Queſtio. III.Diſtin. XV.
dona ꝗbꝰ formaliter fruimur .ſ. amore ⁊ ſapientia: ꝓpterqd̓ ſpi. ſcūs dr̄ eē pignus hereditatis noſtre. ¶ Ad tertiūdd̓m ꝙ non qualiſcūqꝫ cognitio ſufficit ad rationeꝫ miſſionis: ſed ſolum illa que accipit̉ ex aliquo dono appropͥato perſone: per qd̓ efficit̉ in nobis cōiunctio ad deuꝫ: ẜmmodum ꝓpriuꝫ illius perſone .ſ. per amoreꝫ quādo ſpiri.ſcūs datur. Unde cognitio eſt iſta quaſi experimentalis.¶ Ad quartuꝫ dicenduꝫ ꝙ quāuis operatio virtutū nōſit donum gratuꝫ faciens. tamē cum dono gratuꝫ faciente conferri poteſt. Et qꝛ apoſtoli hic donuꝫ nō ſine gratiagratum faciente acceperunt: ideo dicunt temporaliteraccepiſſe ſpi. ſcūꝫ in collectione huius doni.¶ Utꝝ ſpūs ſcūs detur a viris ſanctis. Qō. III.a quo ſpi. ſcūs proceEinde querli dit. ⁊ q̄rit̉ hͦ vtꝝ ſpi.ſcūs det̉ a ſcīs viris. alia .n. q̄ ad hanc inꝗſitionem ꝑtinēt īfra dicent̉. Uidet̉ autē ꝙ ſcī viriEſpi. ſcm̄ dare pn̄t. Remiſſio .n. pctōꝝ nō fit niſi per ſpi. ſcūꝫ: ſꝫ ſcī viri pn̄t remittere pctā. Io. 20. Quoꝝremiſeritis pctā ⁊c̄. gͦ vr̄ ꝙ pn̄t dare ſpi. ſan. ¶ Pͣ. gr̄a ſpi.ſcī eſt ſic̄ lumē ſpirituale: ſꝫ vnū corpꝰ illuminatū lumīecorporali pōt ⁊ aliud illuminare. ergo ⁊ vnus exiſtēs ingratia pōt alteri gratiā cōferre. ¶ Pͣ. qui dat occaſionēdāni damnū dediſſe videt̉. ergo ꝗ facit aliꝗd quo factocōferretur gratia ſpi. ſcī videtur gratiā ſpi. ſancti cōferre: ſed miniſtri eccleſie ſacr̄a diſpenſant in ꝗbus gr̄a ſpi.ſancti dat̉. gͦ videt̉ ꝙ ſpi. ſanctū dare poſſint.CONIra miniſter eccl̓ie ē īferior ſpi. ſcō: ⁊ qͣſi inſtrudans nunqͣꝫ eſt īferior eo qd̓ dat̉. Sꝫ ꝗlibꝫmentum ipſius. gͦ nullus talis ſpi. ſcūꝫ dare poteſt. ¶ Pͣ.ſpi. ſcūs nō dat̉ niſi in gratia gratū faciente: gr̄am aūt talem nulla creatura cōferre pōt. gͦ nec ſpi. ſcūꝫ. Probatiomedie. nullū īfinitū pōt eē a potētia finita. gr̄a aūt habꝫquādā v̓tutē īfinitā: inqͣꝫtuꝫ .ſ. ipſi deo: ꝗ eſt īfinitꝰ: cōiungit. gͦ cū oīs potentia creature ſit finita. gr̄a gratū faciēsa nulla creatura conferri poteſt.Reſpondeo cūꝫ: ſed ſolus deꝰ. Cū .n. in ꝓceſſiōedd̓m ꝙ nulla creatura pōt dare ſpi.tꝑali vt dictū eſt: duo ſint .ſ. reſpectꝰ eternus: quo ſpi. ſcūtexit a pr̄e ⁊ filio. ⁊ reſpectꝰ tꝑalis: ꝗ ꝯſurgit ex eo ꝙ creatura per donū ſuſceptū nouo mō ſe hꝫ ad ip̄m: conſtat ꝙneutro mō pōt ab aliqͣ creatura proceſſio tꝑalis ſpiri. ſcīintelligi: ꝙ eniꝫ a nulla creatura ſpi. ſcūs ꝓcedat ẜm relationē eternā nulli dubiuꝫ ē. Sil̓r et nulla creatura gr̄amgratū facientē: ī qͣ ſola ſpi. ſcūs dat̉: cōferre pōt: cuius rōpōt dupl̓r aſſignari. Prīo: qꝛ cū oīs oꝑatio creature p̄ſuꝑponat potētiā maͣe: īpoſſibile ē ꝙ aliqͣ creatura aliquamformā ꝓducat in eſſe: q̄ nō educit̉ de potētia maͣe: ⁊ īde ēꝙ aīa rōnalis a ſolo deo creat̉. Et qꝛ gr̄a gratum facienseleuat hoīem ſupra totū eſſe naͣe: inqͣꝫtum elicit actum ⁊ordinat in finē: ī quē naͣ per ſua pͥncipia attingere nō p̄t:nō eſt ꝑfectio educta de poͣ maͣe: ⁊ iō a ſolo d̓o ꝯfert̉. Aliarō pōt eē: qꝛ cū oīs actio ſit ẜꝫ aliquā ſil̓itudinē ī ꝑ ſe agētibꝰ: ſꝫ ꝙ vr̄ ꝙ vnūqd̓qꝫ agit ſibi ſil̓e: oꝫ ſi aliqͣ perfectioacꝗſita in aliqͦ īmediate ꝯiūgat alicui ſic̄ ſil̓itudo ipſius.ꝙ īmediate ab ipſo ꝓducat. Et qꝛ ꝑ gr̄am efficimur ipſideo cōiuncti: ⁊ nō mediāte aliqͣ creatura: iō oꝫ ꝙ gr̄a immediate a deo in nos ꝓcedat. 3ª rō pōt ēt ſumi ex virtuteipſiꝰ gr̄e: ex qͣ eliciunt in nobis actꝰ meritorij: ꝗ ducūt inīfinitū bonū: ſic̄ ob̓o tāgit: ⁊ ex eo ꝙ in oībꝰ agētibꝰ ordīatis ꝑ modū agentis ⁊ inſtr̄i. vltima perfectio attribuiturpͥmo agenti: ſic̄ forma ſub̓alis nō eſt per calorē ignis: ꝗ eſtquaſi inſtrumētū: ſed per v̓tutē celeſteꝫ.Ad primi pctā auc̄tate vel ꝑ modū efficiētis: ſedgͦ dd̓m ꝙ miniſtri eccl̓ie nō remittunt
īiI.ſolus d̓s ꝗ dic̄ Iſa. 43. Ego ſuꝫ ꝗ deleo iniꝗtates tuas ꝑꝑme. remittūt aūt ꝑ modū miniſterij: ⁊ iō ēt pn̄t dici miniſtri coll̓onis ſpi. ſcī: ſed nō datores: qꝛ hͦ īportat aucͣtatē.¶ Ad 2ᵐ dd̓ꝫ ꝙ lumē ſpūale ē nobiliꝰ ⁊ potētiꝰ qͣꝫ lumencorꝑale: ⁊ ex ſua dignitate hꝫ ꝙ a nullo creato pōt ꝓduciſic̄ ⁊ aīa rōnal̓ vt dcm̄ ē. ¶ Ad 3ᵐ dd̓ꝫ ꝙ ille ꝗ dat occaſionē dāni vr̄ dānū feciſſe īterp̄tatīe: ſꝫ nō ꝓpͥe: ⁊ tn̄ qui datoccaſionē dāni fac̄ aliꝗd ꝓportionatū ⁊ ſufficiēs: ad hͦ ꝙdānū ſequat̉: ſꝫ nulla oꝑatio miniſtri in ſe ꝯſiderata ꝓutexit a miniſtro eſt ꝓportionata ⁊ ſufficiēs vt ſequat̉ ſpi.ſcī donatio: ſed ſolū hoc hꝫ ex diuina inſtitutiōe ⁊ dignatione: ⁊ ideo tota cauſalitas in deuꝫ refert̉.¶ Expoſitio textus.a pr̄e ⁊cͣ.) Ur̄ ſibi ꝯͣdiceOn diuiſtꝰ) re quia ſupra dixit duasIeē ꝓceſſiōes. Et dd̓ꝫ ꝙ nō ſūt ſimpl̓r due: vtdictū ē: ſꝫ vna alterā īcludit. ⁊ hͦ in v̓bis iſtis1datur intelligi. ⁊ etiaꝫ aliud .ſ. ꝙ pater immediate ſpiratſpi. ſcūꝫ ſicut filius: nō ſolum quātuꝫ ad virtuteꝫ: ſed etiāquantuꝫ ad ſuppoſitū: ſicut duo homines aliquid ſimuloperantes. ¶ Ut eum etiaꝫ de ſe ⁊c̄. Uidet̉ ꝙ hͦ nō ſitneceſſarium: qꝛ ſpi. ſcūs etiaꝫ a ſeipſo tēporaliter datur ⁊ꝓcedit: nō tamen ex hͦ on̄dit̉ ꝙ a ſeipſo ſit. Dd̓m ꝙ cumdr̄ ſpi. ſanctꝰ a ſe dari totū hͦ refert̉ ad donum in quo ſpi.ſcūs dat̉: ⁊ nō ad ip̄am ꝑſonā ꝓcedēteꝫ: qꝛ ſpi. ſcūs nō eſta ſeipſo ſicut a pͥncipio origināte. ſed cū per flatū corporalem ſpi. ſcūs ſignificaret̉ oſtēdebat̉ ꝙ ēt ipſa perſona ſpi.ſcīa filio ꝓcedebat. (Et ipſe eſt virtus ⁊c̄.) Uidetur falſum dicere: qꝛ virtus appropriat̉ filio: vt hr̄ infra. Cor. i.Xp̄ꝫ dei v̓tutē ⁊c̄. Et dd̓m ꝙ virtꝰ pōt ⁊ patri ⁊ filio ⁊ ſpi.ſcō appropriari ẜm diuerſas rōnes. patri ꝗdem inqͣꝫtumvirtus ad perfectionē poteſtatis ꝑtinet: q̄ patri appropͥatur. Filio vero inqͣꝫtū eſt media inter eēntiā ⁊ oꝑationē:ita ꝙ res per ſuā virtutē operat̉: ſicut pr̄ per filiū. Inqͣꝫtūautem facit opus bonuꝫ ⁊ operantē ſic appropriatur ſpi.ſancto cui appropriat̉ bonitas: vel quātū ad effectū v̓tutis: qui eſt aliqd̓ beneficium p̄ſtitum ex liberalitate diuina: cuius collectionis ratio eſt amor.¶ Utrū ſpi. ſcūs detur a ſeip̄o. ¶ Di. XV.Ic ꝯſiderādū ē cū ſpi. ſcūs det̉ hoImībꝰ a pr̄e ⁊ filio. qd̓ eſt ip̄m tꝑal̓rp̄cedere ab vtroqꝫ vel mitti. vtruꝫēt a ſeipſo det̉: ſi dat̉ a ſe: ⁊ ꝓceditAvel mittit̉ a ſe. Ad qd̓ dicimꝰ: quiaſpi. ſcūs ⁊ d̓s eſt ⁊ donū ſiue datuꝫ. ⁊ iō dat ⁊dat̉. dat ꝗdē inqͣꝫtū d̓s: ⁊ datur inqͣꝫtū donuꝫ.Cū āt donatio ſiue datio ſpi. ſcī ſit oꝑatio dei:⁊ cōis ſit ⁊ īdiuiſa oꝑatio triū ꝑſonaꝝ: donaturitaqꝫ ſpi. ſcūs nō tm̄ a pr̄e ⁊ filio: ſꝫ ēt a ſeipſo.Un̄ Aug. in. xv. li. d̓ tri. ait ꝙ ſeip̄ꝫ dat. Sicutinꝗt corpꝰ carnis nihil ē aliud qͣꝫ caro: ſic donūſpi. ſcī nihil eſt aliud qͣꝫ ſpi. ſanctꝰ. In tantuꝫ gͦdonuꝫ dei eſt inqͣꝫtū datur eis ꝗbꝰ datur: apudſe autē deus eſt. ⁊ ſi nemini datur: qꝛ deꝰ eratpatri ⁊ filio coeternus anteqͣꝫ cuiqͣꝫ daretur.Nec qꝛ illi dāt ⁊ ip̄e dat̉: iō mīor ē illis. Ita .n.datur ſic̄ dei donū: vt ēt ſeipſum det ſicut d̓s.Nō .n. dici pōt nō eſſe ſue poteſtatis. d̓ quo dictum eſt. Spūs vbi vult ſpirat. Ecce aꝑte dic̄