Diſtin. XIX.

tem naͣe hꝫ ſꝫ ꝑticulare nūero vt athomū .i. īdiuiduū. Nūero .n. ⁊ nō natura differre dicūturhypoſtaſes. Itē in eodeꝫ. Sub̓a ſignificat cōmunem ⁊ circūplectiuaꝫ ſpeciē homo ydeō. i.ſimilium ſpecie hypoſtaſeon .i. ꝑſonaꝝ: vtputa deꝰ hō. hypoſtaſis aūt īdiuiduū demōſtrat.ſ. pr̄em filiū ſpūm ſcūm petrū paulū ⁊ hmōi.Ecce aperte dic̄ ſub̓aꝫ eē vniuerſale. hypoſtaſim ꝟo ꝑticulare. ⁊ ꝙ deꝰ ē ſpēs vt hō. ⁊ ꝙ pr̄⁊ filius ⁊ ſpūs ſcūs ſūt īdiuidua ſic̄ petrus paulus ⁊ ꝙ nūero differāt: que p̄miſſe ſnīe Aug.penitꝰ ꝯͣdicere vident̉. ꝗd ergo dicemus ad h̓.Hoc vtiqꝫ dicere poſſumus atqꝫ debemus ꝙea que Augu. tradidit ſuperius ſine omni heſitatione tenenda ſunt.¶ Ꝙ ſane pn̄t ītelligi que Ioānes dicit: ⁊ quoSmodo oſtendit.Ec aūt q̄ h̓ dn̄r lꝫ in ẜmonis ſuꝑficiealiꝗd a fide alienū reſonare videant̉Iſane tn̄ ītelligi queūt piūqꝫ lectorematqꝫ ītellectorē pl̓imū efflagitant. inquoꝝ explanatiōe mallē ſilens alios audire: qͣꝫloquēdo maliuolis detrahēdi occaſionē p̄ſtare. Uidet̉ tn̄ mihi ita poſſe accipi cū ait. Sub̓aē cōe: ⁊ hypoſtaſis ē ꝑticulare: nō ita h̓ accipitcum de deo dicant̉ vt accipiunt̉ in philoſophica diſciplina: ſꝫ ꝑ ſil̓itudinē eoꝝ q̄ a ph̓is dicūt̉locutus ē: vt ſic̄ ibi cōe vel vl̓e dr̄ qd̓ p̄dicat̉ depluribꝰ: ꝑticulare ꝟo vel īdiuiduū qd̓ de vnoſolo. ita h̓ eēntia dīna dicta eſt vl̓e. qꝛ de oībꝰperſonis ſimul ⁊ʳ de ſingulis ſeꝑatiꝫ dr̄. ꝑticulare ꝟo ſingula q̄libꝫ ꝑſonaruꝫ: qꝛ nec de alijscōiter. nec de aliqͣ aliaꝝ ſingulariter p̄dicat̉. ꝑꝑſimilitudineꝫ ergo p̄dicationis ſub̓aꝫ dixit vl̓e⁊ perſonas ꝑticularia vel īdiuidua. ꝑꝑ h̓ idemetiaꝫ eādē dīnā eēntiā dixit eē ſpēm cōem ⁊ circūplectiuā ſimiliū ſpē ꝑſonarū: qꝛ ſic̄ h̓ ſpecieshō de ſuis p̄dicatur īdiuiduis: velut d̓ PetroPaulo ⁊ alijs. nec iſta ſpē differūt ſꝫ cōueniūt.ita deus de tribꝰ p̄dicat̉ ꝑſonis q̄ in dīnitate nōdifferūt ſꝫ per oīa ꝯueniūt. Hāc ergo ſimilitudinē īter res ſempiternas ⁊ res tꝑales ꝑpēdēsIoānes vniuerſitatis ⁊ ꝑticularitatis noīa q̄rebus tꝑalibus ꝓprie cōueniūt ad res eternastrāſtulit. Aug. ꝟo maiorē vidēs diſſimilitudinē qͣꝫ ſimilitudinē inter res p̄dictas ab excellentia trinitatis p̄dicta nomina remouit.¶ Ex quo ſenſu dixerit ꝑſonas differre nūero.Vod auteꝫ Ioannes dicit hypoſtaſes differre numero nō natura in eoꝙ nō differre natura ait. Veriſſime⁊ ſine ſcrupulo loquitur. Qd̓ vero

dicit differre numero: cauendum eſt quomodo intelligatur. diuerſis eniꝫ modis dicunturaliqua differre numero.¶ Quibus modis dicatur differre nūero: ⁊ ẜꝫquem modū ꝑſonis conuenire poſſet.Ieuntur enim aliqua differre numero quando ita differunt vt hͦ non ſitillud nec aliꝗd qd̓ illud eſt vel in ipſoNeſt. qualiter differunt ſocrates ⁊ plato ⁊ huiuſmodi: que apud ph̓os dicuntur indiuidua vel particularia: iuxta quem modū nonpoſſūt dici tres perſone differre numero. Dicuntur quoqꝫ differre numero que in enumeratione ſiue cōputatione non ſibi adiungunturſed a ſeinuicē diſcernuntur vt cum de aliquibꝰrebus loquētes dicimus vna due tres. Et ẜmhunc modū forte dixit Ioānes hypoſtaſes .i.perſonas differre numero. Poſſumus enimdicere pr̄ eſt vnus. ⁊ pr̄ ⁊ filius ſunt duo. ⁊ pr̄⁊ filius ⁊ ſpūs ſcūs ſunt tres. Et itē h̓ ꝑſona ēvna. ⁊ h̓ ⁊ illa ſunt due. ⁊ hec ⁊ illa ⁊ alia ſunttres. Cōueniētius tn̄ tres ille ꝑſone ꝓprietatibus tm̄ diſtingui dicunt̉. de qͣrū diſtinctiōe ẜmꝓprietates in ſequenti tractabit̉. Nunc ꝟo adinceptū redeamus q̄ dicta ſunt repetētes vt ſepius verſando familiarius īnoteſcant.¶ Ꝙ vna ꝑſona nō eſt maior alia. nec tres ſiml̓qͣꝫ vna. ⁊ hͦ rōne oſtēdit catholica.Ciēdū eſt gͦ tātā eſſe eqͣlitatē in triniItate. vt ait Aug. in. viij. li. d̓ tri. vt nō¶¶¶ MMfiliꝰ ſimul maius aliꝗd ſint qͣꝫ ſpūsſolū pr̄ non ſit maior qͣꝫ filiꝰ. ſꝫ nec pr̄ſcūs. aut q̄libet ꝑſona minus aliꝗd ſit qͣꝫ ip̄a trinitas. Ꝙ aūt ita ſit aliquo mō ſi fieri pōt d̓mōſtrandū eſt. Quātū ergo ipſe creator adiuuatattendamus inꝗt Aug. in eodē. qūo in hac trinitate due vel tres perſone non ſunt maius aliquid qͣꝫ vna earum.¶ Ratiōe ſubtiliſſima vtit̉ ad on̄dēdū ꝙ ita ſit.Uod ibi magnuꝫ dicit̉ aliunde magnuꝫ non eſt qͣꝫ eo quo ꝟe eſt. qꝛ ibimagnitudo ip̄a veritas eſt. ⁊ veritaseſſentia. Nō ergo ibi maiꝰ ē qd̓ veriꝰnō eſt. Non aūt verius eſt pr̄ ⁊ filius ſimul qͣꝫpr̄ ſolus vel filius: nō ergo maius aliquid vterqꝫ ſimul qͣꝫ ſingulus eorum. ⁊ qꝛ eque etiaꝫ ꝟeeſt ſpūs ſcūs. iō pater ⁊ filius ſimul nō ſunt aliqd̓ maius qͣꝫ ipſe. qꝛ nec verius ſūt. Itē in eēntia ꝟitatis hͦ eſt veꝝ eē qd̓ ē eē. ⁊ hͦ ē eē qd̓ ē magnū eē. hͦ eſt ergo magnū eē qd̓ verum eſſe. qd̓ergo ibi eque verū eſt ⁊ eque magnuꝫ ē. qd̓ ergo ibi plus veritatis nō hꝫ. nō hꝫ plus magni