Druckschrift 
Scriptum super primo libro sententiarum : Mit Textanfängen
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Queſtio. I.Diſtin. XVIII.

na: ſed notat habitudinē cauſe ex ꝑte dantis ꝗ per hͦ ꝙamat creaturam ſuā omnia data dat. Utrum eadem proceſſione ſpūs ſanctus habeat ꝙIIII.ſit donum ⁊ deus.ſic ꝓcedit̉. vr̄ ꝙ n̄ eaD quartum aē ꝓceſſione ſpi. ſcūshēat ꝙ ſit d̓s ⁊ ꝙ ſit donū. Nō .n. eſt eadē rōcōis ⁊ ꝓprij. Sꝫ donū ē ꝓpriū ſpi. ſcō: deꝰ aūteſt cōe. ergo nō eſt idē donū ⁊ deꝰ. Pͣ. ꝗcꝗd hꝫ ſpi. ſcūsper ꝓceſſionē ẜm rōnē ītelligendi cōſequit̉ ip̄aꝫ ꝓceſſionem. Sed deitas nō eſt ꝯn̄s ꝓceſſionem: qꝛ nō proceditneqꝫ per ſe neqꝫ per accn̄s: ſicut ēt nō gnaͣtur: gͦ vr̄ ꝙ ſpi.ſcūs nō hꝫ per ꝓceſſionē ꝙ ſit deus.ſpi. ſcūs nō ē d̓s niſi inqͣꝫtū hꝫ ditatē: ſꝫ ꝑ ꝓceſQOlA ſionē r̄cepit totaꝫ d̓itatē a pr̄e. gͦ ꝓceſſiōe ē d̓s.Reſponde̓C tē eiꝰ ꝑmodū relatiōis: vt cū dr̄ filiadd̓ꝫ ꝙ ſic̄ ī filio ē ſignificare ꝓpͥetatio. ⁊ ꝑ modū exitꝰ vel emanatiōis: vt cū dr̄ gnaͣtio paſſiue vel natiuitas. ita eēt ēt in ſpū ſcō ſi nomīa eēt poſitaſed ꝑꝑ defectū nominū vtimur eodē noīe ad ſignificandū emanationē ipſiꝰ ⁊ ꝓpͥetatē vl̓ rel̓onē .ſ. noīe ꝓceſſionis. Dico igr̄ ꝙ ꝓceſſio pōt dr̄e emanationeꝫ ſpi. ſanctivl̓ rel̓onē ſiue ꝓpͥetatē eiꝰ. Si relationē vl̓ ꝓprietatē: ſicſpi. ſcūs ꝓpͥetate ſua formal̓r loq̄ndo ē ſpi. ſcūs ⁊ donū etamor. nō aūt d̓s: ſic̄ nec filiꝰ filiatiōe ē d̓s formal̓r loquēdo: ſꝫ filiatiōe ē filiꝰ: ⁊ deitate deus ⁊ ſapīa ſapiens. Si dicat emanationē tūc pōt dici ꝙ ſpi. ſcūs ſua ꝓceſſiōe ē d̓s⁊ donuꝫ: ſic̄ ēt filiꝰ ſua natiuitate ē filiꝰ ⁊ deꝰ. Sꝫ diuerſimode: qꝛ deitas ſe hꝫ ad gnaͣtionē ſolis vt accepta ꝑ gnaͣtionē: ſꝫ filiatio ẜm rōnē ītelligēdi ē ꝯn̄s gnaͣtionē. Et ſimili rōne cōcedit̉ ꝙ filiꝰ naſcendo accipiat diuinitatē.nō ſolū ita ꝙ gerūdiuū īportet ꝯcomitātiā: vt dr̄ de aliqͥcurrēdo ē hō. ſꝫ īportat ordinē ad acceptū vt ſit ſenſus: filiꝰ naſcēdo accepit d̓itatē .i. ꝑ natiuitatē accepit dīnitatē.Et ſil̓r ē d̓ ꝓceſſiōe ſpi. ſcī. h̓ auteꝫ pleniꝰ dcā ſūt. sͣ. 5. di.Ad primu) rōnē ſpi. ſcūs ē d̓s ⁊ donū. ſꝫ ꝑ eādemigit̉ dd̓m ꝙ nō eodē mō formal̓r ẜmemanationē hꝫ vtrūqꝫ: qꝛ ſic̄ filiꝰ nihil hꝫ niſi qd̓ naſcendo accepit. ita ⁊ ſpi. ſcūs nihil hꝫ niſi qd̓ ꝓcedēdo accepit. Ad 2ᵐ dd̓ꝫ ꝙ eēntia dīna nō accipit nouū eē in ſpi. ſcōꝑ ꝓceſſionē: cū vnū ⁊ idē ſit eē triū ꝑſonaꝝ: ⁊ iō n̄ ꝓceditneqꝫ ꝑ ſe neqꝫ ꝑ accn̄s: neqꝫ ēt ꝓceſſionē ꝯſequit̉: ſꝫ hͦ qd̓ſpi. ſcūs hēat deitatē ꝯuenit ei ex ſua ꝓceſſione.V Utꝝ ſpūs ſcūs poſſit dici donū nr̄m.ſic ꝓcedit̉. vr̄ ꝙ ſpiri.O quintum ſcūs poſſit dici donuꝫnr̄m. Donū .n. dr̄ ẜm reſpectū ad creaturā. ſꝫeis q̄ īportāt reſpcm̄ ad creaturam pōt addimeū vel nr̄m vt creator nr̄. gͦ vr̄ ꝙ ſpi. ſanctpoſſit dici donū nr̄ꝫ. Itē ſcūs nihil adimit d̓ rōe hꝰ qd̓dr̄ ſpūs: ſed dr̄ ſpūs nr̄ vt ſpūs Helye. gͦ vr̄ ꝙ pōt dici ſpi.ſcūs nr̄. Itē ſic̄ filiꝰ īportat rel̓onē eternā a qͣ īpōit̉: ita⁊ pr̄: ſꝫ dr̄ pr̄ nr̄. gͦ ēt pōt dici filiꝰ nr̄. Pͣ. ꝗcꝗd dat̉ nob̓ ēnoſtrū. ſꝫ filiꝰ datꝰ eſt nobis. gͦ eſt filiꝰ noſter. Pͣ. ī deoidē ē deitas ⁊ deꝰ ⁊ ſapīa ⁊ bonitas ⁊ oīa ho. ſꝫ dr̄ deꝰ nr̄. gͦēt pōt dici deus ſapīa noſtra vel eēntia noſtra.Sed ecōuerſoᵏˣ ᵐ nō pōt dici d̓s nr̄. In ꝓnoīe.n. nr̄ꝫ vel meū īportat̉ aliqͣ habitudo vel rel̓o creatoris ad creaturā: ſꝫ d̓s ē nomē abſolutū ⁊ nomē naͣe: vt dic̄ Amb. gͦ vr̄ ꝙ nō pōt dici deꝰ nr̄.Reſpondeoᵈᵉᶻᵐ deꝰ nō pōt hr̄e aliquā rel̓onēad nos niſi ꝑ modū pͥncipij. Cū aūtcāe ſint qͣtuor ipſe non ē cā maͣlis nr̄a. Sꝫ ſe hꝫ ad nos inrōne efficiētis ⁊ finis ⁊ forme exēplaris: nō aūt ī rōne forme īherētis. Cōſiderādū ē igit̉ ī noībꝰ diuinis ꝙ oīa illa

noīa q̄ īportāt rōneꝫ pͥncipij ꝑ modū efficientis vel finisrecipiūt additionē dcōrū ꝓnominū: ſic̄ dicimus creatornr̄ ⁊ bonū nr̄m. Ea aūt q̄ dn̄r ꝑ modū forme īherētis nōrecipiūt dictoꝝ ꝓnominū additōeꝫ. Et talia ſūt noīa oīadiuīa q̄ in abſtracto ſignificant̉: q̄ oīa ſignificant̉ ꝑ mōmforme: vt eēntia bonitas ⁊ ho. vn̄ in talibꝰ nō pōt fieri additio. Nō .n. poſſuꝫ dicere ꝙ deꝰ ſit eēntia nr̄a vl̓ ſub̓a vl̓aliꝗd ho. Tn̄ in iſtis noībꝰ ꝯſiderādus ē ꝗdaꝫ ordo: qꝛ q̄dam hoꝝ abſtractoꝝ īportāt rōnem pͥncipij efficiētis etexēplaris: vt ſapīa ⁊ bonitas et ho. quandoqꝫ fit additiodictoꝝ ꝓnominū: vt cū dicimꝰ deꝰ eſt ſapīa nr̄a cāliter: ꝑmodū quo dr̄ ſpes noſtra: qꝛ per eiꝰ ſapīam efficit̉ in nobis ſapīa exēplata a ſua ſapīa per quā ſapientes ſumꝰ formaliter. Quedā aūt nō importāt rōneꝫ pͥncipij: niſi forteexemplaris: ⁊ talibꝰ nō cōſueuit fieri dicta additio. Nōenim cōſuetū eſt dici ꝙ deus ſit eſſentia noſtra vel ſub̓anoſtra. Tamē ēt qn̄qꝫ iſtis noībꝰ fit talis additio ꝓpterhabitudinem p̓ncipij exēplaris: ſicut Dio. dicit. 4. ca. ce.hie. qd̓ eē oīum eſt ſuꝑ eſſe deitatis: lꝫ hō locutiones magis ſint exponēde qͣꝫ extendende.Ad primū ᵍͦ ᵈᵈᶻ ᵐ donū īportat quādā rel̓onē inactu .ſ. ad dātē: ⁊ qͣꝫdā ſoluꝫ ī aptitudīeqͣꝫtū eſt in rōne ſui noīs .ſ. ad eū cui dat̉. Et iō pōt ſemperdici donū dantis: ſed nō eſt eiꝰ cui dat̉ niſi qn̄ ſibi ē datūin actu. ⁊ ꝑꝑ hͦ dicimꝰ datū nr̄m ⁊ nō donuꝫ nr̄m. Ad2ᵐ dd̓m ꝙ ſpi. ſcūs ē q̄dā circūlocutio īuēta ad expͥmēdūꝑſonā ſpiri. ſcī. ipſe aūt inqͣꝫtū ē ꝑſona ſubſiſtens nō īportat relationē pͥncipij: ſꝫ magis eiꝰ qui ē a pͥnº. ⁊ iō n̄ p̄t diciſpi. ſcūs noſter. Sꝫ ſpūs īportat rōnē pͥncipij inqͣꝫtū a ſpūē īſpiratio: ꝓpter qd̓ pōt dici ſpūs nr̄. Ad 3ᵐ dd̓m ꝙ pimportat rōnem pͥncipij: filiꝰ aūt nō: ſed magis eius qd̓ ēa pͥncipio: ⁊ iō nō p̄t dici filiꝰ noſter: ſicut dr̄ pater noſter.qͣꝫuis ēt nō dicat pr̄ noſter ꝓut īponit̉ nomē a paternitate eterna: ſic .n. eſt pater ſolius filij naͣlis. Ad quartuꝫdd̓m ꝙ qͣꝫuis filiꝰ datus ſit nobis: nō tn̄ datus eſt nobisin filium: ſed in doctorē vel ſaluatorē: ⁊ iō pōt dici ſaluator noſter: ſed nō filius noſter. Et ſi obijciat̉. eſt filiꝰ ⁊ eſtnoſter. gͦ eſt filius nr̄. pꝫ. ꝙ eſt fallacia accn̄tis. Ad 5ªdd̓ꝫ ꝙ ſapīa in abſtracto ſignificata ſignificat id quo aliquis eſt formal̓r ſapiēs: ⁊ ꝓpter hoc rōne p̄dicta non pōtꝓprie dici ꝙ ſit ſapīa: niſi per modū qui dictꝰ eſt. Advltimū dicendum ꝙ deus quāuis ſignificet eſſentiā diuinam quātuꝫ ad id cui imponit̉: Tn̄ quātū ad id a quoimponit̉ nomē ſignificat oꝑationem: vt ſupra dictuꝫ eſtex verbis Dama. Et iō pōt dici deus noſter. Tn̄ diuerſimode pōt dici deus oīum ⁊ iuſtoꝝ. Deus .n. dicitur oīumꝓpter relationem pͥncipij inquātum .ſ. eſt creator oīum.Dicit̉ aūt deus iuſtoꝝ ſpāliter ẜm rationem finis quemcōtingūt. Et ideo dr̄ etiā ab eis haberi. Alia .n. lꝫ ordinētur in ip̄m ſicut in finē: nō tn̄ cōſequūtur ip̄m niſi iuſti ꝙcōiungūtur ſibi per gr̄am ⁊ gloriā: ⁊ ideo et omniuꝫ cōiter dr̄ vel finis vel aliquid hō. Sed abſolute dicit̉ de iuſtis: qꝛ deus eſt eoꝝ qꝛ habent ip̄m ſicut ſuā hereditatē.⁊ per quendam modum paſſionis. Expoſitio textus.On enim dum ꝙ ſcīs donū nō ſoluꝫſinguli quicqͣꝫ hn̄t.) Scienincreatum cōe eſt: ſed etiā dona ad gr̄aꝫ gra-Itum faciētem ꝑtinētia que ſimul īfundunt̉:⁊ ſine ꝗbus ſpūs ſcūs nō hr̄. ſed dona gratis data danturmagis ad manifeſtationem .ſ. recepti: qͣꝫ ad coniungēdūſpiritui. ⁊ hoc ꝓpter vtilitatem aliorum. i. Corinth̓. 12. etdiuidunt̉ diuerſis prout cōpetit vtilitati eccleſie. Sꝫipſa relatio nō apparet in h̓ nomine ⁊c̄.) Uidetur h̓ eſſefalſum: qꝛ ſicut dr̄ donuꝫ dationis: ita ſpi. ſpirationis. Sꝫ