Queſti⁊. II.Diſtin. A.i.

73

Ybium eſt adiectiuū v̓bi. Un̄ cū v̓bū rōne ꝯpōnis ꝯiūgatp̄dicatum ſub̓o: ⁊ ad vtrūqꝫ ſe habeat cōgrue pn̄t iſta aduerbia tā ad ſub̓m qͣꝫ ad p̄dicatū coadiungi. Sꝫ h̓ dictioſolus cū ſit nomē pͥuās ꝯſortiū eſt determīatio eius cumquo cōſortiū pōt hēri. Hētur aūt cōſortiū cū eo cui aliꝗdcōuenit: ⁊ hoc ſignificat̉ vt ſub̓m. vn̄ ꝓprie eſt diſpō ſubiecti. Scd̓m hec igit̉ dicūt ꝙ hec ē impropria. trinitas ēſolus deus: qꝛ ſi lyſolus ꝓpͥe tenet̉ nō addit̉ ad p̄dicatuꝫ.Si aūt teneat̉ ꝓ ly tm̄ ſuꝑflue addit̉ p̄dicato eēntiali vl̓ſub̓ali: vt ſi diceret̉. ſor. eſt tm̄ hō: qꝛ ꝑ dictōeꝫ excluſiuānō pōt excludi niſi naͣ exͣnea ab eo cui adiūgit̉. Et hoc intelligit̉ etiā ex ip̄o p̄dicato ſub̓ali. ex hͦ .n. ꝙ dr̄ ſor. eſt hō:ītelligit̉ ꝙ nō eſt aſinus vl̓ equus. Et ſil̓r dicūt ꝙ ſuperflue addit̉ cū dr̄ trinitas eſt tm̄ deꝰ: niſi addat̉ vnus velaliꝗs aliꝰ terminus accn̄talis ꝗ poſſit īeſſe vel nō īeſſe: qꝛſic excluderet̉ oppoſitum vnitatis: qd̓ eſt pl̓alitas. Et dicunt ꝙ ītentio Augu. nō ē dicere ꝙ hoc qd̓ dico ſolus d̓sp̄dicet̉ de trinitate vt magr̄ īnuit: ſꝫ cū dr̄ ſolus deus ſuꝑponit̉ trinitas ⁊ nō pr̄ vel filiꝰ. Sꝫ hͦ nō vr̄ multū neceſſariū. Quāuis liſolus ſit diſpō ſub̓i: nō tn̄ oꝑꝫ ꝙ addaturſemꝑ ad ſub̓ꝫ: qꝛ illud ēt qd̓ ī p̄dicato ponit̉: pōt ſignificari vt ſuppoſitū alicui naͣe vel ꝓprietati: rōne cuiꝰ pōt abeo p̓uari cōſortiū: vt ſi diceret ſor. eſt ſolus hō ſedēs. Similiter dico in ꝓpoſito qd̓ alio mō p̄dicat̉ hoc nomē deꝰde tribus ꝑſonis: ⁊ hoc nomē hō de ſor. ⁊ platōe. Cū .n. nōp̄dicet̉ de vtroqꝫ niſi id qd̓ vtriqꝫ cōe eſt: vtriqꝫ aūt nō ēcōe niſi naͣ humana: q̄ in ſe ꝯſiderata nō eſt ꝗd ſubſiſtēs:cōſtat ꝙ iſte terminus hō nō p̄dicet aliquā rē ſubſiſtētēſed ſolū naͣm īherētē: ⁊ vt īherētē. ⁊ ideo nō pōt ſibi fieriadditio huiꝰ dictiōis ſolus q̄ pͥuat ꝯſortium. Naͣe .n. cōisnō eſt vt ipſa hēat cōſortiū: ſed in ipſa ꝯſortiū hēat̉. Sediſte terminꝰ deꝰ p̄dicat naͣm dīnaꝫ de tribus ꝑſonis queetiā in ſe eſt hn̄s eſſe ſubſiſtēs: nulla ꝑſonarū diſtīctioneītellecta. Un̄ quāuis p̄dicet naͣm dīnā: vt naͣm dīnā ⁊ nōvt ꝗd ſubſiſtēs: nihilominꝰ tn̄ hoc qd̓ p̄dicat ꝗd ſubſiſtēseſt. ⁊ ideo hꝫ rōnē vt in ipſa ſit cōſortiū ꝓut ſignificat̉ inquo eſt: ⁊ vt ipſius ſit cōſortiū ẜm aliꝗd ſibi conueniensprout ſignificat̉ vt qd̓ eſt. Un̄ pōt ſibi addi hec dictio ſolus in p̄dicato tanqͣꝫ rei ſubſiſtēti: ⁊ excludet oīa exͣnea aꝑticipatiōe forme p̄dicati vt ſit ſenſus. Trinitas ē ſolusdeꝰ .i. trinitas eſt ille deꝰ p̄ter quē nullus aliꝰ eſt deꝰ: ⁊ expreſſior erit v̓itas eiꝰ ſi aliꝗd aliud addat̉: vt ſi dicat̉ trinitas eſt ſolus verus deus: vel ſolus vnus deus.igitur dd̓m: ꝙ diuerſimode hec diAd primum ctio oīs eſt diſpō ſub̓i: ⁊ hec dictioſolus: qꝛ ꝑ hāc dictōeꝫ oīs rōne diſtributōis īportat̉ quedā diuiſio ſub̓i ⁊ multiplicatio ratiōe contentoꝝ. Un̄ incongrue addit̉ his ſub quibꝰ nō eſt acciꝑe aliquā multitudinē ſuppoſitoꝝ: vt termīs ſingularibus. Et ꝑꝑ hoc ētex ꝑte p̄dicati poni nō pōt: qꝛ p̄dicatū ſumit̉ formaliter:⁊ in forma cōi vniunt̉ ſuppoſita nō diſtinguunt̉. Solusaūt nō dicit aliquā diuiſionē: ſed tm̄ remouet cōſortiumreſpectu alicuiꝰ qd̓ cōuenit rei ſubſiſtēti. vn̄ ſi p̄dicet̉ aliqua res ſubſiſtēs ꝯuenienter pōt ſibi addi ſolus: ſicut cūp̄dicat̉ hoc nomē deus. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m: ꝙ cū h̓ dictio ſolus ex parte p̄dicati ſequit̉ ſuū ſubſtantiuū ſemꝑ īplicatſolitudinē. Tūc .n. excludit̉ ꝯſortiū ſimpl̓r: ⁊ nō reſpectualicuiꝰ determīati: cū nihil ſequat̉. Et iō quāuis cōcedat̉hec: trinitas eſt ſolus deus: nō tn̄ cōcedit̉ ꝓprie loquēdotrinitas eſt deus ſolus: ⁊ hoc accidit ratiōe negatōis importate. Unde nō eſt idē iudiciuꝫ de hoc noīe ſolus: ⁊ dehoc noīe albus: dr̄t .n. negatio poſtpoſita ⁊ p̄poſita termino. ¶ Ad 3ᵐ dd̓ꝫ: ꝙ in hac ꝓpōne. trinitas eſt ſolus deꝰ.vel ſolus verus deꝰ. ītelligit̉ duplex ꝯpō. Una pͥncipalisque eſt importata ꝑ verbū: ⁊ alia ītelligit̉ in hoc nomine

ueſtio.deus ꝓut ſignificat̉ hn̄s deitatē. Un̄ rōne huius cōpoſitionis pōt fieri excluſio ẜm ꝙ aliꝗd excludit̉ a participatione forme p̄dicati que cōuenit rei ſubſiſtenti p̄dicate.¶ Ad 4ᵐ dd̓m: ꝙ hͦ nomē deus nō p̄dicat naͣm diuinaꝫſolū per modū forme ſicut alia p̄dicata ſub̓alia ꝓut ſignificat̉ natura diuīa vt quo eſt: ſed vt reꝫ ſubſiſtētem: ꝓutſignificat̉ vt qd̓ eſt. ⁊ ẜm hoc pōt ei addi ſolus. Ocm̄ eniꝫeſt ſupra ꝙ hoc nomē deus partim hꝫ rōnē termini communis ⁊ partim rōnem termini ſingularis.II.¶ Utrum pater ſit ſolus deus.ſic ꝓcedit̉: vr̄ ꝙ pr̄ ſitD ſecunduꝫ ſolus deus. Omne.n.qd̓ p̄dicat̉ de tribus ꝑſonis ſiml̓ ſumptis eſtp̄dicatuꝫ eēntiale: ſꝫ hoc qd̓ dico ſolus deꝰ ēho. Dicit̉ .n. trinitas eſt ſolus deꝰ. gͦ vr̄ cuꝫ oēp̄dicatum eēntiale poſſit dici de pr̄e: qd̓ poſſit dici pr̄ eſtſolus deꝰ. ¶ Pͣ. pr̄ eſt deꝰ ⁊ non eſt aliud qͣꝫ deus. gͦ eſt ſolus deꝰ. ¶ Itē ꝯſtat ꝙ nō eſt niſi vnꝰ ſolus deus: ſed illedeus preter queꝫ nō eſt aliꝰ deus eſt pater. ergo pater eſtContra. eſt quod in littera dicitur.(vnus ſolus deus.Reſpondeo pictio ſolus quāuis ex ꝑte predicatidd̓m: ꝙ cū dr̄ pr̄ eſt ſolus deus. Hecponat̉: tn̄ pōt ītelligi ex parte ſub̓i: vt cū dr̄ eſt hō albusītelligit̉ hō eſt albus: ⁊ tūc erit idē iudiciū de hac ſicut ⁊de illa q̄ ſupra dicta eſt: ſolus pr̄ eſt deꝰ. Si aūt ītelligat̉ex parte p̄dicati. tūc vno mō pōt ītelligi ꝙ lyſolus ponatur ꝓ tm̄: ⁊ ſic erit vera. Nec erit ſuꝑflua additio: qꝛ filiꝰquāuis ſit deꝰ: nō tn̄ eſt tm̄ deus: qꝛ eſt etiā hō: qd̓ de pr̄edici nō pōt: cū tn̄ pr̄ humanā naͣm aſſumere potuerit: ſꝫſic nō accipit̉ h̓. Si aūt lyſolus ſumat̉ ꝓprie. tūc hꝫ ꝓpͥetatē iſta locutio: ẜm ꝙ hͦ p̄dicatuꝫ deus nō tm̄ p̄dicat naturā deitatis vt formā: ſed vt ꝗd ſubſiſtens. Dico igit̉ ꝙcū dr̄. pr̄ eſt ſolus deus. locutio ē duplex. Qꝛ lyſolus poteſt excludere omne aliud a pr̄e a participatione formep̄dicati: ⁊ ſic vera eſt. ſic .n. nō excludit̉ filiꝰ neqꝫ ſpir. ſan.ꝗ nō ſunt aliud a ſuppoſito pr̄is. Si aūt excludat aliummaſculine. tūc eſt falſa: in quo tn̄ ſenſu vera eſt iſta trinitas eſt ſolus deꝰ: qꝛ cū li deꝰ p̄dicet non tm̄ naͣm: ſꝫ etiamſuppoſitū qn̄ p̄dicatū de trinitate p̄dicat ſuppoſitū totiꝰtrinitatis. ⁊ iō etiaꝫ ſi fiat excluſio rōne alteriꝰ ſuppoſitivera ē: qꝛ nullū aliud ſuppoſitū extra trinitatē: ſicut necalia naͣ deus eſt. Sed cū dr̄ pr̄ eſt deus ly deus predicatſuppoſituꝫ pr̄is. vn̄ ſi fiat excluſio reſpectu eius quod eſtaliud ſuppoſitū a patre eſt falſa. ⁊ in hoc ſenſu negat̉. Siaūt eius qd̓ eſt aliud in natura a patre vera eſt.igit̉ dd̓m: ꝙ ẜm ꝙ lyſolus excluditAd primuꝫ ſuppoſitū extraneū ⁊ nō ſoluꝫ extraneam naͣm ad plura extēdit ſe negatio implicita cū dicitur: pr̄ eſt ſolus deus: qͣꝫ cuꝫ dicit̉ trinitas eſt ſolus deus.Quia in hac cū dr̄ pater eſt ſolus deus. excludit̉ etiā ſuꝑpoſitum filij ⁊ ſpiri. ſancti. Et ideo h̓ eſt falſa ẜm illū ītellectum. pater eſt ſolus deꝰ: quāuis h̓ ſit vera. Trinitas ēſolus deus. Nec hͦ eſt rōne p̄dicati eſſentialis: ſed ratiōenegatiōis excludētis ſuppoſituꝫ illud. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m: ꝙſi li ſolus ꝓprie ſumat̉ nō eſt illa expoſitio eius: ſed magis eēt expoſitio eius ſi ſolus ſumeret̉ ꝓ tm̄ ⁊ in hoc ſenſu cōceſſa eſt. ¶ Ad 3ᵐ dd̓m: ꝙ ſi lyſolus ꝓprie ſumaturper illud argumētuꝫ nō ꝓbat̉ ꝙ ſit vera. pr̄ eſt ſolus deꝰ:ſed magis ꝙ iſta eſt vera. ſolus deꝰ eſt pr̄. ⁊ hec ẜꝫ aliquēſenſum ſupra cōceſſa eſt. Si aūt aſſumat̉ pr̄ eſt ille deusp̄ter quē nō eſt alius. h̓ ꝓpoſitio eſt multiplex: qꝛ hͦ relatiuū quē pōt referre diſtīctū ſuppoſitū pr̄is: vt ſit ſenſusp̄ter pr̄eꝫ nō ē aliꝰ. Et ſi ītelligat nō eſt aliꝰ deus. veꝝ eſtqꝛ filiꝰ nō ē alius deꝰ a pr̄e. ſi aūt ītelligat̉ p̄ter pr̄em non

K