Diſtin. XVII.

55

Olifi. .habes ꝙ ſpi. ſanctꝰ magis ⁊ minus dat̉ vel accipit̉: ⁊ hoī datꝰ auget̉: ⁊ hn̄ti ⁊ nō hn̄ti dat̉:qꝛ ſpi. ſcūs ē charitas q̄ nō hn̄ti dat̉: ⁊ in hn̄teaugetur ⁊ ꝓficit. īmo vt veriꝰ ⁊ magis ꝓprieloq̄r hō in ea ꝓficit ⁊ d̓ficit aliqn̄: ⁊ tūc ip̄a dr̄ꝓficere vel d̓ficere: q̄ tn̄ nō ꝓficit nec d̓ficit ī ſeqꝛ d̓s ē. Vn̄ Aug. in homel̓. ix. ſuꝑ epl̓aꝫ Io.ait. Probet ſe ꝗſqꝫ quātū in illo ꝓfecerit charitas: vel potius quātū ipſe in charitate ꝓfecerit. Nam ſi charitas d̓s eſt nec ꝓficit nec deficit. Sic ergo dr̄ ꝓficere in te charitas: qꝛ tu inea ꝓficis. Ecce quo ītelligēdū ſit cū dr̄ ſpi. ſcūsaugeri in nobis: qꝛ nos in eo ſcilicet ꝓficimꝰ.ſic ⁊ alia huiuſmodi.¶ Ꝙ aliꝗ dicūt ſpi. ſcūꝫ nō eē charitatē qͣ diligimꝰ deū ⁊ ꝓximū.Upra dcm̄ ē ꝙ ſpi. ſcūs charitas eſtpr̄is ⁊ filij qͣ ſe inuicē diligūt ⁊ nos.⁊ ip̄e idē ē charitas q̄ diffūdit̉ in corIIidibꝰ nr̄is ad diligēdū deū ⁊ ꝓximū.hoꝝ alteꝝ oēs catholici ꝯcedūt .ſ. ꝙ ſpi. ſcūs ēcharitas pr̄is ⁊ filij. Ꝙ aūt ipſe idē ſit charitasqͣ diligimꝰ deū ⁊ ꝓximū a pleriſqꝫ negat̉. Dicunt .n. ſi ſpi. ſcūs charitas ē pr̄is ⁊ filij ⁊ nr̄a.eadē gͦ charitas ē qͣ deꝰ diligit nos: ⁊ qͣ nos diligimus eū. Hoc aūt ſcōrū aucͣtes negare vidētur. Dicit. n. Aug. in lib. de ſpū ⁊ lr̄a. Un̄ eſtdilectio niſi vn̄ ⁊ ipſa fides .i. a ſpi. ſcō. Nō .n.eſſet in nobis niſi diffūderetur ī cordibꝰ ꝑ ſpi.ſcūꝫ. Charitas aūt dei dicta ē diffundi ī cordibus nr̄is. nō qͣ ipſe nos diligit: ſꝫ qͣ nos facit dilectores ſuos: ſic̄ iuſtitia dei dr̄ qͣ nos iuſti eiꝰmunere efficimur. ⁊ dn̄i ſalus qua nos ſaluat⁊ fides xp̄i qͣ nos fideles facit. His ꝟbis videtur mōſtrari diſtinctio īter charitatē qͣ nos d̓sdiligit ⁊ qͣ nos diligimus: ⁊ ſicut iuſtitia nr̄adr̄ dei nō ꝙ ipſe ſit iuſtus ea: ſed qꝛ ea nos iuſtos facit. Similiter ⁊ fides ⁊ ſalus. ſic vr̄ dicta charitas dei q̄ eſt in nobis: non ꝙ ipſe ea diligat: ſed qꝛ ea nos diligere facit. De hoc etiāidem in li. xv. de tri. ait. Cū Ioānes cōmemoraſſet dei dilectionē: non qua nos eū ſed qͣ nosipſe dilexit. ⁊ miſit filiū ſuū litatorē pro pctīsnr̄is ⁊c̄. Ecce ⁊ hͦ videt̉ manifeſte diuidere dilectionē qua nos diligimus deum ab ea quaipſe diligit nos. Si ergo inꝗunt ſpūs ſanctusdilectio eſt qua deus diligit ⁊ qua nos diligimus duplex dilectio eſt: immo duo diuerſaeſt: qd̓ abſurdum ⁊ a veritatē longe eſt. Noneſt ergo dilectio qua nos diligimus: ſed quadeus tm̄ diligit.¶ Rn̄ſio ad p̄dicta d̓terminās auctoritates.

IAIs rn̄demꝰ predictarū aucͣtatū verbad̓terminantes hoc mō. Charitas deidicta ē diffūdi in cordibꝰ nr̄is: nō quaipſe nos diligit: ſꝫ qͣ nos dilige̓ fac̄ ⁊c̄.His ꝟbis nō dīdit̉ nec diuerſa on̄dit charitasqͣ d̓s nos diligit ab ea qͣ nos diligimꝰ: ſꝫ potiꝰcū ſit vna atqꝫ eadē charitas ⁊ dicatur ip̄a deicharitas diuerſis d̓ cāis ⁊ rōnibꝰ d̓i charitasin ſcripturis appellari on̄dit̉. Dr̄ .n. dei charitas: vel qꝛ d̓s ea diligit nos: vl̓ qꝛ nos ea ſui dilectores facit. Cū ergo ab apoſtolo dr̄ charitas dei diffūdi in cordibꝰ nr̄is non ē dcā charitas dei qͣ diligit nos: ſꝫ qua fac̄ nos diligere .i.nō ibi appellat̉ charitas dei: eo ꝙ d̓s ea nos diligit: ſꝫ eo ꝙ nos ea ſui dilectores fac̄. Et ꝙ earōne poſſit dici charitas d̓i: qꝛ nos ea diligerefac̄ ex ſil̓i genere locutiōis on̄ditur. ſic̄ dr̄ iuſtitia d̓i qua nos iuſtificat: ⁊ dn̄i ſalus qͣ nos ſaluat. ⁊ fides chriſti qͣ nos fideles facit.¶ Determinatio ſecunde.UImiliter ⁊ aliā exponimꝰ auctoritaMMtē: vbi ait dilectionē d̓i cōmemorari: nō qͣ nos eū: ſꝫ qͣ ip̄e dilexit nos: acſi diceret cōmemorat dilectionē d̓i: nō ẜm ꝙnos ea diligimꝰ deum: ſed ẜm ꝙ ipſe ea diligitnos. Sꝫ aliud ē inꝗunt qd̓ magis vrget. dixit.n. ſupra Augu. ꝙ dilectio ē a ſpū ſcōa quo fides. Sicut ergo fides nō ē ſpūs ſcūs a quo ē.ita nec charitas: qūo .n. charitas ſpūs ſcūs eſtſi ab ipſo eſt. Nam ſi ab ipſo eſt ⁊ ipſe eſt. ergo ſpūs a ſeipſo eſt. Ad qd̓ dicimꝰ: ſpūs ſcūsquidē a ſeipſo nō eſt: ſꝫ tn̄ ⁊ a ſeipſo datur nobis vt ſupra dictū eſt. Dat .n. ſeipſum nobisſpūs ſcūs. ex hoc ſenſu dictū eſt ꝙ charitas abipſo eſt in nobis: ⁊ tn̄ ipſa ſpūs ſcūs ē. fides āteſt a ſpū ſcō ⁊ non eſt ſpūs ſcūs qꝛ donum veldatū ſolūmō eſt. non deus dans.¶ Ꝙ alias inducunt ratiōes ⁊ auctoritates adidem probandum.Lias quoqꝫ iducunt rōnes ad idemoſtendendū .ſ. ꝙ charitas nō ſit ſpūsVMA ſcūs. qꝛ charitas affectio mentis eſtmotus animi. ſpūs ſcūs vero nō ē affectio animi vel motꝰ mētis: qꝛ ſpūs ſcūs īmutabilis eſt⁊ īcreatꝰ: non eſt ergo charitas.¶ Ꝙ caritas ē motꝰ vl̓ effcūs animiVod āt charitas ſit affectio aī ⁊ moItus mētis aucͣtatibꝰ ꝯfirmat. Dic̄. .n.Aug. ī. iij. li. d̓ doctrīa xp̄iana. Cha-ritatē voco motū animi ad fruēdū d̓o ꝑꝑ ip̄ꝫ:⁊ ſe ac ꝓximo ꝑꝑ deū. Idē in lib. d̓ moribꝰ eccleſie catholice tractans illud ꝟbuꝫ apoſtoli.