Diſtin. XIIII.
¶ Qd̓ gemina eſt proceſſio ſpiritus ſancti.¶ Diſtinctio. XIIII.Reterea diligēter ānotādū eſt ꝙgemīa eſt ꝓceſſio ſpūs ſcī: eterna.vꝫ. q̄ īeffabilis eſt: qͣ a pr̄e ⁊ filioeternal̓r ⁊ ſine tꝑe ꝓceſſit. ⁊ tꝑalis qͣ a pr̄e ⁊ filio ad ſcīficādā creaturā ꝓcedit. ⁊ ſicut ab eterno cōiter ac ſiml̓ ꝓcedit a pr̄e ⁊ filio: ita ⁊ ī tꝑe cōiter ⁊ ſil̓ ab vtroqꝫ ꝓcedit ad creaturā nō diuiſim a pr̄e in filiū⁊ in filio ad creaturā. Un̄ Augu. in. xv. lib. detri. ait. Spūs ſcūs nō de pr̄e ꝓcedit in filiuꝫ ⁊de filio procedit ad ſcīficādā creaturā: ſꝫ ſiml̓de vtroqꝫ ꝓcedit: qͣꝫuis hoc filio pr̄ dederit: vtſicut de ſe ita etiaꝫ de illo procedat.¶ De tꝑali proceſſione ſpecialiter agitur.Etꝑali aūt ꝓceſſione Beda in homelia dn̄ice prime poſt aſcēſionemEita loꝗt̉. Cuꝫ gr̄ a ſpūs ſcīdat̉ hoībꝰAꝓfecto mittit̉ ſpūs a pr̄e: mittit̉ ⁊ afilio: procedit a pr̄e: ꝓcedit ⁊ a filio: ⁊ eius miſſio ē ipſa proceſſio. His ꝟbis on̄dit aꝑte donationē gr̄e ſpūs ſcī dici ꝓceſſionē vel miſſioneꝫeiuſdē: ſꝫ cū donatio ſiue datio nō ſit niſi tēporalis: ꝯſtat qꝛ ⁊ h̓ ꝓceſſio ſiue miſſio tꝑalis ē.Hāc quoqꝫ tꝑalē ſpūs ſcī proceſſionē Augu. īxv. lib. de tri. iſinuat dicēs ſpm̄ ſcm̄ proceſſiſſea xp̄o qn̄ poſt reſurrectionē īſufflauit in diſcipulos his ꝟbis. Cum reſurrexiſſet xp̄s a mortuis ⁊ apparuiſſꝫ diſcipulis īſufflauit ⁊ ait. accipite ſpūꝫ ſcm̄: vt eū ēt de ſe procedere on̄deret: ⁊ ipſe eſt ꝟtus q̄ de illo exibat: vt legitur īeuangelio: ⁊ ſanabat oēs. Et vt on̄deret hancproceſſionē ſpūs ſcī nō eē aliud qͣꝫ donationeꝫvel dationeꝫ ipſiꝰ ſpūs ſcī: addit. poſt reſurrectionē dn̄s Ieſus bis dedit ſpūm ſanctum. ſemel in terra ꝑꝑ dilectionē proximi. ⁊ iteruꝫ decelo propter dilectionē dei: qꝛ per ipſuꝫ donūdiffunditur charitas in cordibus noſtris: quadiligimus deum ⁊ proximum.¶ Ꝙ aliqui dicunt ſpiritum ſanctuꝫ non dari:ſed dona eius.Unt aūt aliqui ꝗ dicūt ſpūm ſanctūipſum deum nō dari: ſed dona eiusque nō ſunt ip̄e ſpiritus ſanctus. EtAvt aiunt: ſpiritus ſanctꝰ dicit̉ dari cūgratia eiꝰ: que tamē nō eſt ip̄e: datur homini.⁊ hoc dicunt Bedaꝫ ſenſiſſe in ſuperioribusverbis: ꝗbus dicit ſpm̄ ſcm̄ procedere cū ipſiꝰgratia datur hominibus: tanquā non ipſemetdetur: ſed eius gratia.¶ Ꝙ ipſe ſpūs ſcūs ꝗ deꝰ eſt ⁊ dat̉ ⁊ mittit̉.
Ed ꝙ ipſe ſpūs ſcūs ꝗ d̓s ē ⁊ tertia ītrinitate ꝑſona det̉: aꝑte on̄dit Augu. ī. xv. li. de tri. ita dicēs. eūdē ſpm̄ſcm̄ datū cū īſufflaſſet Ih̓s: de quomox ait. Itē baptizate oēs gētes ī noīe pr̄is ⁊filij ⁊ ſpūs ſcī. nō debemus ambigere. Ipſe gͦeſt ꝗ ēt de celo datꝰ ē die penthecoſtes: quō gͦd̓s nō ē ꝗ dat ſpm̄ ſcm̄: īmo qͣꝫtus deꝰ eſt ꝗ datdeū. Ecce his ꝟbis aꝑte dicit ſpūꝫ ſcm̄: ip̄m .ſ.deuꝫ dari hoībꝰ a pr̄e ⁊ filio: ⁊ ꝙ ipſe ſpūs ſanctus ꝗ deꝰ eſt ac tertia in trinitate ꝑſona nobisdet̉: nr̄iſqꝫ īfundat̉: atqꝫ illabat̉ mētibꝰ aperteon̄dit Amb̓. ī lib. prīo de ſpū ſcō dicēs: lꝫ ml̓tidicant̉ ſpūs qꝛ legit̉: ꝗ facit angelos ſuos ſpūsvnꝰ tn̄ ē dei ſpūs. Ip̄m gͦ vnuꝫ ſpūm ⁊ apl̓i ⁊ꝓph̓e ſunt cōſecuti. ſicut ēt vas electōis dicit:qꝛ vnū ſpm̄ potauimus qͣſi eū ꝗ nō queat ſcindi: ſꝫ īfundat̉ aīs ⁊ ſenſibꝰ illabat̉ vt ſecularisſitis reſtrīgat ardorē: ꝗ ſpūs ſcūs nō ē de naͣ reruꝫ corꝑaliū nec de ſub̓a īuiſibiliū creaturarū.His ꝟbis aꝑte dic̄ ſpūm ſcūm ip̄m o creaturanō ē īfundi mētibꝰ nr̄is. Itē ī eodē. Oīs mutabilis ē creatura: ſꝫ nō mutabilis ſpūs ſanctus.Quid aūt dubitē dicere: qꝛ datꝰ ē ⁊ ſpūs ſcūscū ſcriptum ſit. charitas dei diffuſa ē ī cordibꝰnr̄is ꝑ ſpūm ſcūm ꝗ datꝰ ē nobis. Qui cum ſitīacceſſibilis naͣ: receptabil̓ tn̄ ꝓpter ſuā bonitatē nobis eſt cōplēs ꝟtute oīa: ſꝫ ꝗ ſolis ꝑticipetur iuſtis. ſimplex ſub̓a opulens ꝟtutibus vnicuiqꝫ pn̄s didens de ſuo ſingulis ⁊ vbiqꝫ totꝰ.Incircūſcriptꝰ gͦ eſt ⁊ īfinitꝰ ſpūs ſanctꝰ. ꝗ diſcipuloꝝ ſenſus ſeꝑatoꝝ īfundit: quē nihil pōtfallere. Angeli ad paucos mittebant̉. ſpūs aūtſanctꝰ populis īfundebat̉. Quis gͦ dubitet ꝗndīnū ſit qd̓ īfundit̉ ſil̓ pluribꝰ nec vr̄. Unꝰ eſtſpūs ſanctꝰ ꝗ datus ē oībꝰ: lꝫ ſeꝑatis apl̓is. Eth̓ aꝑte dic̄ Amb. ꝙ ſpūs ſanctus ꝗ ē ſub̓a ſimplex cū ſit vnꝰ dat̉ pluribꝰ. Alia quoqꝫ aucͣte hͦidē aſtruit̉ .ſ. ꝙ ſpūs ſanctus ꝗ ē filio eqͣlis hominibꝰ det̉. Ait. n. Augu d̓ ꝟbis apl̓i. Si charitas dei diffuſa eſt ī cordibꝰ nr̄is ꝑ ſpūm ſcūꝫꝗ datus ē nobis: a quo dat̉ ab illo ꝗ dedit dona hoībꝰ: q̄ dona ſpūm ſanctum ꝗ tale dat donuꝫ qͣlis ē ipſe. magna ē miſericordia eiꝰ donūdat eqͣle ſibi: qꝛ donū eiꝰ ſpūs ſanctꝰ ē. p̄miſſis⁊ alijs pluribꝰ auctoritatibus aꝑte mōſtrat̉ ꝙſpūs eqͣlis pr̄i ⁊ filio nobis dat̉: nec iō tn̄ mīoreſt pr̄e ⁊ filio. Vn̄ Augu. ī. iiij. lib. de tri. Nōideo minorē eſſe ſpūm ſanctuꝫ: qꝛ eū pater miſit ⁊ filius arbitrandum eſt.¶ An viri ſancti eccleſie p̄lati dent vl̓ dare poſſint ſpiritum ſanctum.