Druckschrift 
Scriptum super primo libro sententiarum : Mit Textanfängen
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Queſtio. IIII.Diſtin. XV.

ipſoꝝ dr̄iam. ibi. (Ecce diſtīcti ſunt) Prima in duas. Inpͥma mouet q̄ſtionē. In 2ª ponit ſol̓onē. ibi. (Ad qd̓ dicimus ⁊c̄.) (Ecce diſtīcti.) Hic aſſignat dr̄iam inter duosmodos aſſignatos. Et dīdit̉ in duas ẜm duas dr̄ias quasaſſignat. Scd̓a ibi. (Pͣ. noͣndū ē.) Hic q̄rit̉) Hic excludit obiectōeꝫ. Et circa hoc tria facit. Primo mouet obiectionē. Scd̓o ponit ſol̓onē. ibi (Ad qd̓ di. Tertio ex ſolutōe īprobat quorūdā errorē quē pͦ pōit. ibi. Iōqꝫ pu. Queſtio. IIII.ſcd̓o īprobat. ibi (Ꝙ Aug. ⁊cͣ.)D ītellectu. primo de miſſiōe filijhꝰ ꝑtis de duobus q̄rit̉.Ibīuiſibili ẜꝫ ſe: qꝛ de viſibili dicet̉ in 3º. Scd̓ode miſſione ꝑ cōparatōeꝫ ad eos ad quos fitUemiſſio. Circa pͥᵐ tria q̄runt̉. Primo vtruꝫmiſſio īuiſibilis conueniat filio. Scd̓o vtꝝ ſit diſtincta amiſſione ſpiri. ſancti īuiſibili. Tertio vtrū aliqua miſſioſit eterna. ſicut ꝓceſſio eſt eterna ⁊ tēporalis. Utꝝ filiꝰ īuiſibiliter mittat̉ in mentem.O primuꝫ pilr ī menteꝫ nō mittat̉.ſic ꝓcedit̉: vr̄ ꝙ filiꝰ īuiſiAd miſſionē .n. dīne ꝑſone requirit̉ ꝙ cognoſcat̉ ipſa ꝑſona adueniēs: ⁊ p̄cipue ī miſſioneſapīe quā nullus hn̄s ignorat: ſꝫ adueniēte filio nō cognoſcit̉ eiꝰ aduētꝰ. Iob. 9. Si venerit ad me nō ītelligo. gͦ vr̄ ꝙ filius nō mittat̉ in mentem. Itē miſſio eſt idē qd̓ ꝓceſſio tꝑalis: vt ſupra dcm̄ ē: ſꝫſicut ſupra diximus ꝓceſſio nō hꝫ ꝙ dicat̉ tꝑalis niſi ẜmreſpectū ī quē eſt: quē reſpectū hꝫ ꝓceſſio ſpiri. ſancti exipſo mō ꝓceſſiōis: īquātū ꝓcedit vt amor: cū igit̉ ꝓceſſiofilij ex ſuo mō nō hēat reſpcūm vt ī quē: ſꝫ ſolū vt a qͦ: videt ꝙ ꝓceſſio tꝑalis filio nō conueniat: ⁊ ita nec miſſio. Pͣ. ꝑſona dīna nō mittit̉ niſi ī donis gr̄e gratū facientis: ſed dona ꝑtinētia ad ītellectū q̄ appropriant̉ filio nōſūt gratū faciētia cū ſint cōia bonis ⁊ malis: vt dr̄. i. Cor.13º. Si habuero oēm ſcīam ⁊cͣ. gͦ filiꝰ nō dr̄ mitti īuiſibil̓rin donis ſibi appropriatis: ⁊ ita nullo modo.Ie qd̓ hr̄ Sap. 9. Mitte illā ſapīaꝫIn contraril pecelis .ſ. tuis ⁊cͣ. nō aūt loqt̉ deſapīa eēntial̓r dcā: qꝛ illa nō mittit̉: cū nō ſit ab alio. gͦ loquit̉ de ſapīa genita que eſt filiꝰ. Itē Aug. Sicut filiūgenerari eſt ipſum eſſe a patre: ita filiū mitti eſt cognoſciꝙ ſit a pr̄e. hoc aūt ꝯtingit. gͦ ⁊ filium mitti.dd̓ꝫ: ꝙ ſicut in exitu reꝝ a pͥnº dr̄ boReſponde̓o nitas dina ī creaturas ꝓcedere: inquātū repn̄tat̉ ī creatura ꝑ ſil̓itudineꝫ bonitatis dīne inipſa recepta. Ita ī reductōe rōnalis creature ī deū ītelligit̉ ꝓceſſio dīne ꝑſone: q̄ ⁊ miſſio dr̄ īquātuꝫ ꝓpͥa relatioipſius ꝑſone dīne repn̄tat̉ in aīa ꝑ ſil̓itudine aliquā receptā: q̄ ē exēplata ⁊ origīata ab ipſa ꝓprietate rel̓onis eterne. Sicut ꝓpriꝰ modus quo ſpiri. ſanctꝰ refert̉ ad patrēeſt amor: ⁊ ꝓpͥus modus referēdi filiū ī pr̄eꝫ eſt qꝛ ē verbū ipſius manifeſtās ip̄m. vn̄ ſicut ſpiri. ſanctꝰ inuiſibiliter ꝓcedit in mētē ꝑ donū amoris: ita filius per donū ſapiētie in quo ē manifeſtatio ipſius pr̄is ꝗ eſt vltimuꝫ adqd̓ recurrimus. Et qꝛ ẜm receptionē hoꝝ duoꝝ efficit̉ innobis ſimilitudo ad ꝓpria perſonaꝝ. iō ẜm nouū modūeſſendi: ꝓut res eſt in ſua ſimilitudine dicunt̉ perſone diuine in nobis eſſe: ſecundum ꝙ nouo modo eis aſſimilamur: ⁊ ſecundum hoc vtraqꝫ proceſſio dicitur miſſio. Ulterius ſicuti p̄dicta originant̉ ex ꝓprijs ꝑſonaꝝ: itaet effectuꝫ ſuū nō ꝯſequunt̉ vt ꝯiūgant̉ fini niſi v̓tute diuinaꝝ ꝑſonaꝝ: qꝛ ī forma īpreſſa ab aliqͦ agēte ē v̓tus imprimētis. Un̄ ī receptōe ho donoꝝ hn̄tur ꝑſone dīne nouo mō qͣſi ductrices ī finē vel ꝯiūgētes. Et iō vtraqꝫ prozeſſio dr̄ datio īquātū ē ibi nouus modus hn̄di.

gͦ dd̓ꝫ: ꝙ ad rōnē miſſiōis n̄ reꝗrit̉ ꝙAd primuꝫ ſitibi cognitio actualis ꝑſone ipſiusſꝫ tm̄ hītualis: inquātū .ſ. ī dono collato: qd̓ ē hītus: repreſentat̉ ꝓpriū dīne ꝑſone: ſicut ī ſil̓itudine: ⁊ ita dr̄ ꝙ mitti eſt cognoſci ꝙ ab alio ſit ꝑ modū repn̄tationis. Sicutaliꝗd dr̄ ſe manifeſtare vel facere cognitōeꝫ de ſe: īquātum ſe rep̄ſentat in ſui ſil̓itudine: ſed tn̄ me hēre actualedonū in quo ꝑſona dīna det̉ nō poſſum ſcire certitudinaliter in actu: ꝓpter ſil̓itudinē actuū naͣliū ad actꝰ meritorios: ⁊ ſi poſſiꝫ ex aliꝗbꝰ ſignis ꝯijcere: niſi ꝑ reuelatōemfiat certitudo. ⁊ iō dicit Iob. Si venerit ⁊cͣ. qꝛ certitudinaliter gr̄a gratū faciēs in qͣ ē aduētꝰ dīne ꝑſone cognoſci nō pōt: qͣꝫuis ip̄m donū ꝑceptū ſit ī ſe ſufficiēter ductiuū ī cognitionē adueniētis ꝑſone. Ad 2ᵐ dd̓m: ꝙ propriū ſpiri. ſancti qd̓ eſt amor pōt dupl̓r hēre reſpectu adcreaturā. vel vt ad ob̓m: vel ẜm rōneꝫ pͥncipij exēplarisad pͥncipiatū exēplatū: ſꝫ ꝓpriuꝫ filij vnā tm̄ hēre pōt relationē dictaꝝ .ſ. illā q̄ eſt ẜm rōneꝫ pͥncipij: ⁊ hoc ſufficitad ꝓceſſionē tꝑalē filij: quāuis ẜm plura poſſit attēdi reſpectus tēporalis in ꝓceſſione ſpiri. ſancti: ⁊ ita ēt miſſiovtriqꝫ ꝯuenire pōt. Ad 3ᵐ dd̓m ꝙ qn̄ aliꝗd participat̉nō ẜm ſuū actu ꝑfectū: ſꝫ ẜm alique modū nō dr̄ ꝓpͥe haberi ſicuti aīalia hn̄t aliquē modū prudētie: nō tn̄ dicuntur prudētiā hēre: qꝛ nō hn̄t actū rōnis ꝗ ꝓpͥe eſt actꝰ prudētie .ſ. ipſa electio. vn̄ magis hn̄t aliꝗd ſil̓e prudentie qͣꝫprudētiaꝫ. Uidemus aūt in cognitiōe duos gradus. Primū ẜm ꝙ cognitio ītellectiua tendit in vnū. Scd̓m ꝓutveꝝ accipit vt ꝯueniēs ⁊ bonū: ⁊ niſi ſit aliqua reſiſtētiaex tali cognitiōe ſequitur amor ⁊ delectatio: qꝛ ẜm ph̓m7º. ethi. delectatio cōſequit̉ oꝑationē ꝑfectā nō īpeditaꝫUn̄ felicitas ꝯtemplatiua eſt qn̄ aliꝗs ꝑuenit ad vltimāoꝑationē intellectus: ⁊ ipſam ſine impedimēto exercet.Cōſtat aūt ꝙ in ꝓceſſiōe v̓bi eterni eſt cognitio perfectaẜm oēm modū. ⁊ iō ex tali noticia ꝓcedit amor. vn̄ dicitAug. Uerbū ꝙ īſinuare ītēdimus cū amore noticia eſt.Qn̄cūqꝫ igit̉ hētur cognitio ex qͣ nō ſequit̉ amor gratuitus: nō hetur ſimilitudo v̓bi: ſed aliꝗd illiꝰ. Sꝫ ſoluꝫ tūchētur ſimilitudo v̓bi: qn̄ hētur cognitio talis: ex qͣ ꝓcedit amor: q̄ cōiungit ipſi cognito ẜm rōnem conueniētis.Et iō nō hꝫ filiū in ſe īhabitātē niſi ꝗ recipit talem cognitionē. hoc aūt nō pōt eē ſine gr̄a gratū faciēte. Un̄ ꝯſtatꝙ ſimpl̓r ⁊ ꝓpͥe loquēdo filiꝰ nec dat̉ nec mittit̉ niſi ī dono gr̄e gratū faciētis: ſꝫ ī alijs donis q̄ ꝑtinēt ad cognitionem participat̉ aliquid de ſimilitudine verbi. Utꝝ miſſio filij diſtīguat̉ a miſſiōe ſpūs ſcī. II.D ſecunduꝫ ſiō filij diſtiguatureſic ꝓcedit̉: vr̄ ꝙ miſIſmiſſiōe ſpiri. ſancti. Miſſio .n. ē tꝑalis ꝓceſſio: vt ſupra dixit magr̄. Sꝫ alia ē rō ꝓceſſionis filij. alia rō ꝓceſſiōis ſpiri. ſancti: qꝛ ſpi.ſcūs ꝓcedit vt amor. filiꝰ vt v̓buꝫ. gͦ ⁊ alia rōmiſſiōis. Itē oē qd̓ ꝯuenit aliꝗbꝰ ẜm pͥus ⁊ poſteriꝰ nōꝯuenit eis ẜꝫ eādē rōnē. Sꝫ ſpūi ſcō cōuenit datio ꝑ pͥusqͣꝫ filio: qꝛ hꝫ rōnem pͥmi doni. gͦ alia eſt ratio dationis invtroqꝫ. ergo ⁊ miſſionis cū miſſio ſit ipſa datio. Pͣ. dona in quibus dat̉ filius ⁊ ſpūs ſcūs ſunt diuerſa ⁊ nō dependētia adinuicē. Sed eoꝝ que nō depēdēt adinuiceꝫvnū pōt eſſe ſine alio. gͦ miſſio filij poteſt eſſe ſine miſſione ſpiri. ſancti. ⁊ ecōuerſo: ⁊ ita ſunt diſtīcte etiā ẜm tempus miſſionis. Pͣ. videmus ſenſibiliter quoſdaꝫ ſimplices feruētes eſſe in amore diuīo: qui tamē ſunt valdehebetes in cognitione diuine ſapientie: ⁊ ecōuerſo: cū igitur miſſio filij ſit ſecūdū donū ſapiētie: ⁊ miſſio ſpiri. ſancti ſit ſecundum donuꝫ amoris: videtur ꝙ vna miſſio ſine alia poſſit eſſe.