ϖηιū. VIII.Queſtio. I.
Diſtin. Aj.pr̄is ⁊ filij dr̄ nō hoīs. Ita ⁊ filiꝰ ſub hac appellatiōe nō pōt dici nr̄ vt dicat̉ filiꝰ noſter: ſicutnec dr̄ ſpūs ſcūs nr̄. ⁊ tn̄ de filio dr̄ panis nr̄:⁊ de ſpū ſpūs noſter. Ille noſter panis qꝛ nosreficit nobis datus. iſte noſter ſpūs qꝛ nobis īſpirat̉ a pr̄e ⁊ a filio ⁊ in nobis ſpirat ſic̄ vult.Un̄ Aug. in. v. li. de tri. ait. qd̓ de pr̄e natū eſtad pr̄eꝫ ſolū refert̉ cū dicit̉ filiꝰ: ⁊ iō filius pr̄iseſt ⁊ nō noſter. Dicimus tn̄ ⁊ panē nr̄ꝫ da nobis: ſicut dicimus ſpiritum noſtrum.¶ Utrum ſpūs ſcūs ad ſeipſum referatur.Oſt hoc querit̉ vtrū ſpūs ſcūs ad ſeipſuꝫ referat̉. hoc .n. videt̉ ex p̄dictispoſſe ꝓbari. Si .n. qd̓ datur refert̉ adcū qui dat ⁊ ad eū cui dat̉: ⁊ ſpūs ſanctus dat̉ a ſeipſo vt p̄dictū eſt. ergo refertur adſeip̄m. Cuius qōnis determinationē in poſteruꝫ differimꝰ donec tractemꝰ de his q̄ relatiuedicūtur de deo ex tēpore. in ꝗbus datū ⁊ donatum continentur.¶ Diuiſio textus.I determinauit de tēporali ꝓOſt qua ceſſione ſpiri. ſcī. Hic d̓terminat nomē qd̓ ſibi competit ẜm rōnē qd̓ temIAMa poraliter ꝓcedit .ſ. donum. Diuidit̉ gͦ ī duaspartes. In pͥma determinat de dono ẜm ꝙ dr̄ de ſpi. ſcōper cōparationē ad alia dona. In ſcd̓a determinat. de hͦnoīe donuꝫ de ſpi. ſcō dicto ꝑ cōparationē ad hoc nomēdatuꝫ: qd̓ etiaꝫ de ipſo dicit̉. ibi. ( Preterea diligēter cōſide.) Et hec diuidit̉ in duas. In pͥma inꝗrit vtruꝫ eadērōne ſpi. ſcūs dicat̉ donuꝫ ⁊ datum: ⁊ obijcitur ad vtrāqꝫparteꝫ. In ſcd̓a determinat qōnem. ibi. (Ad qd̓ dicimusꝙͣ .ſ.) Et hͦ diuidit̉ in duas. In pͥma oſtēdit dr̄iaꝫ doni addatum ẜm ꝙ de ſpi. ſcō dn̄r: qͣꝫtum ad id qd̓ in ipſo donoeſt. In ſcd̓a qͣꝫtuꝫ ad id cuiꝰ ē donuꝫ. ibi. (Et ẜm hͦ ꝙ ſempiterne. In dono aūt duo cōſiderantur .ſ. relatio vel ꝓprietas ẜm quā dr̄ donuꝫ. ⁊ ꝓceſſio ex qua ẜm rōneꝫ intelligendi cōſequit̉ talis ratio. Primo gͦ aſſignat dr̄iamex parte relationis. 2º ex parte ꝓceſſionis. ibi. (Et notādum ꝙ ſicut filiꝰ.) Prima in duas. Prīo oſtēdit ꝙ donūdr̄ ſpi. ſcūs in eadē rel̓one vel notiōe qͣ dr̄ ſpi. ſcūs. In 2ºmouet qōnē ⁊ determinat eā. ibi. (Sed q̄rit̉ cui donabilis ⁊c̄.) Et notandū ⁊c̄.) Hic aſſignat dr̄iam ex ꝑte ꝓceſſionis. ⁊ diuidit̉ in tres. In pͥma oſtēdit dr̄iam qꝛ ſpi. ſcūsꝓceſſione qua donū eſt hꝫ eēntiā diuinā. nō aūt inqͣꝫtuꝫdatum eſt. In 2ª mouet qōnē ⁊ ſoluit eā. ibi. (Hic oriturqueſtio) In 3ª īducit quādā ꝯcl̓oneꝫ. ibi. (Ex p̄dictis patet ⁊c̄.) .ſ. ꝙ nomen doni ꝯuenit ſpi. ſcō ꝑ ꝓceſſionē eternaꝫ ⁊ nomē dati ẜm ꝓceſſionē tꝑalē. Et ẜm hͦ ꝙ ſempiterna.) Hic oſtendit dr̄iam qͣꝫtū ad id cuiꝰ eſt donū. ⁊ diuidit̉ ī duas ꝑtes. In pͥª aſſignat dr̄iaꝫ. In 2ª mouet duasqōnes. pͥªᵐ ibi. Hic q̄rit̉ vtꝝ filiꝰ) quā ſoluit. ſcd̓am ibi.Poſt hͦ q̄rit̉ vtꝝ ſpi. ſcūs.) Cuiꝰ ſol̓onē differt. Qō. I.Irca hanc ʰteꝫ. º. qͣrunt̉. Prīo vtrūdonū ſit eēntiale vel ꝑſonale. 2º vtꝝ ſit ꝓpriū ſpiri. ſcī. 3º vtꝝ ꝑ hocdonuꝫ oīa dona dent̉. 4º vtꝝ ſpi. ſcūs ꝓceſUſione qͣ donum dr̄ ēt deus dicat. 5º. vtrumpoſſit dici donum noſtrum.¶ Utrum donum ſit nomen eſſentiale. I.
O primuꝫ nomē eēntiale. Oē. n. noſic ꝓcedit̉. vr̄ ꝙ donū ſitmen ꝯnotās effectū ī creatura ſignificat diuinaꝫ eēntiā vt cōiter dr̄. Sꝫ hͦ nomē donū cōnotat effectū in creatura. dr̄ .n. ſpi. ſācti donūinqͣꝫtū eſt donabilis creature in aliqͦ effectu. gͦ ē eēntia le.¶ Pͣ. nullū nomē ꝑſonale conuenit eēntie: qꝛ eēntia necgenita ē nec gignēs: ſꝫ eēntia dīna dr̄ donata eē filio a patre. vt dr̄. Ph. 2. Dōauit illi nomē ⁊c̄. Ꝙ ēt accipit̉ ex verbis Hyl. ſupra poſitis. 16. di. vlti. ca. ergo donum ē nomēeēntiale. ¶ Ite ſpi. ſcō ꝯuenit eſſe donū inqͣꝫtū ꝓcedit vtamor. ſꝫ amor in dīnis ēt eēntial̓r dr̄ vt hr̄ ex v̓bis Auguſupra. di. io. poſitis. gͦ vr̄ ꝙ ⁊ donū. ¶ Pͣ. ꝗcꝗd hr̄ ab aliqͦhͦ dr̄ eſſe datū vel donatum. Sꝫ nō ītellecta diſtinctiōeperſonarū adhuc poſſemus hr̄e deū ad fructū: ⁊ nō habemus h̓ a nobis. ergo eſſet datuꝫ nobis. ꝗcꝗd aūt intelligitur in dīnis excluſa per ītellectuꝫ diſtinctiōe perſonarūeſt eſſentiale. ergo donum eſt eēntiale.Contraqc ad ꝯuenit alicui perſone ẜm rationē originis nō eſt eēntiale ſꝫ notionale. Donū aūtdicit̉ ſpi. ſcūs inqͣꝫtū ab eterno ꝓcedit: vt dicit̉ in littera.ergo non eſt eſſentiale: ſed perſonale.dd̓m ꝙ ſicut ſupra dictū ē dare velReſpondeo ponare dr̄ dupl̓r. Uno mō illud qd̓hr̄ ꝑ modū dominij: vt poſſeſſio. Alio mō illud qd̓ hr̄ qͣſiintrinſecū ſibi. ſic̄ aliꝗs hꝫ ſeip̄m vel maͣꝫ ſuā vel qͣlitatē.Quāuis aūt in dīnis ꝑſonis nō ſit dn̄iuꝫ vniꝰ reſpectu alterius: tamē eſt ibi auctoritas pͥncipij. Dd̓m igit̉ ꝙ datiopōt īportare aucͣtatē reſpectu dati: ⁊ ſic donū vel datuꝫ ēnotiōale. Poteſt ēt nō īportare auctoritatē. ſed tm̄ hͦ ꝙid qd̓ dat̉ libere hēatur. Et hͦ mō ipſa eēntia dicitur darivel donari. Et ẜm hͦ donū vel datū non eſt perſonale ſedeſſentiale. tamē ſemꝑ importat diſtinctionem dantis adeum cui dat̉: qͣꝫuis nō ad id qd̓ datur.igit̉ dd̓ꝫ ꝙ nomē pōt cōnotare effcm̄Ad primu) in creatura dupl̓r. Uel ẜꝫ rōnē pͥncipij tm̄: ⁊ qꝛ eadē ē oꝑatio totiꝰ trinitatis: oꝫ ꝙ tale nomēcōe ſit toti trinitati ⁊ ad eēntiā ꝑtinēs. Uel ita ꝙ cū rōnepͥncipij reſpcū creature: ēt aliꝗd alid̓ īportet. Et tūc qͣꝫuisẜm reſpectū ad creaturā det ītelligere eēntiā ex ꝯn̄ti: ſic̄cā ītelligit̉ in effectu. Tn̄ ẜm alid̓ qd̓ ſignificat pōt ad ꝑſonā ꝑtinere: ſic̄ aſſumere carnē īportat ⁊ oꝑationeꝫ q̄ cōiseſt tribꝰ ꝑſonis ⁊ terminū oꝑōnis in quē termīata ē aſſūptio: qd̓ ꝓpriū ē ꝑſone filij: ⁊ iō ſibi ſoli ꝯuenit. Sil̓r dicoꝙ donū p̄ter reſpectū quē īportat ad illd̓ cui donabile ē:īportat reſpectū ad illū a qͦ eſt ſic̄ a pͥnº reſpectu eiꝰ auctoritatē hn̄te: ⁊ ex hac ꝑte ē notionale. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m ꝙ ſidare īportet aucͣtatē reſpectu dati ī dāte: ſic eēntia nō dr̄dari: ſꝫ alio mō vt dcm̄ ē. ¶ Et per hͦ pꝫ rn̄ſio ad 3ᵐ quiaamor eēntialis qͣꝫuis ſit hn̄s rōnē pͥmi doni in qͦ alia dona dant̉: tn̄ reſpectu eius nō pōt d̓notari auctoritas. ⁊ iōrōne p̄dicta amor non pōt dici donari ẜm ꝙ auctoritasimportat̉ in donāte reſpectu dati. ¶ Et ſimil̓r ēt dd̓ꝫ adquartū. qꝛ donū in cuius rōne importat̉ auctoritas nō remanet nō intellecta diſtinctione perſonarū.¶ Utruꝫ donuꝫ ſit ꝓpriuꝫ ſpūs ſcī.II.D ſecūdum ponum nō ſit propriuſic procedit̉. videt̉ ꝙſpi. ſcī. Temporalis eniꝫ proceſſio vel miſſioſpi. ſancti dicit̉ eius donatio. Sed filiꝰ mittitur ſicut ſpi. ſanctꝰ ⁊ habet aptitudineꝫ admiſſionē a proceſſione eterna: ſicut ſpi. ſanctꝰ: vt patet exdictis. ergo filius pōt dici donū ſicut ſpi. ſcūs. ¶ Pͣ. cumꝑſone diſtinguant per ꝓceſſiones eternas nomē ꝓpriuꝫꝑſone pōt deſignari in actū ꝓceſſiōis: ſicut filius d̓ſignat̉