Diſtin. XVIII.

6

Q. 1hꝫ naſcēdo vt filiꝰ ſit ſed oīno vt ſit. Querit̉ gͦvtꝝ ſpi. ſcūs eo quo dat̉ hēat nō tm̄ vt donuꝫſit ſꝫ oīo vt ſit: qd̓ ſi nō ē niſi qꝛ dat̉ .i. ſi nō hꝫ eēniſi eo quo dat. ſic̄ filiꝰ naſcēdo hꝫ nō tm̄ vt ſitfiliꝰ: qd̓ relatiue dr̄: ſꝫ oīno vt ſit ipſa ſub̓a: qūoiā ſpi. ſcūs erat ipſa ſub̓a cū nō priꝰ daret̉ qͣꝫ eētcui daret̉. Nō gͦ eo quo dat̉ ſꝫ ꝓcedēdo hꝫ vtſit donū ⁊ vt ſit eēntia: ſicut filiꝰ nō eo quo datus ē ſed naſcēdo accepit. nō tm̄ vt ſit filius ſꝫvt ſit eēntia. Vn̄ Aug. in. xv. lib. de tri. ait. Sicut filio p̄ſtat eſſentia ſine initio tꝑis ſine vllamutabilitate naͣe de pr̄e gn̄atio. ita ſpi. ſcō preſtat eēntiā ſine vllo initio tēporis ſine vlla mutabilitate nature de vtroqꝫ proceſſio.¶ Queſtio ex p̄dictis videt̉ ꝙ filiꝰ nō tm̄ ſit filius natiuitate: ſed etiā deus vel eēntia: ⁊ ſpiritus ſanctus proceſſione.AIIc orit̉ qō ſi filiꝰ naſcēdo hꝫ non tm̄vt ſit filiꝰ ſꝫ vt ſit eēntia ⁊ ſpi. ſcūs ꝓcedēdo nō tm̄ vt ſit donū ſꝫ vt ſit eēntia. gͦ ⁊ filiꝰ natiuitate eēntia ē ⁊ ſpi.ſcūs ꝓceſſiōe eēntia eſt cū alibi dicat̉ ꝙ nec pr̄eo prē quo deꝰ. nec filiꝰ eo filiꝰ quo deus. necſpi. ſcūs eo donū quo deꝰ. qꝛ vt ait Aug. i. vij.li. de tri. His noībꝰ eoꝝ relatiua oſtēdunt̉ noneſſentia. Vnde poſt plenius agemus.¶ Reſponſio.D qd̓ breuiter rn̄dētes dicimꝰ: quianec filiꝰ natiuitate eēntia ē: ſed tm̄ fiFIliꝰ. nec ſpūs ſcūs ꝓceſſiōe eēntia ē: ſꝫtm̄ donum: ⁊ vterqꝫ ille naſcēdo iſte procedēdo accepit vt eſſet eēntia. Nō enim vt ait Hylarius in lib. v. de tri. per defectionem aut protenſionem aut deriuationem ex deo deus eſt:ſed ex virtute nature in naturam eadē natiuitate ſubſiſtit filius. ⁊ ex virtute naͣe in naturā eadem ꝓceſſione ſubſiſtit ſpi. ſcūs.¶ Exponit verba Hylarij.Vod itaqꝫ ītelligi pōt: ex pr̄e ꝗ ē virtus īgenita naͣm quā hꝫ eādē filiꝰ naItiuitate .i. naſcēdo: ⁊ ſpūs ſcūs ꝓceſſione .i. ꝓcedēdo hꝫ. Un̄ ipſe idē apertius eloquens qd̓ dixerat aperit ſubdens. Natiuitasinꝗt dei nō pōt nō ea de qͣ ꝓfecta eſt naͣm tenere. Nō .n. aliud qͣꝫ deus ſubſiſtit. qd̓ nō aliūdeqͣꝫ de deo ſubſiſtit. Ecce his ꝟbis aperit̉ qūoaccipiendū ſit illud de pr̄e gnatio p̄ſtat eēntiāfilio: ⁊ de vtroqꝫ proceſſio p̄ſtat eſſentiam ſpiritui ſancto: nō quia ille eſſentia ſit filius ⁊ iſteeſſentia ſit ſpiritus ſanctus īmo ꝓprietate perſonali: ſed qꝛ ⁊ ille naſcēdo ⁊ iſte ꝓcedēdo eēntiaꝫ hꝫ eādē ⁊ totā que in patre eſt.

¶ Ꝙ ſpi. ſcūs dicit̉ donū ⁊ donatuꝫ ẜm predictos duos ꝓceſſionis modos.X p̄dictis patꝫ ꝙ ſpi. ſcūs ſempiterne¶Ndonū eſt: ⁊ tꝑal̓r datuꝫ vel donatū ex¶S gonis de qua ſupra egimꝰ. Nā emalquo apꝑet illa diſtinctio gemine ꝓceſteram ꝓceſſionē dicit̉ donatum vel datuꝫ ẜmalteram vero dicitur donum.¶ Scd̓m hoc ꝙ donum eſt refertur ad patreꝫ⁊ filium ẜm ꝙ datum ad eum qui dedit ⁊ adeos quibus dedit.MTẜm hͦ ꝙ ſempiterne donūē refert̉EIad pr̄em ⁊ filiū ẜm hͦ ꝟo ꝙ dr̄ datuꝫvel donatū ⁊ ad eū ꝗ dedit refert̉ ⁊ad eos ꝗbus dat̉: ⁊ eiꝰ dr̄ eē ꝗ dat: ⁊ illoꝝ ꝗbꝰdat̉. Un̄ Aug. in. v. li. de tri. ait. Qd̓ datuꝫ eſt⁊ ad eum qui dedit refertur: ⁊ ad eos ꝗbꝰ dedit. itaqꝫ ſpi. ſcūs nō tm̄ pr̄is ⁊ filij ꝗ dederuntſed ēt nr̄. dicit̉ ꝗ accepimus. ſpūs ergo ⁊ dei ēꝗ dedit: ⁊ nr̄ ꝗ accepimus: nō ille ſpūs nr̄ quoſumus. qꝛ ipſe ſpūs ē hoīs qui in ipſo eſt: quāuis ⁊ illum ſpūm ꝗ hoīs dicit̉ vtiqꝫ accepimꝰſed aliter ille: aliter iſte nr̄ dicit̉. Aliud eſt eniꝫqd̓ accepimus vt eſſemus: aliud qd̓ accepimꝰvt ſancti eſſemus. Ꝙ aūt ſpi. ſcūs noſter dicat̉ſcriptura oſtēdit. Scriptuꝫ eſt .n. de Ioā. ꝙ īſpū Helye veniret. Ecce dictꝰ eſt Helye ſpūsſcūs quē accepit Helyas. Et Moyſi ait dominus. Tollam de ſpū tuo ⁊ dabo eis .i. dabo illis de ſpū ſancto quē iaꝫ tibi dedi. Ecce ⁊ h̓ dictus eſt ſpūs Moyſi. Patet gͦ ꝙ ſpiri. ſcūs nr̄dicit̉ ſpūs ſanctꝰ: qꝛ nobis datus: ⁊ datꝰ vtiqꝫad hͦ vt ſancti eſſemus: ſpiritus ꝟo creatus adhoc eſt datus vt eſſemus.¶ An filiꝰ cuꝫ ſit nobis datus poſſit dici noſterA Ic q̄rit̉ vtꝝ ⁊ filiꝰ cū ſit nobis datꝰ divt ſpiritus ſanctus.cat̉ vel poſſit dici nr̄. Ad qd̓ dicimꝰ ꝙciliꝰ dr̄ nr̄ panis noſter redēptor ⁊ hꝰ.ſed nr̄ filius nō dr̄: qꝛ filiꝰ dr̄ tm̄ relatiue ad eūꝗ genuit: ⁊ iō nr̄ filius nō pōt dici ſed pr̄is tm̄.In eo aūt qd̓ dicit̉ datus ⁊ ad eū ꝗ dedit ⁊ adeos ꝗbus datus ē refert̉ vt ſpi. ſcūs. ꝗ ēt cuꝫ inſcriptura vt ſupra dictū ē dicat̉ ſpūs noſter. vl̓ſpūs tuus vel illius: vt de Moyſe ⁊ Helya dictum eſt. Nuſqͣꝫ tamē in ſcriptura occurrit itadici ſpūs ſcūs nꝛ̄ vel tuꝰ vel illiꝰ. ſꝫ ſpūs noſtervel tuus ſpūs vel illiꝰ. qꝛ ſpi. ſcūs eo dr̄ quo donum ⁊ vtrūqꝫ relatiue dr̄ ad patrē ⁊ filiuꝫ. ⁊ hͦſempiterna relatione. Si tn̄ aliqn̄ dicit̉ donuꝫnr̄m accipit̉ donuꝫ ꝓ donato vel dato. Cumꝟo donū accipit̉ eo mō quo ſpi. ſcūs donū tm̄