Druckschrift 
Scriptum super primo libro sententiarum : Mit Textanfängen
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Queſtio. I.Diſtin. XVII.

nec mors nec vita ſeꝑabit̉ nos a charitate dei.Charitas dei inꝗt hic dicta eſt virtus q̄ animinoſtri rectiſſima affectio eſt q̄ ꝯiūgit nos deoqua euꝫ diligimꝰ. Ecce his verbis exprimit̉ ꝙcharitas eſt affectio ⁊ motus animi. ac per hͦnō videtur eſſe ſpiritus ſanctus. Reſponſio determinans auctoritates.D qd̓ dicimꝰ hͦ ita eſſe dictū: ſic̄ dicit̉deꝰ eſt ſpes nr̄a ⁊ patiētia nr̄a: qꝛ facitnos ſperarę ⁊ pati. Ita charitas dr̄ eēmotus ſiue affectio animi qꝛ per eaꝫmouet̉ ⁊ afficit̉ animꝰ ad diligēdū deū. nō aūtmireris ſi charitas cū ſit ſpi. ſcūs dicat̉ motusmētis: cū etiā in libro ſapiētie dicat̉ de ſpū ſapientie: qͥ attingit a fine vſqꝫ ad finē: qd̓ ē actꝰmobilis: certus: incoinꝗnatus. qd̓ nō iō dicit̉ꝙ ſapientia ſit aliꝗd mobile vl̓ actꝰ aliꝗs: ſꝫ qꝛſui īmobilitate oīa attingit: nō locali motu: ſꝫvt vbiqꝫ ſemꝑ ſit ⁊ nuſqͣꝫ incluſa teneat̉. Sicergo charitas dr̄ motꝰ animi: nō ꝙ ipſa ſit motus vl̓ affectio vl̓ virtꝰ animi ſed qꝛ ꝑ eā qͣſi eētvirtꝰ afficit̉ mēs ⁊ mouet̉. Sꝫ ſi charitas ſpiritus ſcūs eſt ꝗ oꝑat̉ in ſingulis ꝓut vult cū ꝑeū mēs hoīs afficiat̉ ⁊ moueat̉ ad credēdumvel ſperādū ⁊ hꝫ ſicut ad diligēdum. quare nōſic dr̄ charitas motꝰ vel affectio mētis ad credendū vel ſperādū ſicut ad diligendū. Ad qd̓ſane dici pōt qꝛ alios actus atqꝫ motus virtutum oꝑat charitas .i. ſpūs ſcūs mediātibꝰ virtutibꝰ quaꝝ actus ſunt: vtpote actū fidei .i. credere fide media. ⁊ actum ſpei .i. ſperare mediaſpe. Per fidē .n. ⁊ ſpem p̄dictos oꝑatur actꝰ.diligendi ꝟo actū ꝑ ſe tm̄ ſine alicuiꝰ virtutismedio oꝑatur .i. diligere. Al̓r ergo hūc actuꝫoperatur qͣꝫ alios virtutū actꝰ. Iōqꝫ differenter de hoc ⁊ de alijs loꝗtur ſcriptura: q̄ iſtumſpāliter charitati tribuit. Eſt ergo charitas vere ſpūs ſcūs. vn̄ Aug. p̄miſſum apoſtoli ꝟbūtractās in eodē libro: charitatē dicit eē bonuꝫquo nil meliꝰ. ⁊ per hoc ipſaꝫ eſſe deū ſignificat dicēs. Si nulla res ab eius charitate nosſeparat: ꝗd eē nō ſolū meliꝰ: ſed etiā certiꝰ hocbono pōt? Ecce dicit qꝛ charitate nihil eſt melius. charitas ergo ſpūs ſcūs eſt: qui eſt deꝰ ⁊donū dei ſiue datū. qui diuidit ſingulis fidelibus dona. nec ipſe diuiditur ſed indiuiſus ſingulis datur. Vnde Augu. vbi Ioannes dicitnon ad menſuram dari chriſto ſpiritum ait.ceteris vero diuiditur: non quidem ipſe ſpiritus: ſed dona eius. An concedendum ſit ꝙ per donum donentur dona.

Ic q̄rit̉ cū ſpūs ſcūs per quē dona diTuidunt̉ ipſe ſit donū: vtꝝ cōcedēdū ſitꝙ per donū diuidant̉ aut dent̉ dona.Ad qd̓ dicimꝰ qꝛ ꝑ donū qd̓ ē ſpūs ſāctus ſingulis ꝓpria diuidunt̉. ⁊ ip̄ꝫ cōiter oēsboni habent. Vn̄ Aug. in. xv. li. de tri. ait. perdonū qd̓ eſt ſpūs ſcūs in cōe oībus mēbris xp̄imulta dona que ſunt ꝗbuſqꝫ ꝓpria diuidūturNō .n. ſinguli quiqꝫ hn̄t oīa: ſꝫ hi illa: alij alia:quāuis ipſum donū: a quo cuiqꝫ propria diuiduntur: oēs habeant .i. ſpūm ſcuꝫ. aperte dicitper donum dona dari. Diuiſio textus.determinauit de miſſiōe viſibiOſtqua liſpi. ſcī. hic d̓termīat de miſſioIne eiꝰ īuiſibili. Et dīdit̉ ī duas ꝑtes. In pͥª d̓terminat v̓itatē: ẜm ſuā opīonē. 2º d̓termiat obiectōes ī ꝯͣriū fcās. ibi Hic q̄rit̉ ſi charitas) Circa pͥºtria fac̄. In pͥª p̄dicit ītētionē. In 2ª ꝓpōit v̓itatē. ibi (Utaūt ītelligibiliꝰ ⁊c̄. In 3ª īducit ꝓbationē. ibi. (Ne āt ī retāta ⁊c̄) Et h̓ diuidit̉ ī duas ẜꝫ duo q̄ ꝓbat. pͦ ꝓbat charitatē eē ip̄ꝫ ſpi. ſcūꝫ. 2º ꝓbat ſpi. ſanctū tūc dari nob̓ qn̄nos fac̄ deū diligere. ibi (Tūc .n. nob̓ ⁊c̄) Prīa ī duas. Inꝓbat charitatē eē ſpi. ſcm̄. In 2ª excludit qͣꝫdā rn̄ſionēibi ¶Sꝫ ne forte) Circa pͥᵐ duo fac̄. pͦ on̄dit charitatēeē deū. 2º. ſpāl̓r ip̄aꝫ eē ſpi. ſc̄ꝫ. ibi Cū āt fr̄na) Qō. I.¶D intellectui ytru charitas ſit aliqdhꝰ ꝑtis ꝗnqꝫ q̄runt̉.creatū ī aīa. 2º. vtꝝ ſit ſub̓a vel accn̄s. 3º adquā mēſurā det̉. 4º vtꝝ poſſit cogͦſci ab habente ip̄am. 5º vtruꝫ ipſa charitas ſit ex charitate diligenda.Utꝝ charitas ſit aliꝗd creatū in aīa.I. O primū jō ſit aliqd creatū in anīa.ſic ꝓcedit̉. vr̄ ꝙ charitasAgēs .n. qd̓ ſine medio oꝑat̉ ꝑfectiꝰ ē qͣꝫ illudqd̓ nō agit niſi ꝑ mediū. ſꝫ ſpi. ſanctꝰ oꝑat̉ inInobis velle ⁊ ꝑficere ī actibꝰ meritorijs ẜmApl̓ꝫ. ꝗ enī ſpū dei agunt̉: hi filij dei ſunt. Ro. 8. gͦ cū ipſeſit ꝑfectiſſimꝰ agēs: vr̄ ꝙ nō moueat ad hāc oꝑationē peraliquē habitū creatū mediū. Itē ſic̄ aīa ſe hꝫ ad corpꝰvt vita ipſiꝰ: ita ſe hꝫ deꝰ ad aīaꝫ. vt dic̄ Aug. ſꝫ aīa nō viuificat corpꝰ ꝑ aliquā formā mediā. gͦ nec ſpi. ſanctꝰ aīaꝫꝑ hītū mediū. Pͣ. eē gr̄e īmediatiꝰ e a d̓o ⁊ ꝓpinꝗus qͣꝫeē naͣe: ſꝫ deꝰ in creatiōe nō ē vſus aliqͦ medio qn̄ naͣꝫ īſtituit. gͦ nec in creatōe qn̄ gr̄aꝫ īfundit. Hoc ēt on̄dit̉ exdignitate charitatis. oīs .n. creatura ē vanitas. ſi gͦ charitas ē creatura: vanitas erit: ſꝫ vanitas nō ꝯiūgit veritati:nec ꝯfirmat ī v̓itate. gͦ charitas nō ꝯiūgeret nos deo: qd̓falſū ē. Pͣ. nullū finitū ē v̓tutis īfinite: cū v̓tꝰ fluat abeēntia: ſꝫ oīs creatura finita ē. gͦ nulliꝰ creature v̓tꝰ īfinita eſt: ſed v̓tꝰ charitatis īfinita ē: qꝛ mouet ꝑ īfinitā diſtātiā: cōiungit .n. creaturā creatori: ⁊ facit de pctōre iuſtuꝫ.ergo videt̉ ꝙ nō ſit creatura. Itē nulla creatura ē dinior qͣꝫ aīa xp̄i: ſed charitas eſt dignior qͣꝫ anima xp̄i. qꝛip̄a charitate anīa xp̄i bona eſt. ergo charitas nō eſt creatura. Pͣ. maiori bono debet̉ maior amor: ſed deus eſtinfinitū bonū: ⁊ infinita fecit pro nobis. igit̉ debemꝰ ſibiinfinitū amorē: ſed amor quo diligimꝰ deū eſt charitas.ergo charitas eſt ꝗd īfinitū. gͦ non eſt creatura. Pͣ. oēcręatū eſt in p̄dicamēto aliquo: ſed ꝗcꝗd ꝯtinet̉ in. io. generibꝰ eſt aliqͣ naͣ: ſi gͦ charitas gr̄a ſit ꝗd creatuꝫ erit naͣ