Diſtin. XVI.Queſtio. II.
Diſtin. XVI.affectus ad diligere: ſꝫ ſenſus ꝓpriꝰ nō ſentit ſe ſentire. gͦnec affectꝰ diligit ſuā dilectione. charitas aūt ē ī affectu.gͦ charitas ex charitate n̄ diligit̉. ¶ Pͣ. omne qd̓ diligit̉aliqͣ dilectōe diligit̉. Si igit̉ actus charitatis amat̉: opꝫꝙ aliquo alio actu amet̉: ⁊ ille eadē rōne erit diligēdus.ergo hoc mō ducit̉ in īfinitū: qd̓ nō eſt ponēduꝫ. gͦ videt̉ꝙ charitas nō ſit ex charitate diligenda.eſt qd̓ hr̄ ī lr̄a ex v̓bis Augu. ꝗ ꝓximū diliCONIITA. git ꝯn̄s ē vt ipſaꝫ p̄cipue dilectōeꝫ diligat:ſꝫ ꝓximus diligēdus ē ex charitate. gͦ ⁊ charitas. ¶ Itēꝓximus nō ē diligēdus ex charitate niſi īquātū hꝫ imaginē dei: ſꝫ exp̄ſſiꝰ repn̄tat deū charitas qͣꝫ imago naͣlis q̄eſt ī aīa. gͦ vr̄ ꝙ ipſa ſit magis ex charitate diligenda.Reſponde̓S ſicut rō dilectiōis. Uel ſic̄ ob̓m. ſic̄dd̓m: ꝙ aliꝗd ē diligibile dupl̓r. Ul̓ēt color vr̄ vt ob̓m ⁊ lumē vt rō ꝑ quā color ē viſibilis inactu. Sicut aūt eodē actu vr̄ color ⁊ lux: ita ēt eodē actudiligit̉ qd̓ amat̉ vt ob̓m ⁊ vt rō ob̓i. Sciēdū ē igit̉ ꝙ charitas pōt tripl̓r ſumi: vel ꝓ charitate īcreata q̄ ſpūs ſcūseſt vel ꝓ charitate hītuali: vel ꝓ actu charitatis. Qd̓libꝫaūt iſtoꝝ ē rō diligēdi ⁊ pōt eē ob̓m dilectōis. ſic̄ ꝓximūdiligimus īquātū ī ipſo deꝰ īhītat: ⁊ hītū charitatis hꝫ: ⁊actu exercet: ⁊ ſic diligunt̉ vt rō diligibilis. Si aūt ꝯſiderent̉ in ſe: ſic adhuc diligunt̉ vt ob̓m dilectionis. Sic aūtnō diligit̉ charitatis hītus vel actus dilectione amicitievel beniuolētie q̄ inaīatoꝝ eē nō pōt: vt ph̓s. 8. ethi. dic̄.Sed dilectione cuiuſdā cōplacentie ẜm ꝙ diligere dicimur illud qd̓ approbamus: ⁊ qd̓ eſſe volumus.gͦ dd̓m ꝙ charitas eſt quodāmō meAd primu) diū īter deū ⁊ ꝓximum: qꝛ ē ſil̓itudodei: ⁊ ēt ē rō diligēdi ip̄m ꝓximū. ⁊ iō ꝯſeꝗt̉ ad dilectionē vtriuſqꝫ. ¶ Ad 2ᵐ dd̓ꝫ: ꝙ denoīatio ꝓpe eſt ẜm hītudinē accn̄tis ad ſub̓m. ſic aūt dilectū non denoīat̉ a dilectiōe: ſꝫ magis ſic̄ ob̓m. ⁊ iō rō nō ꝓcedit. ¶ Ad 3ᵐ dd̓m:ꝙ ī potētijs maͣlibꝰ hoc ꝯtingit ꝙ potētia nō reflectiturſuꝑ ſuū actū ꝑꝑ hoc ꝙ determīata ē ẜm ꝯpl̓onē orgāi. viſus .n. ꝑticularis nō pōt cognoſcere niſi illud cuiꝰ ſpēs ſꝑritual̓r ī pupilla pōt recipi. ⁊ iō viſus nō pōt ꝯprehēdereſuū actū. Si aūt hoc eēt neceſſariū in oībꝰ ꝙ actꝰ cuiuſlibet potētie nō cognoſceret̉ a ꝓpͥa potētia: ſꝫ a ſuperiore:tūc oporteret vel ꝙ in potētijs aīe iret̉ in īfinitū: vel remaneret aliꝗs actꝰ aīe īperceptibilis. Et iō dd̓m: ꝙ potētie īmaͣles reflectunt̉ ſuꝑ ſua ob̓a: qꝛ ītellectꝰ ītelligit ſeītelligere. ⁊ ſil̓r volūtas vult ſe velle ⁊ diligit ſe diligere.Cuiꝰ rō ē: qꝛ actꝰ potentie īmaͣlis nō excludit̉ a rōne ob̓i.ob̓m .n. volūtatis ē bonū: ⁊ ſub hac rōne diligit volūtasomne ꝙ diligit. ⁊ iō pōt diligere actū ſuū īquātū ē bonꝰ.⁊ ſil̓r ē ex ꝑte ītellectꝰ: ⁊ ꝑꝑ hoc libro de cāis dr̄: ꝙ cuiuſcūqꝫ actio redit ī eſſentiā agētis ꝑ quādā reflexionē: opꝫeēntiā eiꝰ ad ſeipſaꝫ redire .i. ī ſe ſubſiſtēteꝫ eſſe nō ſuperalid̓ delatā .i. nō depēdētē a maͣ. ¶ Ad 4ᵐ dd̓m: ꝙ actusdilectiōis ẜm ꝙ tēdit ī alteꝝ ꝯſtat ꝙ differt numero abactu dilectōis ꝗ ī alio diligit̉: ſiue diligat̉ vt ob̓m: ſiue vtrō diligēdi. Sꝫ qꝛ ēt aīam ſuā pōt aliꝗs ex charitate diligere pōt ēt ex charitate actuꝫ ſue charitatis diligere. Ettūc diſtinguēdū eſt: qꝛ vel dilectio fert̉ in actū dilectōisꝓpriū ſicut ī rōnē dilectiōis tm̄. Et ſic ꝯſtat ꝙ eodē actunumero diligis diligēs ⁊ actꝰ eiꝰ. ⁊ ſic idē actꝰ diligit̉ peractū ꝗ ē ipſe. Uel diligit̉ vt ob̓m dilectiōis. ⁊ ſic eſt aliusactus dilectionis numero ꝗ diligit̉ ⁊ quo diligit̉. Sicutpꝫ planiꝰ in actu ītellectus. Cuꝫ .n. actus diſtinguant̉ perob̓a: oꝑꝫ dicere diuerſos actꝰ ꝗ terminant̉ ad obiecta diuerſa. Unde ſicut ſunt diuerſi actꝰ ꝗbus ītellectus ītelligit equuꝫ ⁊ hoīem: ita ſunt diuerſi actus in numero quoītelligit equū ⁊ quo intelligit actuꝫ illis ſub rōne actus.
Nec eſt īconueniēs ꝙ in actibus aīe eat̉ in īfinitū in potētia: dūmō actus nō ſint infiniti in actu. Un̄ etiā Auicē.cōcedit nō eſſe impoſſibile ꝗn rel̓ones cōſequētes actuꝫanime multiplicentur in infinitum.¶ Expoſitio pͥme ꝑtis textus.eſt vt ipſa predicta ⁊cͣ.)Onſequēs. Hocintelligit̉ ⁊ de dilectiōe creata ⁊ īcreata. Qui .n. diligit aliqueꝫXevult ſe diliger̄ illū: ⁊ ita actū dilectōis ſue diligit ⁊ ī ipſo diligit̉ ipſa dilectio increata: ſicut exēplar inexēplato: qꝛ nihil ē bonū vel diligibile niſi ẜm ꝙ eſt ī eoſil̓itudo boni īcreati. (Magis .n. nouit dilectioneꝫ ⁊cͣ.)Totū qd̓ ſequit̉ de certitudīe dilectionis ſiue de habitucreato ītelligat̉ ſiue de dilectōe īcreata: exponit̉ ẜꝫ ꝙ aliquid dr̄ certū ex ſe: ⁊ nō ex parte cognoſcētis: ſꝫ actꝰ dilectionis ēt ex ꝑte cognoſcētis notus eſt: ſꝫ vtrū ex tali habitu ꝓcedat īcertuꝫ eſt. (Et quo niſi deo plenꝰ eſt.) Hociō dr̄: qꝛ cū dono charitatis ēt ipſe ſpiri. ſanctꝰ dat̉ ẜm ꝙnouo mō īhītare dr̄ creaturā ꝑ nouā ſil̓itudinē ſuiipſiusin ea. (Qui diligit fratrē ⁊cͣ.) lumē cōparat̉ charitati nōquātū ad v̓tutē manifeſtatōis: qꝛ ſic magis ad dona pertinet ītellectꝰ. Sꝫ quātū ad virtutē actōis. ſicut .n. lumēeſt forma vl̓r motiua ī tota naͣ: eo qd̓ eſt qͣlitas pͥmi alterantis: ita charitas mouet ⁊ īformat oīa dona inquātū ēſil̓itudo pͥmi doni qd̓ eſt ſpūs ſcūs ( Ipſaꝫ fr̄naꝫ dilectionē ſolū ⁊cͣ.) hͦ .n. qd̓ dr̄. Nā fr̄na: īterponit̉ ꝑ parentheſiꝫ.dr̄ aūt fraterna dilectio deꝰ eſſe p̄dicatōe cāli ꝑ modū qͦDiony. dicit: ꝙ eē dīnū eſt eſſe oīum: qꝛ ab eo oē eſſe traducit ⁊ exēplat̉. (Nō dicturi ſumus charitatē ⁊cͣ.) In h̓differt charitas ab alijs virtutibus ẜm intentione magiſtri ⁊ Augu. qꝛ alie virtutes q̄ in ſe aliꝗd īperfectiōis importāt in habente: vt fides patīa ⁊ ho. ita ſunt a deo: ꝙ indeo nō ſunt ꝑ eēntiā. Charitas aūt q̄ nihil īperfectōis hꝫetiā de deo eſſential̓r p̄dicat̉ ⁊ ab eo in nobis eſt. Nec tn̄ſequit̉ ꝙ illa charitas q̄ forma mētis nr̄e eſt ſit illa eadēnumero q̄ eēntial̓r de deo dr̄. ſicut ēt eē dr̄ de deo ꝓprie:nec tn̄ illud eſſe eſt idē numero cū nr̄o eſſe. Nullū eniꝫiſtoꝝ dīdo ⁊cͣ.) Uidet̉ hoc eſſe falſum: qꝛ ſapiētia ponit̉excellētiſſimū donoꝝ. ¶ Ad qd̓ dd̓ꝫ: ꝙ ẜm ꝙ dona condiuidunt̉ virtutibus ſapiētia digniſſimuꝫ donoꝝ dr̄. Ethāc dignitatē hꝫ a charitate cui ſemꝑ cōiungit̉: ẜm quaꝫdīnā veritatē ſaporat. Si aūt donum vl̓r ſumat̉ ꝓ omnieo qd̓ ex dei munere poſſidemus: ſic charitas ſimpl̓r potiſſima eſt que nos fini coniungit.¶ Diuiſio ſcd̓e ꝑtis textus.Ic̄ querii iſtamagr̄obijcit ꝯ predeſi ſpi. ſanctꝰ ⁊cͣ.) In parteſtermīata. Et dīdit̉ ī ꝑtes duas. In pͥª obijcitꝑ rōnē. In 2ª ꝑ aucͣtes. ibi (Supradictū ē ꝙſpi. ſanctꝰ) Prīa ī tres. Prīo ponit obiectionē. Scd̓o rn̄ſionē. ibi (His itaqꝫ rn̄deo) In 3º rn̄ſiōis cōfirmatōꝫ. ibi (Ut āt certiꝰ.) Ob̓o āt ē duplex: vt pꝫ ī lr̄a.⁊ ſil̓r ſol̓o (Supradictū ē) Hic obijcit ꝑ aucͣtes. ⁊ dīdit̉ ītres ꝑtes: ẜm tria q̄ ꝯͣ magr̄ꝫ ex aucͣtibꝰ eliciunt̉. Primūeſt ꝙ alia ē dilectio qͣ nos diligimꝰ deū ⁊ deꝰ diligit nos.dilectio aūt qͣ deꝰ diligit nos ē ſpūs ſcūs. gͦ dilectio qͣ nosdiligimꝰ daū ē aliud qͣꝫ ſpi. ſanctꝰ. Scd̓m ē ꝙ dr̄ charitaseē ex deo ſic̄ ⁊ fides: ſed fides ē ex deo: ita ꝙ nō ē deꝰ. gͦ ⁊charitas. ⁊ hͦ ponit ibi Si aliud eſt īquiūt) Tertiū ē qd̓charitas dr̄ affectio vel motꝰ mētis: ſꝫ ſpi. ſanctꝰ nō ē ho.gͦ ⁊cͣ. ⁊ hͦ pōit ibi. (Alias quoqꝫ) Quelꝫ haꝝ ꝑtiū dīdit̉ in¶ Qō. II.(obiectōeꝫ ⁊ ſol̓onem.D ītelligentiāʰꝰ ꝑtis anqͣꝫ q̄runtur. Primo vtruꝫcharitas augeat̉. Secūdo de mō augmenti.