Druckschrift 
Scriptum super primo libro sententiarum : Mit Textanfängen
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Diſtin. XIIII.Queſtio. I.

45

Ic q̄rit̉ vtꝝ ⁊ viri ſcī dēt vl̓ dare poſſint alijs ſpūm ſpm̄. Quē ſi alijs dantcū eiꝰ donatio ſupra ſit dcā ꝓceſſio vīab eis ꝓcedere ſpūs ſcūs vl̓ mitti: ſedcreator a creatura nō ꝓcedit vl̓ mittit̉. Reſtatergo vt ipſi nō dēt ſpūm ſcm̄ nec dare poſſint.Un̄ Aug. in. xv. li. de trini. Nō aliꝗs diſcipuloꝝ xp̄i dedit ſpūm ſcm̄. Orabāt ꝗppe vt veniret in eos ꝗbus manū īponebāt. nō ipſi eumdabāt quē morē in ſuis p̄poſitis ēt nūc ẜuat eccleſia. Deniqꝫ ⁊ Symō magus offerēs apl̓ispecuniā nō ait. date ⁊ mihi hāc ptātē vt demſpūm ſcūm: ſed cuicūqꝫ inꝗt impoſuero manꝰaccipiat ſpūm ſanctum: qꝛ nec ſcriptura ſuperius dixerat. Videns autē Symon qꝛ apoſtoli darēt ſpūm ſanctum: ſed dixerat. vidēs autēſymon qꝛ per impoſitionē manuuꝫ apoſtolorum daret ſpiritꝰ ſanctꝰ. Ecce his verbis oſtēdit Aug. nec apl̓os nec alios eccl̓ie p̄latos dediſſe vel dare ſpūm ſanctum. Ꝙ nō pn̄t dare ſpūm ſanctū hic docet.T qd̓ plus eſt nō poſſe ēt dare dicitin eodē li. ſubdens de chriſto. Scriptum eſt ꝙ acceperit a pr̄e ꝓmiſſioneꝫ ſpūs ſcī ⁊ effuderit. in quo vtraqꝫ natura mōſtrata eſt. humana .ſ. ⁊diuina. accepit ꝗppe vt hō: effudit vt deꝰ. nosaūt acciꝑe ꝗdē hͦ donū poſſumus pro modulonoſtro. effundere ꝟo ſuꝑ alios nō vtiqꝫ poſſumus: ſꝫ vt hͦ fiat deū ſuꝑ ipſos a quo id efficit̉īuocamus. His ꝟbis exp̄ſſe dic̄ nos ſpūꝫ ſanctuꝫ nō poſſe ſuꝑ alios effundere .i. alijs dare. Ꝙ videtur contrarium.Ed huic vr̄ ꝯͣriū qd̓ apl̓us ad Galathas de ſe loq̄ns ait. Qui tribuit vobis ſpūm ⁊ oꝑat̉ virtutes in vobis.¶Ecce euidēter dic̄ ſe tribuiſſe ſpūm.ſꝫ ītelligēdū ē apl̓ꝫ dixiſſe hͦ: nō qꝛ haberet ptātē ⁊ aucͣtatē dādi ſpūꝫ ſcūꝫ: ſꝫ qꝛ miniſteriū habuit in quo dabat̉ a d̓o ſpūs ſcūs. Vtenī ait Aug. ſuꝑ eūdē locū exponens illud apl̓iꝟbū. ab apl̓o p̄dicata eſt eis fides. in qua p̄dicatione aduentū ⁊ pn̄tiaꝫ ſpūs ſancti ſenſerāt:ſicut illo tꝑe in nouitate inuitatiōis ad fidē. ētſenſibilibus miraculis pn̄tia ſcī ſpiritus apparebat: vt in actibꝰ apl̓oꝝ legit̉. aperte hic oſtēdit qūo illis ſpiritū ſcūm tribuerit apl̓s nō vtiqꝫ ip̄m mittendo in eos ſed p̄dicando eis fidēchriſti: quā illis recipientibus ꝙ ſpūs ſanctusin eis eſſet aliquibus ſignis viſibilibus mōſtrabatur. Non ergo homines quantūcūqꝫ ſanctidare poſſunt ſpiritum ſanctum.

Diuiſio textus.AIc̄ īcipli pi. ici. Et diuidit̉ in ꝑtes duas.magr̄ d̓terīare d̓ tꝑali ꝓceſſiōeIn pͥª d̓terminat ꝓceſſionē tꝑaleꝫ ſpi. ſcī. In 2ªd̓termīat nomē ſpi. ſācti qd̓ rōnē tꝑal̓ ꝓceſſiōison̄dit ī. 15. di. ibi (Hic q̄rit cū ſpi. ſāctꝰ ꝑ quē ⁊c̄)Prīa ī duas. In pͥª d̓termīat d̓ tꝑali ꝓceſſiōe ī cōi. In ſcd̓aqͣꝫtū ad ſpāles mōs miſſiōis ī. 16. di. (Nunc de ſpi. ſanctovid̓.) Prīa ī duas. In pͥª on̄dit ſpi. ſcūꝫ a pr̄e ⁊ filio tꝑaliꝓceſſiōe ꝓcedere. In 2ª inꝗrit vtꝝ a ſeip̄o tꝑali ꝓceſſiōeꝓcedat. 15. di. (Hic ꝯſiderādū ē ⁊c̄.) Prīa ī duas. In prīaon̄dit ꝓceſſionē ſpi. ſācti tꝑalē eē a pr̄e ⁊ filio. In 2ª excludit errorē circa ītell̓m tꝑal̓ ꝓceſſiōis. ibi (Sūt aūt aliq) Circa pͥᵐ duo fac̄. pͦ d̓termīat v̓itateꝫ tꝑal̓ ꝓceſſionisqͣꝫtū ad pͥnᵐ a qͦ ꝓcedit: on̄dēs ꝑ Aug. ꝙ ꝓcedit a pr̄e ⁊ filio. 2º on̄dit v̓itatē qͣꝫtū ad hͦ ꝙ ab eis dr̄ ꝓcedere tꝑal̓ribi. (De tꝑali āt) Sūt aūt aliꝗ) Hic excludit errorē dicētiū ī ꝓceſſiōe tꝑali ſpi. ſcm̄ nō dari: ſꝫ tm̄ dōa eiꝰ. Et circa hͦ duo fac̄. pͦ on̄dit ip̄ꝫ ſpi. ſcm̄ q d̓s ē tꝑali ꝓceſſiōe dari. 2º ex hͦ on̄dit ꝙ nll̓s hō ſpi. ſcm̄ dare pōt. ibi. Hic q̄rit̉ vtrū ſcī ⁊c̄.) Et circa hͦ duo fac̄. pͦ mouet qōnē ⁊ d̓terminat eā: on̄des ꝙ nullus hō ſpi. ſcm̄ dare pōt nec ēt xp̄sẜm ꝙ homo. 2º. obijcit in cōtrariū ⁊ ſoluit. ibi. (Sꝫ nūcvidetur contrarium. Queſtio.I.D intellectūᵐꝰ ptis tri qͣrūt̉. pͥd̓ ꝓceſſiōe tꝑali ẜꝫ ſe. 2º rōne cꝰ ſpi. ſāctꝰ tꝑal̓r ꝓceder̄ dicat: vl̓ ẜꝫ ꝗd fiat.3º. a qͦ fiat. Circa pͥᵐ duo q̄rūt̉. pͦ an̄ ſit aliqͣtꝑal̓ ꝓceſſio ſpi. ſcī. 2º. vtꝝ ponat ī nūeꝝ cū eterna. Utꝝ aliqͣ ꝓceſſio ſpūs ſcī ſit tꝑalis. I. D primū pi. ſcī ſit tꝑalis. Sic̄ .n. geneſic ꝓcedit̉. vr̄ ꝙ nll̓a ꝓceſſioratio ē ꝓpͥetas eterna filij: ẜm quā diſtinguit̉ aE pr̄e: ita ꝓceſſio ſpi. ſāctī ē ꝓpͥetas: ſꝫ quā diſtīguit̉ a pr̄e ⁊ filio: ſꝫ gnaͣtio filij nō dr̄ tꝑal̓ niſi ẜꝫ naͣꝫ aſſūptā: cū igit̉ ſpi. ſāctꝰ nullā aſſūpſerit naͣꝫ nec aſſumet: vr̄ꝙ nll̓a ſit eiꝰ ꝓceſſio tꝑal̓. Pͣ. Oē illd̓ cui ꝯuenit aliꝗdtꝑal̓r ē mutabile vl̓ variabile. hͦ āt ſpi. ſcō nō ꝯuēit cū ſitverꝰ d̓s. gͦ nec tꝑal̓ ꝓceſſio. Pͣ. ẜꝫ ph̓ꝫ li. d̓ cāis. īter rē cꝰſub̓a ⁊ oꝑō ē ī tꝑe: ⁊ īter rē cꝰ ſub̓a ⁊ oꝑō ē ī momēto eternitatis ē res media cꝰ oꝑō ē ī tꝑe ⁊ ſub̓a ī eternitate. Reꝫāt illā cꝰ ſub̓a ⁊ oꝑō ē ī eternitate dic̄ ſub̓as ſeꝑatas ⁊ p̄cipue deū: cū igr̄ ꝓceſſio ſit oꝑō ipſiꝰ dei: ſiue actīe ſiue paſſiue ītelligat: vr̄ ꝙ nō ſit ī tꝑe: ⁊ ita nec tꝑalis dici d̓beat. Pͣ. illd̓ qd̓ eleuat hoīeꝫ ſupra tp̄s nō p̄t dici tꝑale: ſꝫ ꝑꝓceſſionē ſpi. ſancti ī hoīeꝫ eleuat̉ hō ſupra oīa tꝑalia. qꝛẜm Aug. inqͣꝫtū aliqd̓ eternū mēte capimꝰ nō in hͦ mundo ſumꝰ. gͦ nō dꝫ dici tꝑalis. Pͣ. ī ꝓceſſiōe tꝑali q̄ etiaꝫmiſſio dr̄ īcludit̉ ītell̓s ꝓceſſiōis eterne ẜꝫ Aug. ſꝫ denominatio dꝫ fieri a digniori: igit̉ ⁊ ſi in ꝓceſſiōe eēt aliꝗdtꝑale nō deberet dici tꝑalis ſed eterna.Lolraſli quē ex tēpore hr̄e ſpi. ſanctū ꝗ ꝓpriꝰ nōdr̄ per aucͣtates in lr̄a. Pͣ. cōtīgit alihabuit: ſꝫ ſpi. ſanctꝰ nō hr̄ niſi vt ꝓcedēs a pr̄e ⁊ filio cūſit donū vtriuſqꝫ. gͦ eſt eiꝰ aliqͣ ꝓceſſio tꝑalis ẜm quā ꝓcedit ad ſanctificandū creaturā: vt in lr̄a dicit̉.Reſpondeo dᵍᵐᵐ qͣꝫuis in ꝑſonis dīnis ꝓpͥe loquēdo dicat̉ ꝓceſſio ẜm rōnē exitꝰa pͥnº. ꝗ n̄ necͣio tēdit in alid̓: tn̄ ꝓceſſio ſpi. ſcī ex mō ſue ꝓceſſiōis hꝫ inqͣꝫtū .ſ. ꝓcedit vt amor: ꝙ ī aliū tedit .ſ. ī amatū ſic̄ ī ob̓m. Et qꝛ ꝓceſſiōes ꝑſonaꝝ eterne ſūt cā ⁊ rō totius ꝓductiōis creaturaꝝ: iō oꝫ ꝙ ſic̄ gnaͣtio filij ē rō totius ꝓductiōis creature ẜm ꝙ dr̄ pr̄ ī filio oīa feciſſe: itaēt amor pr̄is tendēs in filiū vt in ob̓m ſit rō in qua deusoēm effectū amoris creaturis largiat̉: ⁊ īde ē ꝙ ſpi. ſāctꝰ