Druckschrift 
Scriptum super primo libro sententiarum : Mit Textanfängen
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Queſtio. III.Diſtin. v.

49

jͣ. XI⁊ ſic dicūt ſpi. ſcūꝫ mittere ſe: qꝛ dat ſe: vel qꝛ īſpirat ſe: ⁊hec opinio eſt prepoſitini. ⁊ altiſiodoren̄. Et qꝛ hec opinio paꝝ vr̄ recedere a pͥma. iō dixerūt alij ꝙ ꝓprie dicit̉ſpiri. ſcūs ſe mittere: ⁊ huic ꝯſentiēdū vr̄ ſi v̓tus noīs attēdat̉. Miſſio .n. vt dcm̄ eſt īportat duo .ſ. miſſuꝫ eſſe abalio rōne aucͣtis quā importat: ⁊ iteꝝ effectū ẜm ꝙ nouomō in aliqͣ creatura ſpiri. ſcūs dr̄. Un̄ ſenſus ē ſpiri. ſcūsmittit̉ .i. ē ab aliquo: ⁊ fit nouo mō ī aliquo: nulla tn̄ mutatiōe facta circa ip̄m: vt pͥus dcm̄ eſt. Notādū eſt aūt ꝙdiuerſimode v̓ificat̉ locutio qn̄ aliqd̓ ꝯiunctū p̄dicat̉ dealiquo ẜm eſſe. ⁊ qn̄ ẜm fieri. Qn̄ .n. p̄dicat̉ ẜm eē: oꝑꝫ ꝙvtrūqꝫ illoꝝ in eē dicat̉: vt ſi dicā ſor. eſt hō albꝰ: opꝫ eueſſe hoīem ⁊ albū eē: niſi alteꝝ diminuat rōnē alteriꝰ: vtcū dr̄ hō mortuus. Sꝫ qn̄ p̄dicat̉ ꝯiūctū ẜm fieri: ſufficitꝙ alteꝝ in fieri p̄dicet̉: vt ſi dicā. ſor. ē nūc factꝰ hō albꝰſufficit ad v̓itatē hꝰ locutōis ꝙ ſit nūc factus albꝰ: qͣꝫuisnō ſit factus hō. Itē noͣndū eſt ꝙ qn̄ aliqd̓ cōpoſitump̄dicat̉ de aliquo ẜm fieri: diuerſimode ſe hꝫ in faciēte ⁊in facto: qꝛ ex ꝑte facti oꝑꝫ ꝙ vtrūqꝫ predicet̉ ẜm eē: ⁊ ſinō vtrūqꝫ ẜm fieri: vt ſi dica iſte eſt factus hō albus: opꝫeū eē hoīem ⁊ eē albuꝫ: niſi alteꝝ ſit diminuēs: nō aūt oꝫꝙ fiat hō: ſꝫ ſufficit ꝙ fiat albū. Ex ꝑte aūt faciētis: qꝛ faciēs nō refert̉ ad factū niſi ẜm id qd̓ fit in ipſo: ſufficit ꝙfaciēs dicat̉ facere alteꝝ tm̄. vt ſi dicā pictor facit ꝑieteꝫalbū: nō oꝑꝫ ꝙ faciat eū eſſe ꝑietē ⁊ eſſe albū: ſed ſufficitſi facit eſſe eū albuꝫ tm̄. Dico igit̉ ꝙ miſſio: qꝛ ponit miſſuꝫ eſſe in aliquo eo mō quo pͥus nō erat: ⁊ ſic fieri in illo:ẜꝫ illū modū īportat quādā factōeꝫ: nō dico realē factioneꝫ: ſꝫ rōnis tm̄: que terminant̉ ad rel̓onē rōnis ⁊ nō rei:ſicut dicit̉ deus factus refugiuꝫ. Sēſus gͦ eſt ſpiri. ſan. eſtmiſſus .i. factus eſt ens ab alio exn̄s in creatura ꝑ gr̄am.Un̄ opꝫ ad hͦ vt dicat̉ miſſus ꝙ ⁊ ſit ab alio ⁊ fiat in aliqͦẜꝫ nouā hītudinē. Propter qd̓ pr̄ nō pōt dici mitti: qꝛ nōeſt ab aliquo. Si aūt accipiamus ex parte mittētis. tuncmittere ſpiri. ſcm̄ nihil aliud ē qͣꝫ facere ſpiri. ſcm̄ exiſtētem ab alio eē in aliquo ẜm nouā hītudinē. ⁊ iō cuicunqꝫꝑſone ꝯuenit facere alterū iſtoꝝ .ſ. ꝙ ſit in aliquo ẜm nouā habitudinē dicet̉ mittere ſpiri. ſcm̄ quāuis nō ſit pͥnſpūs ſcī ẜm ꝙ eſt ab aliquo. Et qꝛ tota trinitas facit ſpir.ſcm̄ eē in aliquo ẜm nouā habitudinē ꝓpter donū collatum totiꝰ trinitatis. ideo tota trinitas dr̄ mittere ſpi. ſcm̄⁊ ipſe ſeipſuꝫ mittit. ⁊ ipſe a ſe mittit̉ ſub eodē ſenſu. Ulterius ſi loquamur de ꝓceſſiōe hēbit minꝰ de ꝓpͥetate ⁊ minꝰ ꝓpͥe dicet̉ ſpiri. ſanctū ꝓcedere a ſe qͣꝫ mitti aſe: ſꝫ tn̄ qꝛ ꝓceſſio tꝑalis: vt dcm̄ ē: ponit nouā hitudineꝫad creaturā in quaꝫ ꝓcedit: ⁊ oīs nouitas ꝑtinet ad aliqͣꝫfactionē. iō ēt ẜm ꝓceſſionē tēporalē ſpiri. ſanctū ens abalio eſt ⁊ exiſtēs nouo modo in aliquo. Et ſic ſub eodemſenſu cōcedet̉ ꝙ ſpiri. ſanctꝰ ꝓcedat a ſe tꝑaliter.Ad primu) nat̉ aliqͣ aucͣtas reſpcū dati: niſi qn̄gͦ dd̓m: ꝙ nō ē de rōne datiōis ꝙ podat̉ aliꝗd qd̓ hētur ꝑ modū dn̄ij: ⁊ talis datio nō eſt ī diuinis: vt dcm̄ eſt. Ad 2ᵐ dd̓m: ꝙ neutꝝ hoꝝ hominesefficiūt: q̄ in miſſiōe īportant̉: qꝛ nec gr̄aꝫ cōferūt: nec abeis ſpiri. ſanctꝰ ꝓcedit. ⁊ iō nullo mō pōt hō mittere ſpirſanctū. Ad 3ᵐ dd̓m: ꝙ miſſio nō ponit tm̄ exitū: ſed cūhoc aliꝗd aliud .ſ. eē in creatura ẜm nouā hītudinem. Etqͣꝫuis ẜm alteꝝ .ſ. exitū nō referat̉ ad ſe. ſicut ad pͥncipiū:tn̄ ẜm vtrūqꝫ ꝯiunctū refert̉ ad ſe ſicut ad pͥncipiuꝫ. ipſe.n. facit ſe exn̄tē ab alio ẜm nouā habitudinē eſſe in aliqͦratiōe ꝑfectiōis quā illi cōfert. Ad 4ᵐ dd̓ꝫ: ꝙ quāuisꝓceſſio importet tm̄ reſpectū ad ꝑſonaꝫ a qua hꝫ eſſe: tn̄ꝓceſſio tꝑalis: vt dcm̄ eſt īportat reſpectū ad creaturaꝫquā ꝓcedit: ⁊ huiꝰ ratiōe tꝑaliter dicit̉ ꝓcedere a ſe ſicut⁊ mitti a ſe. Ad 5ᵐ dd̓m: ꝙ ipſe ſpiri. ſanctꝰ quāuis nō

ſit pͥnᵐ ſui ipſiꝰ ſimpl̓r: tn̄ ipſe facit ſe exn̄tē ab alio eſſe inaliquo ẜm nouā habitudinē. Et ẜm hoc totū ꝯiunctū refert ī ſe ſicut ī pͥnᵐ ratiōe alteriꝰ tm̄: vt pꝫ ex p̄dictis. Utꝝ ſpūs ſanctꝰ mittat vel det filiū.II.ſic ꝓcedit̉: vr̄ ꝙ ſpiri.O ſecunduꝫ cūs nō det vl̓ mittatfiliū. Auguſ .n. dicit exire filiū a pr̄e ⁊ venirein mundū. hoc eſt filiū mitti a pr̄e: ſꝫ filiꝰ nōexit a ſpiri. ſancto. gͦ nō mittit̉ ab ip̄o. Itēſic̄ filiꝰ ſe hꝫ ad pr̄eꝫ: ita ſpiri. ſanctꝰ ad filiū:ſꝫ filiꝰ nullo mō mittit pr̄em. gͦ nec ſpi. ſanctꝰ filiū.Iſa. 48. Et nūc miſit mne dn̄s. ⁊ ſpūs eius ⁊Contra. exponit Glo. de filio. gͦ mittit̉ a pr̄e ⁊ ſpiri.ſancto. Itē Amb. lib. de ſpū ſcō. Datꝰ filiꝰ eſt a pr̄e: vtIſa. dicit. 9. filius datus eſt nobis. datꝰ eſt audeo dicere ⁊a ſpiri. ſancto: qꝛ a ſpiri. ſancto miſſus eſt. gͦ ⁊cͣ.Reſpondeo ſionē filij. Unā qͣ miſſus ē in carnē.dd̓m: ꝙ ꝗdā diſtinguūt triplicē miſaliā qͣ mittit̉ in mētē. tertiā qͣ mittit̉ ad p̄dicādum. ⁊ ẜmhāc vltimā miſſionē dicūt filiū miſſum a ſpiri. ſancto: nōaūt ẜm duas pͥmas: ſꝫ ſolū a pr̄e. Cuiꝰ rō ē ẜm eos: qꝛ miſſio ad p̄dicādū pōt ꝯuenire xp̄o ratiōe humāe nature cuius aſſumptio p̄ſupponit̉. Sꝫ due pͥme miſſiōes referuntur ad ipſaꝫ ꝑſonā filij: qꝛ miſſio ī carnē ꝯuenit ipſi ꝑſoneẜm ſe ⁊ nō ratiōe humane naͣe cuiꝰ aſſumptio ꝯſequiturmiſſionē ẜm ītellectū. ſicut effectus cauſaꝫ. ⁊ ſicut terminus motū. Et ſil̓r in mētē nō mittit̉ ratōe humane naͣe. ⁊qꝛ ſpiri. ſanctꝰ nō hꝫ aucͣtē reſpectu ꝑſone filij: ſed tm̄ reſpectu naͣe aſſumpte. iō ꝯcedunt tertiā miſſionē filij eſſea ſpiri. ſancto ⁊ nō duas pͥmas. Sꝫ qꝛ vt dcm̄ eſt: nō reꝗrit̉ de neceſſitate ꝙ ī mittēte ſit aucͣtas reſpectu miſſi: ſꝫtm̄ efficiētia reſpectu eius ẜm qd̓ miſſus dr̄ mitti. iō ꝯcedimus ꝙ ſpir. ſanctꝰ. ⁊ tota trinitas miſit filiū ẜm qͣꝫlibꝫmiſſionē. ⁊ p̄cipue cū Aug. exp̄ſſe dicat eū miſſum a ſpiri.ſancto loquēs de miſſiōe ī carne. in 2º. de trinitate. Mitti īquiēs a pr̄e ſine ſpi. ſancto nō potuit: qꝛ pr̄ ītelligit̉ euꝫmiſiſſe cū fecit eū ex femīa qd̓ vtiqꝫ nō fecit ſine ſpi. ſan.Ad primu) tente ītelligit̉ auc̄tas reſpcū miſſi: nōgͦ dd̓m ꝙ qn̄ pr̄ dr̄ mittere filiū. ī mitīquātū ē mittēs: ſꝫ īquātū ē pr̄. ⁊ iō filiū mitti a pr̄e ē ip̄mexire a pr̄e: nō aūt on̄dit̉ aucͣtas ī mittēte: cū ſeip̄m filiusmittere dr̄: vel cū ſpiri. ſanctꝰ euꝫ mittat. ⁊ iō filiū mittia ſe vel a ſpiri. ſancto. nō eſt ipſuꝫ exire a ſe vel a ſpiri. ſancto. Ad 2ᵐ gͦ dd̓m ꝙ filiꝰ nō pōt mittere pr̄eꝫ: qꝛ pr̄ nōpōt mitti cū nō ſit ab alio. ſi ab alio eēt ⁊ mitti poſſet ⁊ filius eū mitteret. Expō partis textus.ſpiri. ſanctꝰ ſeip̄m dare nō poMA I eniin ceſt ⁊c̄.) Hic pōit magr̄ duasrōnes ad on̄dēdū ꝙ ſpiri. ſanctꝰ dat ſe: quaꝝpͥma ſumit̉ ex ꝑte potētie. ſcd̓a ex ꝑte operaltiōis: quoꝝ vtrūqꝫ cōe ē tribꝰ ꝑſonis. Sꝫ vr̄Sꝙ nō valeāt: qꝛ nos dicimus ꝙ pr̄ pōt gn̄are filiū ⁊ gn̄at.filiꝰ aūt nō pōt nec gn̄at: nec tn̄ aliqͣ dīſio ptātis aut oꝑationis ſeꝗt̉. ⁊ ſil̓r vr̄ ī ꝓpoſito. Sꝫ dd̓m ꝙ ſi dare ⁊ ꝓcedere tꝑaliter eēt tm̄ ẜm rel̓onē eterne origīs rōnes nōvalerēt. ſicut nec de gn̄atōe: ſꝫ qꝛ hoc īcludit ēt efficiētiareſpectu quorūdā effectuū in creatura ꝗ cōiter ſunt a tota trinitate. ideo rōnes neceſſario concludunt. Diuiſio ſcd̓e ꝑtis textus.Ic querit̉ vt ſemel ⁊cͣ. yhic determīat de miſſione filij ẜmſpāles modos ipſiꝰ. Et dīdit̉ in partes duas.In pͥma determīat veritatē. In 2ª remouetobiectōeꝫ. ibi (Hic q̄rit̉ cū pr̄.) Prīa īduas.In pͥª diſtīguit duos modos miſſiōis filij. In 2ª aſtignat