Diſtin. XVII.Queſtio. II.

60

Diſtin. XVII.tione eſt. ſicut in dīſione cōtinui que eſt in īfinitū ſi fiatẜm eādem ꝓportionē ⁊ nō ẜm eādē quātitatē. ¶ Cōtraquādo eſt dīſio ẜm eādē ꝓportionē illud qd̓ poſt aufert̉ſemper eſt minꝰ eo qd̓ pͥus auferebat̉. ſicut ſi pͥmo auferat̉ tertia pars linee: ⁊ poſtea tertia illius reſidui. ⁊ ſic deinceps ſemper acceptū poſt erit minus ẜm qͣꝫtitatē. Sꝫſequēs veniale nō hꝫ minorē virtutē qͣꝫ pͥmū pōt contingere. gͦ adimet de charitate quātum ⁊ pͥmū: ⁊ ita ex totocharitas conſumet̉ per ablationem.dd̓ꝫ: ꝙ charitas nō pōt dimīui eēnReſpondeo cialr. niſi forte ꝑ ſucceſſioneꝫ. ita .ſ.ꝙ deſtruat̉ charitas q̄ īeſt ꝑ mortale pctm̄. ⁊ poſtmodūminor īfundat̉ ꝑ minorē p̄paratōeꝫ. Et cauſa hꝰ eſt: qꝛ cādiminutionis charitatis non pōt ſumi ex parte dei: cumnullus defectꝰ reducat̉ in ipſuꝫ ꝗ eſt actꝰ cōpletus ſic̄ incauſam: oporteret gͦ ſi charitas diminuat̉ ꝙ diminutōiscauſa ex parte nr̄a ſuſcipiat̉. Defectꝰ aūt cōtingēs ex ꝑtenoſtra: vel eſt ex ceſſatione actꝰ: vel ex iordinationē. Exceſſatiōe actꝰ nō pōt remitti charitas. ſicut hītus v̓tutuꝫacꝗſitaꝝ ẜm id qd̓ in ſe eſt. Firmitas .n. charitatis ipſiusnō eſt ex actu nr̄o: ſed ex pͥncipio īfluēte: vt dcm̄ eſt. Un̄ceſſantibus actibus: manet nihilominus ideꝫ robur charitatis. Sꝫ veꝝ ē ꝙ ꝑ actꝰ frequētes diſponūt̉ oēs viresaīe ⁊ mēbra corporis redigunt in obſequiū charitatis inquo ꝯſiſtit feruor: vt dcm̄ eſt. ⁊ ideo ex ocio tepeſcit charitatis feruor. Habitus aūt acꝗſitaꝝ v̓tutuꝫ robur ⁊ firmitatē hn̄t ex nr̄is oꝑbꝰ. vn̄ ceſſantibꝰ oꝑibus remittit̉robur v̓tutis ēt ī ſe. Inordīatio āt actꝰ vel ē circa finē: vlcirca ea q̄ ſunt ad finē. Si circa finē ita .ſ. ꝙ finis tollat̉.ſic charitas ẜꝫ quā adheret̉ fini tollit̉. ⁊ hͦ fit ꝑ mortalepctm̄. Si aūt circa ea q̄ ſunt ad fineꝫ: ita .ſ. ꝙ finis remaneat ⁊ īordinate aliꝗs īmoret̉ circa ea q̄ ſūt ad finē: talisīordinatio q̄ eſt pctī venialis nō attingit charitatē que ēẜm adheſionē finis. ⁊ ideo nihil diminuit de ipſa. Sꝫ verum eſt ꝙ ſicut ea q̄ ſunt ad finē diſponūt ad finē: ita inordinatio in eis eſt diſpō ad inordinationeꝫ q̄ eſt circa finē: ẜm qd̓ dicimus ꝙ veniale pctm̄ eſt diſpō ad mortale.Un̄ per ho venialia diſponit̉ ꝗs ad amiſſionem charitatis. Et inde eſt ꝙ charitas dr̄ diminui quantū ad radicationē ⁊ feruorē: ⁊ nō qͣꝫtū ad eēntiā. Quātū ad radicationem ꝗdē ẜm ꝙ fit diſpoſitio ad ꝯͣrium. vn̄ minuit̉ firmainheſio charitatis. Secundū feruorē v̓o ꝓut impediturobediētia inferioꝝ virium ad ſuperiores ex quo dictusferuor cauſabatur.Ad primumⁱsʳ oᵈᵐ: ꝙ ꝯͣria nata ſunt fieri circa idē niſi alteꝝ naͣliter inſit. Et dicit̉ naͣliter ineſſe qn̄ ꝯſequit̉ cās eius. Un̄ dico ꝙ augmētabilitas: qꝛ ex parte ſuſcipiētis ⁊ īfluētis pōt eſſe aliquacauſa augmēti ⁊ nō diminutionis: vt dcm̄ eſt. ¶ Ad 2ºdd̓m: ꝙ cōmēſuratio cupiditatis ⁊ charitatis ꝑ oppoſitipōt ītelligi dupl̓r. Uel quātū ad ip̄m fieri charitatis: velquātū ad eē. Si quātū ad fieri. tūc veꝝ eſt ꝙ qͣꝫto ꝑ actīordinatos magis dn̄at̉ in eo cupiditas minus diſponit̉ad charitatē vel augmētū eiꝰ: qꝛ ad habendū charitateꝫvel ad ꝑficiēdū in ea diſponunt actꝰ nr̄i. Si quātū ad eē.tūc cū actus nr̄i nō ſint cauſa eē ipſius charitatis ex īordinatōe actuū ꝑ cupiditatē nihil derogat̉ charitati qͣꝫtūad ſuū eſſe: ſꝫ ſolū quātū ad feruorē ẜm ꝙ dehabilitantur īferiores ꝑtes a charitatis obediētia. ¶ Ad 3ᵐ dicēduꝫ: ꝙ veniale nō pōt adimere aliꝗd de charitate: qꝛ nōattīgit ad illā ꝑtē aīe vbi eſt charitas. Sicut .n. ſuperiorꝑs ītellectus eſt in cōſideratione pͥncipioꝝ ꝑ ſe notoꝝ ꝑque alia cognoſcunt̉. vn̄ quātūcūqꝫ dubitatio oriat̉ circa ꝯcl̓ones de certitudīe pͥncipioꝝ nihil minuit̉: ita etiāſuꝑior pars affectus eſt in adheſiōe finis ꝓpter queꝫ oīa

diligunt̉. Un̄ quecūqꝫ inordinatio ꝯtingit circa illa queſunt ad finē ipſa nō minuit̉ īheſio finis que eſt per charitatē niſi ponat̉ finis cōtrarius. Un̄ veniale qꝛ nō ponitfinē īdebitū nō attingit ad illud ſupremū affectꝰ vbi eſtcharitas. Sꝫ ſicut veniale nō eſt pctm̄ ſimpl̓r: ſꝫ ſolū inquātū eſt diſpō ad mortale: ita ēt pͥuat bonuꝫ qd̓ ſe hꝫ: vtdiſpoſitio ad charitatē .i. feruorē ꝗ contingit in habilitate actꝰ ex diligēti obediētia vel ſubiectiōe īferioꝝ viriūad ſuꝑiorē partē affectus in qua eſt charitas. ¶ Ad 4ⁿdd̓m ꝙ diſpō ad charitatē eſt ẜm actus inferioꝝ viriuꝫꝓut oꝑant circa ea que ſunt ad fineꝫ. ſicut ꝑ ea que ſuntad fine deuenit̉ in finē. Habito etiā fine nō īdiget̉ his q̄ſunt ad finē. Un̄ quecūqꝫ īordinatio fit circa ea nō redudat in deordinationē finis niſi per modū diſpōnis. ſicutetiā cognitio pͥncipioꝝ pͥmoꝝ determinat̉ in nobis perſenſus: qui ſi ēt deſtruant̉ non minuit̉ certitudo pͥncipiorum que nō eſt acꝗſita: ſꝫ naͣliter īſita. ⁊ ſimil̓r eſt de charitate infuſa.¶ Expō ſcd̓e ꝑtis textus.dr̄ magnus ⁊ excelſus inIIcūt deus nobis. Inquantū .ſ. magnos nos ⁊ altos in ſe facit: qd̓ nō pōt eē niſiẜm ampliorē ꝑceptioneꝫ bonitatis ipſiꝰ. ⁊ iōliIopꝫ redire in hoc ꝙ aliqd̓ creatū a deo in nobis ponat. ¶Sūt tn̄ multi ꝗ eū nō hn̄t) illi .n. eū tm̄ hēredicunt̉: quoꝝ eſt vt hereditas qui ipſo fruunt̉ vel in ſpevel in re. ¶Sine ſpiri. ſancto ꝯſtat xp̄m ⁊cͣ.) Hoc pōt dupliciter ītelligi. Uel ita ꝙ ſine ſpiri. ſancto a nobis habito per charitatē ꝑ charitatis donuꝫ nō poſſumus p̄ceptadei implere vel xp̄m diligere: ⁊ hoc veruꝫ eſt meritorie.Uel ſine ſpiri. ſancto quocūqꝫ mō oꝑante in rebus: ⁊ ſicverū eſt ꝙ nec homo: nec aliqͣ creatura ſine ſpiri. ſanctooꝑationē aliquā hēre pōt. Sed hoc nō eſt de intentioneAug. ¶Spiri. ſanctꝰ ꝗ eſt in te duplo ⁊c̄.) Uidet̉ hͦ nō eēad ꝓpoſitū: qꝛ vt notula exponit. Hoc ītelligit̉: qꝛ petitduplex donū .ſ. ꝓph̓ie ⁊ miraculoꝝ: que in Helia erāt: ⁊ꝙ nō petierit magis ſpiri. ſanctū hēre. ¶ Sꝫ dd̓ꝫ: ꝙ etiāiſta expoſitione ſtāte ꝓbat̉ intētio Augu. qꝛ ſi oēs acciperent eū equaliter. ſi ip̄e ſpm̄ ſcm̄ habebat. nō .n. in ſe fieripetiuiſſet. Et ſi nō habebat vel ſe habere neſciebat. ſimpliciter ſpiri. ſanctū petiuiſſet. Un̄ ꝑ hoc ꝙ ſpi. ſanctū habere ſicut in Helia erat petijt. on̄dit Heliā multis excellentijs ſpm̄ ſcm̄ hēre. (Propria mēſura comple.) dr̄ eſſeꝓpria mēſura vniuſcuiuſqꝫ ⁊ ex ꝑte ipſiꝰ dei quātuꝫ ipſevnicuiqꝫ p̄deſtinauit: ⁊ ex ꝑte ipſius qui recipit cōſiderata ſimul capacitate naturaliū ⁊ conatu eius. (Supra dictū eſt ꝙ ſpiri. ſanctꝰ ⁊cͣ.) Nota ꝙ auctoritates que contra magiſtrū īducūtur tria dicūt. Quedā .n. pͥmo īductedicūt aliā eſſe charitatē qua deꝰ diligit ⁊ qua nos diligimus. Qd̓ magiſter exponit. Aliā eſſe rōnem: vel ẜm modum ītelligēdi ⁊ nō ẜm rē. Alie v̓o ſecundo ītroducte dicunt dilectiōeꝫ a ſpū ſcō eſſe: ⁊ ita cū ſpūs ſcūs nō ſit a ſecharitas nobis data nō erit ſpūs ſcūs. Sed ip̄e reſpōdetꝙ quāuis ſpiri. ſanctꝰ nō ſit a ſe: tamē dat̉ a ſe. ⁊ ẜm huncmodū charitas dicit̉ a ſpū ſcō. Sꝫ hec reſpōſio eſt īſufficiens: qꝛ nō tm̄ dicit̉ charitas dat a ſpiri. ſancto: ſed etiaꝫeſt ab eo: qd̓ de ſpū ſancto ꝯcedi nō pōt. Alie tertio introcte dicunt charitatē eſſe motū vel affectū mētis: qd̓ ſpūiſcō nō cōuenit. Sed ad hoc rn̄det ꝙ iſta p̄dicatio eſt percauſam: eo ꝙ charitas motus vel affectionis mētis cauſa eſt: qui ē diligere. Et hec expoſitio vera eſt: quāuis nōſecundū intētionē magiſtri. charitas enim eſt cauſa affectionis ſicut habitus eliciens actum ⁊ nō ſoluꝫ ſicut mouens animā ad actuꝫ dilectionis vt ipſe intendit. Undeconſequēter mouet queſtionem: cum ſpiri. ſanctꝰ ꝗ charitas ab eo dicitur moueat animaꝫ ad omnes actus vire

H 4