā: q̄ tn̄ real̓r in deo nō eſt: ſꝫ in creatura. Et īde veniūtilla noīa dīna q̄ īportant hītudinē ad creaturam: vt dn̄srex ⁊ ho. Itē multiplicitas nominū pōt cōtingere exparte rei ẜm ꝙ nomīa rē ſignificāt. Et īde veniūt nominaͣ exprimētia id qd̓ in deo eſt. In deo aūt nō eſt īuenirealiqͣꝫ realē diſtinctionē niſi ꝑſonaꝝ q̄ ſunt tres res: ⁊ īdevenit multiplicitas nominum perſonalium ſignifican-