Diſtin. XVIII.

tutum: quare ſpecialiter dicit̉ mouere ad actum dilectionis. Et reſpōſio ſua pꝫ in littera: ſed eius qd̓ in ſolutioneſupponit cauſam nō aſſignat .ſ. ꝙ ſpiri. ſanctꝰ cauſet hūcactum qui eſt diligere nullo habitu mediāte. vnde quoad hoc remanet inſoluta.¶ Utꝝ ſpūs ſcūs eadē ratōe dicatur donū ⁊ datum ſiue donatum.¶ Di. XVIII.Reterea diligēter cōſiderandumeſt cū ſpūs ſcūs dicat̉ donū ⁊ datuꝫ vtrū eadē ratiōe vtrūqꝫ nomēei ꝯueniat: qd̓ vtiqꝫ videri poteſt.¶ Cum eniꝫ idē ſit ſpiritum ſanctūdari ⁊ ſpm̄ ſcm̄ donari: ex eadē ratione videt̉ſpiritus ſanctus dici datum ⁊ donū. hoc etiaꝫvidet̉ Augu. ſignificare in lib. xv. de trini. cuꝫait. Spūs ſanctus intantū donū dei eſt inquātum dat̉ eis ꝗbus dat̉. apud ſe auteꝫ deus eſt⁊ ſi nemini det̉. Ecce aperte dicit ſpm̄ ſanctūdonuꝫ appellari: qꝛ datur. Si aūt ex eo tm̄ appellat donum: qꝛ datur nō ab eterno fuit donum: qꝛ nō datur niſi ex tempore.¶ Reſponſio quare datum vel donatum dicitur ſpiritus ſanctus.D qd̓ dicimus: qꝛ ſpūs ſanctꝰ ⁊ donum dicit̉ ⁊ datū ſiue donatum: ſeddatum ſiue donatum ex eo tm̄ dicitur: qꝛ datur vel donatur qd̓ hꝫ tm̄ex tempore. Donū ꝟo dicitur nō exeo tm̄ ꝙ donetur: ſed ex ꝓprietate quā habuitab eterno. vnde ⁊ ab eterno fuit donū. ſempiterne .n. donū fuit. non qꝛ daretur: ſꝫ qꝛ ꝓceſſita pr̄e ⁊ filio. Un̄ Augu. in lib. iiij. de trinitate.Sicut natū eſſe eſt filio a patre eſſe: ita ſpūi ſcōdonuꝫ dei eſſe eſt a pr̄e ꝓcedere ⁊ a filio. Hicaꝑte on̄ditur ꝙ ſpūs ſcūs eo donū eſt ꝙ ꝓceſſit a pr̄e ⁊ filio. ſicut filius eo eſt a pr̄e ꝙ natuseſt ab eo. Nō eſt .n. filio ideꝫ eſſe a pr̄e ⁊ ſpiri.ſancto .i. nō ea ꝓprietate filius dicitur eē a patre qua ſpi. ſanctꝰ. nā filius dr̄ eē a pr̄e: qꝛ genitus eſt ab eo: ſpi. ſanctꝰ ꝟo dr̄ eſſe a pr̄e ⁊ a filio: qꝛ ſpi. ſanctꝰ eſt donū pr̄is ⁊ filij .i. qꝛ ꝓcedit ab vtroqꝫ. eo. n. dr̄ ſpi. ſanctꝰ quo donū. ⁊eo donuꝫ quo ꝓcedēs. Vn̄ Augu. in lib. v. detri. ait. Spūs ſcūs ꝗ non trinitas: ſed in trinitate ītelligitur in eo ꝙ ꝓprie dr̄ ſpi. ſanctꝰ relatiue dr̄ cū ⁊ ad pr̄em ⁊ ad filiū refert̉: qꝛ ſpi. ſanctus ⁊ pr̄is ⁊ filij ⁊ ſpūs eſt: ſꝫ ipſa relatio nonapparet in hoc nomine. apparet aūt cū dr̄ donum dei. Donū eſt .n. pr̄is ⁊ filij: qꝛ ⁊ a patreꝓcedit ⁊ filio. Ecce his verbis aperte oſtēditur eadē relatione dici ſpūm ſcm̄ ⁊ donuꝫ. donū aūt: qꝛ ꝓcedit a pr̄e ⁊ filio. ꝓprietas ergo qͣdr̄ ſpi. ſanctꝰ vel donū ꝓceſſio ipſa eſt. de qua

poſt plenius agemus cuꝫ alijs. Cum ergo abeterno ꝓceſſerit ab vtroqꝫ ⁊ ab eterno donuꝫfuit. Nō ergo ſpir. ſanctꝰ eo tm̄ dr̄ donum: qꝛdonatur. Naꝫ ⁊ ante fuit donū qͣꝫ donaretur.Un̄ Aug. in. v. lib. de tri. Semꝑ ꝓcedit ſpūsſanctus: ⁊ nō ex tēpore: ſed ab eternitate ꝓcedit: ſed qꝛ ſic ꝓcedebat vt eēt donabile iā donum erat anteqͣꝫ eſſet cui daretur. Aliter enimītelligitur cū dr̄ donū. aliter cū dr̄ donatū. naꝫdonū pōt eſſe ēt anteqͣꝫ detur. donatū aūt niſidatuꝫ fuerit nullo modo dici pōt. Sempiterne ergo ſpiri. ſanctꝰ eſt donū. tēporaliter autēdonatū. His ꝟbis aꝑte oſtenditur ꝙ ſpiri. ſanctus. ſicut ab eterno procedit ita ab eterno donū eſt: nō qꝛ donaretur a pr̄e filio vl̓ a filio patri: ſꝫ qꝛ ab eterno ꝓceſſit donabilis. Sꝫ queritur cui donabilis vtrum pr̄i ⁊ filio. an tm̄ nobis ꝗ nōdū eramus. Si aūt nō erat donabilispr̄i ⁊ filio: ſed tm̄ nobis ⁊ ex eo donū erat: qꝛſic donabilis ꝓcedebat: videtur ꝙ filius eadērōne ſemper donuꝫ fuerit: qꝛ a pr̄e ꝓceſſit abeterno donabilis nobis ī tempore. Nā ⁊ de filio legitur ꝙ datꝰ eſt nobis. Ad qd̓ dicimꝰ: qꝛſpi. ſanctꝰ nobis tm̄ nō patri vel filio donabilis ꝓceſſit ſicut ⁊ nobis tm̄ datus eſt: ⁊ filiusvere datus eſt nobis ⁊ ab eterno proceſſit a patre: nō vt donabilis tm̄: ſed vt genitus ꝗ ⁊ donari poſſet. proceſſit ergo vt genitus ⁊ donabilis: ſed ſpiri. ſanctꝰ nō procedit vt genitus: ſꝫtantū vt donū. donum aūt ſemper fuit non ſoluꝫ: qꝛ donabilis: ſed qꝛ proceſſit ab vtroqꝫ: ⁊qꝛ donabilis fuit. Vnde Aug. in. v. lib. de tri.Eoipſo ꝙ daturus eum erat deus iam donuꝫerat ēt anteqͣꝫ daretur. ⁊ ideo donabilis: ſꝫ aliter donabilis qͣꝫ filius. Nam ⁊ aliter datus ⁊aliter proceſſit qͣꝫ filius. Filij eniꝫ proceſſio genitura eſt vel natiuitas. Spiritus ſancti veroproceſſio natiuitas non eſt: vtraque vero ineffabilis eſt.¶ Ꝙ filius ſicut in naſcendo accepit non tantum vt eſſet filius: ſed etiam eſſentia. ita ⁊ ſpiritus ſanctus procedendo accepit: nō tantū vteſſet donum: ſed vt eſſet eſſentia.T notādum ꝙ ſicut filius naſcendoaccepit non tm̄ vt filius ſit: ſed omniIno vt ſit: ⁊ vt ipſa ſub̓a ſit: ita ⁊ ſpiri.Aſanctꝰ a patre ⁊ filio procedendo accepit nō tm̄ vt ſpi. ſanctꝰ ſit vel donuꝫ: ſꝫ ēt vtoīno ſit ⁊ vt ſub̓a ſit: qd̓ vtiqꝫ nō accepit eo ꝙdatur. Nā cū non detur niſi ex tꝑe ſi hoc haberet eo quo datur accepiſſet ergo ex tꝑe vt eēt.Un̄ Aug. in. v. lib. ve trini. Filius nō hoc tm̄