Diſtin. XIIII.Queſtio. II.

46

Contr a gibꝰ noſtris ꝑ. ſpi. ſan. ⁊c̄. gͦ videt̉ ꝙ vtrūqꝫRo. 5. dicit̉. Charitas dei diffuſa eſt in cordet̉. ¶ Pͣ. amor hꝫ rōnē pͥmi doni: qꝛ in ip̄o oīa ex liberalitate cōferunt̉: cū igit̉ ſpi. ſcūs ſit amor. vr̄ ꝙ habeat rōnem doni. ſꝫ nō niſi qꝛ dat̉. gͦ vr̄ ꝙ ipſe ſpi. ſcūs det̉.¶ Ulteriꝰ q̄rit̉ circa hͦ ſi vtrūqꝫ dat̉ ꝗd per prius dat̉. Etvidet̉ ꝙ ſpi. ſcūs: qꝛ ꝑ ip̄m dant̉ alia. Et qꝛ hꝫ rōneꝫ pͥmidoni. ¶ Sed ecōtrario vr̄ ꝙ dona ꝑ pͥus: qꝛ dona ipſiusdiſponūt nos ad hͦ ꝙ ip̄ꝫ habeamꝰ. diſpoſitio aūt pͥor eſteo ad qd̓ diſponitur. ergo ⁊c̄.dd̓ꝫ ꝙ ipſemet ſpi. ſcūs ꝓcedit tꝑaliReſpondeo ꝓcenione. vel dat̉ ⁊ nō ſolum donaeius. Si .n. ꝯſideremꝰ ꝓceſſionē ſpiri. ſcī ex ꝑte eiꝰ a qͦ ꝓcedit: nō eſt dubiū qn̄ ẜm illū reſpectū ipſemet ſpi. ſcūs. ꝓcedat. Si aūt ꝯſideremus ꝓceſſionē ẜm reſpectuꝫ ad idin quo ꝓcedit: tunc ſicut dictū eſt reſpectꝰ iſte in ſpiri. ſcōponit̉: nō qꝛ ipſe realiter referat̉: ſed qꝛ alteruꝫ referturad ip̄m. Cū igit̉ in acceptiōe donoꝝ ipſiꝰ nō ſolū relationr̄a terminet ad dona: vt ipſa tm̄ habeamꝰ: ſꝫ ēt ad ſpiri.ſcm̄ qꝛ aliter ip̄m habemꝰ qͣꝫ pͥus: nō tm̄ dicent̉ dona ip̄iꝓcedere ī nos: ſꝫ ēt ipſemet. ẜꝫ hͦ .n. ip̄e dr̄ referri ad nosẜꝫ qd̓ nos referimur in ip̄ꝫ. Et iō ꝓcedit ipſe in nos ⁊ dona ipſiꝰ: qꝛ ⁊ dona eius recepimꝰ: ⁊ per eadeꝫ ad ip̄m nosaliter habemꝰ: inqͣꝫtū per dona eius ipſi ſpi. ſcō coniungimur: per donū nos ſibi aſſimilans.igit̉ dd̓m ꝙ cum dicit̉ deus eſſe vbiAd primu) qꝫ importat̉ q̄dā relatio dei ad creaturam: que ꝗdem realiter non eſt in ipſo: ſed in creatura.Cōtingit aut ex parte creature iſtas relationes multipl̓retiā diuerſificari ẜm diuerſos effectus: ꝗbus deo aſſimilatur. ⁊ inde eſt ꝙ ſignificat̉ vt aliter ſe habēs ad creaturam qͣꝫ pͥus. Et ꝓpter hͦ ſpi. ſan. qui vbiqꝫ eſt ẜm relatōeꝫcreature ad ip̄m: pōt dici de nouo eſſe in aliquo: ẜꝫ nouārelationē ipſius creature ad ip̄m. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m ꝙ qͣꝫuisille modus aliter ſe habendi diuerſificet̉ ex diuerſis donis receptis in creatura: tamē relatio creature nō ſiſtit īdonis illis: ſed vlterius tēdit in eum per quem illa donadant̉. ⁊ iō poſſumꝰ ſignificare nos alio modo habere ſpi.ſcūꝫ ⁊ ſpi. ſcm̄ aliter a nobis haberi: ⁊ hͦ ſignificat̉ cū dicitur ipſemet in nos ꝓcedere vel nobis dari. ¶ Ad 3ᵐ dd̓ꝫꝙ nō dr̄ ipſemet in nos ꝓcedere: qꝛ circa ipſuꝫ aliꝗd fiat:ſed qꝛ ex eo ꝙ nos ad ipſummet aliter nos habemꝰ: ipſepōt ſignificari ſub alio reſpectu ſe habere ad nos. Et itadicit̉ in nos ꝓcedere qͣꝫtuꝫ ad illuꝫ reſpectū quē ꝓceſſioponit ad id in qd̓ eſt ꝓceſſio: lꝫ nō qͣꝫtū ad illū queꝫ ponitad id a quo eſt. ¶ Ad qͣrtuꝫ dd̓ꝫ ꝙ virtꝰ infuſa eſt multoſufficiētior qͣꝫ virtus acꝗſita: ⁊ ex rōne ſue perfectiōis hꝫꝙ nos maxime deo cōiungat ⁊ aſſimilet: ẜm quā coniunctionē innaſcit̉ nobis nouus reſpectus ad deū. vn̄ quatoſufficientior eſt: tanto magis in ip̄a ſpi. ſcūs ꝓcedere dr̄ ⁊cū ipſa. vtꝝ autē oporteat aliqd̓ donū creatū dari cū ſpi.¶ Ad id qd̓ vlteriꝰ q̄rit̉ dd̓ꝫ ꝙ ordo aliquoꝝ ẜm naͣꝫ pōtſcō erit qo īfra. ¶ Alia duo cōcedimus.dupl̓r cōſiderari. Aut ex ꝑte recipientis vel maͣe: ⁊ ſic diſpoſitio eſt pͥor qͣꝫ id ad qd̓ diſponit. ⁊ ſic per prius recipimus dona ſpiri. ſcī qͣꝫ ip̄m ſpūm: qꝛ per ipſa dona receptaſpū ſcō aſſimilamur. Aut ex ꝑte agentis ⁊ finis: ⁊ ſic qd̓ ꝓpinꝗus erit fini ⁊ agenti dr̄ eſſe pͥus: ⁊ ita per pͥus recipimus ſpi. ſcm̄ qͣꝫ dona eiꝰ: qꝛ ⁊ filius per amorē ſuū alia nobis donauit. ⁊ hoc eſt ſimpliciter eſſe pͥus.¶ Utruꝫ proceſſio temporalis ſpūs ſancti attendaturẜm omnia dona.II.ſic ꝓcedit̉. vr̄ ꝙ ẜm oīaD ſecūdum pona ꝓceſſio tꝑalis ſpi.ſcī attendat̉. Oē .n. donū qd̓ creature ꝯfert ex

liberalitate dīne volūtatis ꝓcedit: ſed rō cōferendi perliberalitatē eſt amor. ergo videt̉ ꝙ ẜm q̄libet dona creature collata ſpi. ſcūs detur vel ꝓcedat. ¶ Pͣ. in collatione cuiuſlibet doni creatura ẜm aliquē reſpectuꝫ ſe habꝫad deum ẜm quē pͥus nō habebat. aſſimilat̉ enim ſibi ẜꝫparticipationē illius perfectiōis: quā de nouo a deo recepit. ſed hͦ erat ſpi. ſcm̄ tēporaliter ꝓcedere qd̓ ſignificariſpi. ſcūꝫ in habitudine aliqua ad creaturā: ex eo ꝙ creatura nouo modo referebat̉ ad ip̄ꝫ. ergo videt̉ ꝙ ſpi. ſcūsetiā ẜm dona naturalia mittat̉: ⁊ nō tm̄ ẜm gratū facientia. ¶ Pͣ. ẜm Aug. mitti eſt cognoſci ꝙ ab alio ſit: ſed aliquis ſine gratia gratū faciēte pōt cognoſcere ſpi. ſcūꝫ abalio eſſe per fidē īformē. gͦ videt̉ ꝙ ꝓceſſio tꝑal̓ nō ſemꝑſit ẜꝫ donū gratū faciēs. ¶ Pͣ. Rabaꝰ. dic̄ ꝙ ſpi. ſcūs datus eſt apl̓is ad oꝑationē miraculoꝝ. hͦ aūt donuꝫ nō eſtgratū faciēs: ſed tm̄ gratis datuꝫ. ergo ēt ẜm h̓ dona pōtattendi temporalis ꝓceſſio ſpi. ſcī.Contra Sap̄. i. Spi. ſcūs diſcipline effugiet fictū. ꝗcunqꝫ aūt caret gr̄a gratū faciete pro fictohr̄. ergo in nullū talē ſpi. ſcūs ꝓcedit. ¶ Pͣ. ſpi. ſcūs nō ꝓcedit in aliqueꝫ niſi quē inhabitat deꝰ ſicut in tēplo ſuo:qꝛ per ſpi. ſcuꝫ efficit̉ ꝗs tēplū dei. i. Cor. 6. Sed in nullodr̄ habitare deus niſi per gr̄aꝫ gratū facientē. gͦ ẜm hͦ donum tm̄ tēporalis ꝓceſſio ſpi. ſcī attēdit̉.dd̓m ꝙ in exitu creaturaruꝫ a pͦ pͥnᵉReſpondeo attendit̉ q̄dā circulatio vel regiratio: eo ꝙ oīa reuertunt̉ ſicut in finē in id a quo ſicut a pͥncipio ꝓdierūt. Et iō oꝫ vt ꝑ eadē ꝗbꝰ eſt exitꝰ a pͥnº ⁊ reditus in finē attēdat̉. ¶ Sicut igit̉ dcm̄ ē: ꝙ ꝓceſſio ꝑſonaruꝫ eſt rō ꝓductionis creaturarū a pͥmo pͥncipio. ita etiāeſt eadē ꝓceſſio rō redeūdi in finē. Quia per filiū ⁊ ſpiri.ſcūꝫ ſicut ⁊ cōditi ſumꝰ: ita ēt ⁊ fini vltimo ꝯiungimur: vtpꝫ ex v̓bis Aug. poſitis in 3ª di. vbi. dicit. Principium adqd̓ recurrimꝰ .ſ. pr̄em. et formā quā ſequimur .ſ. filiū ⁊c̄.⁊ Hyl̓. dicit. īfra. 31. di. Ad vnū initiabile oīum initiū perfiliū vniuerſa referimus. Scd̓m hͦ gͦ ꝓceſſio dīnarū ꝑſonarum in creaturas pōt conſiderari dupliciter. Aut inquantū eſt ratio exeundi a pͥncipio: ⁊ ſic talis ꝓceſſio attenditur ẜm dona naͣlia in ꝗbus ſubſiſtimus: ſicut dicit̉¶ Dio. diuina ſapīa vel bonitas in creaturas ꝓcedere: ſꝫde tali ꝓceſſiōe nō loꝗtur h̓. Pōt ēt attēdi inqͣꝫtū ē rō redeundi in finē. ⁊ ſic eſt ẜm illa dona tm̄: q̄ ꝓxime coniungunt nos fini vltimo .ſ. deo: q̄ ſunt gr̄a gratū faciēs ⁊ gloria: ⁊ de iſta ꝓceſſione loquimur h̓. Sicut .n. in gnaͣtionenaturali generatū nō coniungit̉ generāti in ſimilitudineſpeciei: niſi in vltimo generatiōis: ita etiā in participationibus diuine bonitatis nō eſt īmediata cōinctio ad deūper pͥmos effectus ꝗbus in eſſe nature ſubſiſtimus: Sedper vltimos ꝗbus fini adheremꝰ: ⁊ iō cōcedimꝰ ſpi. ſcūꝫnō dari niſi ẜm dona gratū facientia.Ad primū gͦ ᵈoᵐ ꝙ qͣꝫuis in collatiōe donoꝝ nalium vel gratis datoꝝ attēdat̉ magnaliberalitas: tn̄ perfectio liberalitatis attēdit̉ in his q̄ vltime ꝑfectioni cōiungunt: ⁊ iſta ſunt q̄ īmediate ordinātnos in finē: ⁊ iō ẜm iſta dona p̄cipue ſpi. ſcī ꝓceſſio attenditur. ¶ Ad ſecundū dd̓m ꝙ in proceſſione ſpūs ẜm ꝙh̓ loquimur: ꝓut .ſ. claudit in ſe dationē ſpi. ſcī non ſuffic̄ꝙ ſit noua relatio qͣliſcunqꝫ eſt creature ad deū. ſed opꝫꝙ referat̉ in ip̄m ſicut ad habitū: qꝛ qd̓ dat̉ alicui habet̉aliquo modo ab illo. Perſona aūt diuina nō poteſt haberi a nobis niſi vel ad fructū perfectuꝫ: ⁊ ſic habetur perdonum glorie: aut ẜm fructum imperfectuꝫ: ⁊ ſic habet̉per donū gratie gratū facientis. Uel potius ſicut id perqd̓ fruibili cōiungimur inqͣꝫtuꝫ ipſe perſone diuine quadam ſui ſigillatione in animabus noſtris relinquūt q̄dā.